Ο σερβιτόρος που έγινε… Σάντσο Πάντσα

«Ποτέ δεν απέκτησα αυτοπεποίθηση, ούτε θα αποκτήσω. Με βασανίζει πολύ αυτό. Βέβαια όταν έχεις αυτοπεποίθηση και έπαρση από τη γνώση ότι είσαι καλός, με κάποιον τρόπο η έπαρση μπορεί και να εκπέμπεται από τη σκηνή. Και αυτό δεν μου αρέσει καθόλου», λέει ο Νίκος Γιαλελής (κάτω). Αριστερά, ως Σάντσο Πάντσα στον «Δον Κιχώτη», με τη Βαλέρια Χριστοδουλίδου – Δουλτσινέα

Το καλοκαίρι του ’97 πρωτοπάτησε το σανίδι – μαθητής της δραματικής σχολής
ακόμη – ο Νίκος Γιαλελής. Με το Δημοτικό Θέατρο Ρεθύμνου. Στον «Φορτουνάτο»
του Φώσκολου.

Πρόπερσι – και για δύο σεζόν -, έξι χρόνων ηθοποιός, έδωσε ρέστα στον
βασισμένο στη νουβέλα του Ντοστογιέφσκι «Σημειώσεις από το υπόγειο»
συντριπτικό μονόλογο – ουσιαστικά – «Με αφορμή το χιόνι που λειώνει» που
ανέβασε εξαιρετικά η πρωτοεμφανιζόμενη Ελένη Μποζά στην «Πειραματική Σκηνή»
του Εθνικού Θεάτρου. Φέτος τον «έστειλαν» στο «Παιδικό Στέκι» του. Ο Σάντσο
Πάντσα που παίζει ο Νίκος Γιαλελής, σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη, στον «Δον
Κιχώτη», πλάι στον Κώστα Ζαχαράκη ο οποίος σηκώνει τον επώνυμο ρόλο, τιμάει το
θέατρο για παιδιά. Και επιβεβαιώνει τις ικανότητες του νέου ηθοποιού.

Γεννήθηκε στη Σαλονίκη. Το 1977. «Στο Γυμνάσιο είχαμε έναν καθηγητή τρελαμένο
με το θέατρο. Ανέβαζε παραστάσεις, μέχρι και ακρόαση μας έκανε… Τότε,
νομίζω, “ξύπνησε” το θέατρο μέσα μου». Οι γονείς του συμφώνησαν, αρκεί να
έμπαινε και στο Πανεπιστήμιο. Διάβασε και μπήκε: Τμήμα Επικοινωνίας και MME
της Νομικής Αθηνών – ακόμα επιμένει να πάρει το πτυχίο του. Αλλά και Δραματική
Σχολή Βεάκη. Θα αποφοιτήσει το 1998.

«H πρώτη μου επαγγελματική εμφάνιση; Ως… σερβιτόρος. Και η δεύτερη ως
σερβιτόρος». Κυριολεκτεί. Το χιούμορ τον διακρίνει. Και ένα ωραίο, ζεστό,
σκούρο βλέμμα, πυρετώδικο. Με έναν λόγο ταχύ, εμφατικό, στακάτο. Δυο χρόνια
δεν έβρισκε δουλειά στο θέατρο. Και δούλευε σερβιτόρος. Μετά έρχεται η Κάρμεν
Ρουγγέρη και τον διαλέγει να παίξει στην «Οδύσσεια» που έκανε το 2000-2001 στο
«Παιδικό Στέκι» του Εθνικού. ΔΗΠΕΘΕ Ρόδου, Βέροιας και περνάει στο Εργαστήρι
Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας της «Πειραματικής Σκηνής» του Εθνικού Θεάτρου που
δημιούργησε ο Στάθης Λιβαθινός, για να παίξει στη συνέχεια στις παραστάσεις
της «Πειραματικής». «Εκεί κατάλαβα ότι μπορεί να έχει δίκιο ο Βασίλης
Παπαβασιλείου που είπε ότι ηθοποιός γίνεσαι μετά τα σαράντα…».

