Mικρός ήρωας από την «Eλλάδα»

Το καλάθι της νίκης που έβαλε για την ομάδα του σχολείου του μετέτρεψε τον
17χρονο Τζέισον Μακ Έλγουεϊν σε παναμερικανικό είδωλο. Από το Χόλιγουντ έως
τον Μπους, όλοι θέλουν τώρα να τον πλησιάσουν, να κλέψουν λίγη από τη λάμψη
του· λίγη από τη λάμψη ενός αυτιστικού παιδιού…

Ο θρίαμβος. Έχοντας σκοράρει 20 πόντους στα τελευταία τέσσερα λεπτά του αγώνα, ο Τζέισον Μακ Έλγουεϊν αποθεώνεται από συμπαίκτες και συμμαθητές

Βρισκόμαστε στο Λύκειο «Αθηνά» της «Ελλάδας», μιας πόλης της Νέας Υόρκης,
κοντά στη λίμνη Οντάριο, που ονομάστηκε έτσι το 1822 σε ένδειξη αλληλεγγύης
για τους επαναστατημένους τότε Έλληνες. Είναι ο τελευταίος αγώνας μπάσκετ
εντός έδρας. Αθήνα εναντίον Σπένσερπορτ. Απομένουν μόλις τέσσερα λεπτά μέχρι
να λήξει το παιχνίδι και η ομάδα της Αθήνας έχει ένα άνετο προβάδισμα. Ο
προπονητής της, ο Τζιμ Τζόνσον, το σκέφτεται για λίγο και μετά αποφασίζει:
«Γιατί όχι;» Φωνάζει λοιπόν τον 17χρονο που έχει εργαστεί τόσο σκληρά ως
«μάνατζερ» ολόκληρη τη σεζόν, που έχει βοηθήσει τόσο πολύ την ομάδα κρατώντας
στατιστικές, κρατώντας χρόνο, μοιράζοντας μπουκάλια με νερό και τόση μα τόση
ενθάρρυνση, και του λέει: «Μπες!».

Έδωσε… ρέστα

Λίγη λάμψη… «Το είδα στην τηλεόραση. Το είδα και έκλαψα, όπως και πολλοί άλλοι», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος αγκαλιάζοντας τον Τζέισον στο αεροδρόμιο του Ρότσεστερ, την περασμένη Τρίτη

Ο Τζέισον λατρεύει το μπάσκετ. Έχει όμως ύψος μόλις 1 και 67. Και είναι
αυτιστικός. Μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο και επιχειρεί δύο βολές. Αστοχεί. Και
έπειτα, ξαφνικά, εισέρχεται σε μια κατάσταση σχεδόν υπερφυσική. H ομάδα του θα
νικήσει με 79-43. Και 20 από αυτούς τους πόντους θα τους έχει βάλει αυτός. Έξι
τρίποντα συν ένα σουτ δύο πόντων. «Πήρα φωτιά, έκαιγα σαν πιστόλι!». Όλα αυτά,
μέσα σε ένα τετράλεπτο μαγείας που τελείωσε με τον Τζέισον στους ώμους των
συμπαικτών του και τους 900 παρευρισκόμενους να κλαίνε. Αυτή όμως ήταν μόνο η
αρχή.

Πολύ σύντομα, ο Τζέισον έγινε γνωστός απ’ άκρη σ’ άκρη των ΗΠΑ. H Disney έχει
ήδη εκφράσει την επιθυμία της να κάνει την ιστορία του ταινία. Το ίδιο και ο
πρώην άσος του ΝΒΑ και νυν ιδιοκτήτης αλυσίδας κινηματογράφων Ίρβιν «Μάτζικ»
Τζόνσον. H στιγμή θριάμβου του Τζέισον έχει ήδη αποτυπωθεί σε μπλουζάκια,
κούπες και κάθε λογής μεμοραμπίλια. Όπως ήταν φυσικό, ο Αμερικανός πρόεδρος
έσπευσε να τον συναντήσει και να φωτογραφηθεί μαζί του. Ο Μπους δεν διανύει
και την καλύτερη περίοδό του… Και ο πρώτος κανόνας στο εγχειρίδιο επιβίωσης
ενός πολιτικού λέει: Αν δεν είσαι πολύ δημοφιλής, στάσου πλάι σε κάποιον που
είναι. «Το είδα στην τηλεόραση. Το είδα και έκλαψα, όπως και πολλοί άλλοι»,
είπε ο πρόεδρος αγκαλιάζοντας τον Τζέισον στο αεροδρόμιο του Ρότσεστερ την
περασμένη Τρίτη. Συνέχισε επαινώντας τον 17χρονο για το θάρρος του, τον
προπονητή του για την ευκαιρία που του έδωσε, τους γονείς του, Ντέιβ και
Ντέμπι, για την αγάπη που του προσφέρουν. Καλά όλα αυτά, είπαν πολλοί. Αλλά αν
η κυβέρνησή του άρχιζε να χρηματοδοτεί λίγο πιο γενναιόδωρα τις έρευνες με
σκοπό την ανακάλυψη μιας θεραπείας για τον αυτισμό, θα ήταν ακόμα καλύτερα.

1 στα 166 παιδιά

Ο αυτισμός κουβαλά σήμερα μικρότερο κοινωνικό στίγμα από ό,τι παλαιότερα. Οι
σοβαρές περιπτώσεις όμως συχνά καταστρέφουν ολόκληρες οικογένειες. Στις ΗΠΑ,
γεννιέται αυτιστικό ένα στα 166 παιδιά. Σε αυτές τις οικογένειες, το ποσοστό
διαζυγίων αγγίζει το 90%. Όσο για το οικονομικό βάρος… Το ετήσιο κόστος της
φροντίδας ενός αυτιστικού παιδιού μπορεί να φτάσει ακόμα και τα 85.000 ευρώ.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ

Παντελής απουσία φόβου

Ο ΤΖΕΪΣΟΝ πάσχει από μια σχετικά ήπια μορφή αυτισμού, γι’ αυτό και
φοιτά σε ένα κανονικό σχολείο, ακολουθώντας παράλληλα κάποια ειδική αγωγή.
Διαγνώστηκε αυτιστικός στα δύο του χρόνια και μέχρι τα πέντε δεν έβγαλε μιλιά.
Όπως λέει όμως ο πατέρας του, «από τότε δεν έχει πάψει να μιλάει!». Ορισμένα
αυτιστικά παιδιά είναι κλεισμένα στον εαυτό τους, ανήμπορα να επικοινωνήσουν.
Ο Τζέισον είναι το ακριβώς αντίθετο, «πολύ κοινωνικός, σκέτος γόης». Στην
περίπτωσή του, ο αυτισμός μεταφράζεται σε παντελή απουσία φόβου, αλλά και
επιδίωξη του στόχου με τρομακτική αποφασιστικότητα, σχεδόν εμμονή. Ο Τζέισον
είναι σήμερα ένας μικρός ήρωας. Όπως λέει όμως, οι φιλοδοξίες του δεν έχουν
αλλάξει. Θέλει να τελειώσει το σχολείο, να πάει στο κολέγιο και μετά να
εργασθεί στο τοπικό μπακάλικο. Το μόνο βέβαιο όσον αφορά αυτό το παιδί, είναι
πως ό,τι και αν θελήσει να κάνει, θα το πετύχει.