Τι αποκομίσατε από τα χρόνια στο Εργαστήρι και στην «Πειραματική»;

«Είναι πολύ νωρίς για να το πω. Πάρα πολλά πάντως. Τον όποιο τρόπο έχω βρει
για να δουλεύω, τη συνειδητοποίηση ότι το θέατρο δεν γίνεται κατά μόνας και
πως αποτελεί έναν τρόπο να καταλάβεις τον εαυτό σου και τα πράγματα, τη
γνωριμία μου με κάποιους ανθρώπους που έγιναν δικοί μου, στην “Πειραματική” τα
χρωστάω».

Μου μιλάει για την τεράστια δουλειά που έκαναν με την Ελένη Μποζά για τον
Ντοστογιέφσκι. «Ήταν μια τρομερή γενναιότητα εκ μέρους της και ένα τρομερό
δώρο για μένα να κάνει εκείνη, που σκηνοθετούσε, ένα βήμα πίσω και να βάλει
τον ηθοποιό μπροστά. Επιδιώξαμε την παράσταση να την διακατέχει η “καμιά
σιγουριά”. Για μένα ήταν μια σχολή από την αρχή».

Δηλώνει αισιόδοξος. «Γιατί είμαι μηδενιστής», με αιφνιδιάζει και γελάμε. «Στην
πραγματικότητα πιστεύω ότι ποτέ, τίποτα δεν θα πάει καλά. Οπότε, όταν όλα πάνε
καλά, μετά χαίρομαι!».

Το θέατρο που βλέπετε γύρω σας, σας αρέσει;

«Ποιος είμαι εγώ που θα πω αν μου αρέσει ή δεν μου αρέσει… Πιστεύω, πάντως,
πως είμαστε σε μια περίοδο μεταβατική και ότι πολλά πράγματα γίνονται για να
γίνονται. Βλέπω παραστάσεις εξαιρετικές και με λόγο ύπαρξης, αλλά και άλλες
που αναρωτιέμαι γιατί γίνονται».

Υπάρχουν παραστάσεις στις οποίες ο νέος ηθοποιός θα ήθελε σαν τρελός να
είναι;

«Σαφώς υπάρχουν. Αλλά ο νέος ηθοποιός ακούει και διάφορα θρυλικά για διάφορους
καταπληκτικούς και εκ των υστέρων μπορεί να ανακαλύψει ότι δεν είναι έτσι…».

Και το μέλλον;

«Άγνωστο… Είμαι ήρεμος όμως. Και επειδή εδώ και κάποια χρόνια οι επιλογές
μου φαίνεται να δικαιώνονται, πιστεύω ότι δεν θα κάνω τον εαυτό μου
δυστυχισμένο. Δεν πιστεύω ότι πρέπει να “κυνηγάς” τα πράγματα. Από μόνα τους
έρχονται. Πρέπει απλώς να κρατάς τον εαυτό σου διαρκώς έτοιμο».

«Δεν θεωρώ την TV μπαμπούλα»

Φέτος ο Νίκος Γιαλελής έκανε «άνοιγμα» στην τηλεόραση: «Μωβ ροζ» της Μιρέλλας
Παπαοικονόμου σε σκηνοθεσία Λάμπη Ζαρουτιάδη, που προβλήθηκε στον Antenna.

Για λόγους οικονομικούς, δημοσιότητας;

«Μία παράμετρος βασική ήταν τα οικονομικά. Από την άλλη, το ότι η Μιρέλλα
Παπαοικονόμου με είδε στο θέατρο και μου ζήτησε να είμαι στη σειρά που έγραφε
ήταν καθοριστικό. Δεν σου συμβαίνουν αυτά κάθε μέρα… Βγήκε, εξάλλου, μια
καλή δουλειά. Και όπως έζησα την εμπειρία τής τηλεόρασης δεν μπορώ να τη
θεωρήσω μπαμπούλα. Για μας δεν ίσχυε το “γράφω στο γόνατο”. Βέβαια καταλαβαίνω
ότι κάτω από άλλες συνθήκες η τηλεόραση μπορεί και να σε καταστρέψει».

INFO

«Δον Κιχώτης» στη Σκηνή «Παξινού» (Πανεπιστημίου 48, τηλ. 210-3301.881). Στο
Ηρώδειο στις 26 και 27/5.