Γιουροβιζιονικά απόνερα

«Γιατί έβγαλε η Βίσση το σακάκι στο δεύτερο τραγούδι και δεν το ξανάβαλε» ήταν μια από τις κορυφαίες απορίες που προκάλεσε η ερμηνεία της αοιδού

Μα το καλύτερο, το πιο απολαυστικό, το πιο καταναλωτικό, το πιο σημαντικό εν
τέλει κομμάτι της Γιουροβίζιον είναι αυτό που προηγείται της μεγάλης βραδιάς
του διαγωνισμού και αυτό που επ’ ολίγον ακολουθεί: οι καβγάδες, τα
τηλεπαράθυρα, ο ξεσηκωμός, οι διάλογοι και, φυσικά, οι δαιμόνιες απορίες των
δαιμόνιων ρεπόρτερ, που διαμορφώνουν το υπέροχο κανιβαλικό γιουροβιζιονικό
όργιο.

«Γιατί έβγαλε η Βίσση το σακάκι στο δεύτερο τραγούδι και δεν το ξανάβαλε» ήταν
μια από τις κορυφαίες απορίες που προκάλεσε η ερμηνεία της αοιδού. Αυτή
τροφοδότησε με σκανδαλιστικά σενάρια τα μεσημεριανάδικα της επόμενης ημέρας.
Τι υπέροχη καχυποψία, τι παραγωγική ανοησία! Γιατί, είτε συμφωνήσεις ότι μια
τέτοια ερώτηση είναι παράλογη είτε διαφωνήσεις και τη βρεις πολύ λογική, η
κουβέντα θα γίνει – επί ώρες – όπου οι μισοί θα λένε «ήταν τυχαίο, ζεστάθηκε»
και οι άλλοι μισοί «ήταν σημάδι πονηρό για το ποια τραγούδια έπρεπε να
ψηφιστούν περισσότερο».

Στην πραγματικότητα ουδεμία σημασία έχει. «Τζίρος» να γίνεται. Αυτό
είναι το μεγάλο γεγονός της Γιουροβίζιον: η φρενιτιώδης κατανάλωση του
ασήμαντου, του άχρηστου, που μπορεί να είναι από κουτσομπολιό-πασατέμπο για τα
μεσημεριανάδικα, που ασχολούνται με δήθεν σκοτεινά σενάρια γύρω από την
επιλογή του τραγουδιού αλλά και τη μάρκα ψεύτικων βλεφαρίδων της ερμηνεύτριας,
μέχρι τα σκανδαλώδη ποσά που ξοδεύονται για κοστούμια, για πάρτι-ζζζ, οι
αμοιβές μιας στρατιάς ειδικών επί των δημοσίων σχέσεων κ.λπ. H Γιουροβίζιον
είναι απλώς βιομηχανία, στην οποία η μουσική καταλαμβάνει μόνο ένα μικρό
μέρος. Όλο το υπόλοιπο είναι ένα μιντιακό πανηγύρι, που στήνεται με «μύθους»
και λαϊκές προσδοκίες για τους πιο αφελείς, με σκηνικά, κοστούμια και θέαμα
για τους πιο απαιτητικούς, με καβγάδες και κους-κους για τους τηλεθεατές.

Αυτός είναι και ο λόγος που οι Αμερικανοί θέλουν να αντιγράψουν τη «συνταγή»
και να στήσουν ένα είδος γιουροβιζιονικού διαγωνισμού. Έτσι όπως έχει
διαμορφωθεί ο θεσμός σήμερα, ούτε για νέα ταλέντα στη μουσική είναι ούτε για
νέους ήχους είναι ούτε για παλιούς. Σε αγορές απευθύνεται και αναλόγως
ενισχύει εκείνες που έχουν τη δυναμική να συντονιστούν με τις αρχές της
«παγκοσμιοποιημένης» διασκέδασης. Γι’ αυτό και οι υπερ-αναπτυγμένες στην
Ευρώπη έχουν υποχωρήσει, δεν επενδύουν προς το παρόν.

Και τώρα… «ποδοσφαιροποίηση»

Τα «βραβεία» τονώνουν την αγορά, καθώς δημιουργούν μια αίσθηση άμιλλας, η
οποία από τραγουδιστικές παίρνει εθνικές διαστάσεις. Ταυτίζονται κατηγορίες
πολιτών με τους διαγωνιζόμενους, αφού τους ψηφίζουν, και έτσι ενισχύεται η
διαδικασία των ψυχικών επενδύσεων εθνικού και προσωπικού χαρακτήρα – γι’ αυτό
και καθιερώθηκε η εθνική ψηφοφορία – και εν τέλει το γεγονός
«ποδοσφαιροποιείται».

Αυτό του δίνει ακόμη μεγαλύτερη δυναμική, σε εποχές που μεγεθύνονται οι
κοινωνικές αντιθέσεις λόγω ανεργίας ή απογοήτευσης από την πολιτική ή
οικονομικών θυσιών για την ανόρθωση της οικονομίας κ.λπ. Μια μιντιακή διαμάχη
για το αν ήταν «στημένος» ο διαγωνισμός ή όχι και για το αν το κοστούμι της
ερμηνεύτριας της πήγαινε ή όχι, απορροφά μια κατηγορία κοινωνικών εντάσεων.

Με άλλα λόγια, η Γιουροβίζιον είναι ένα πανηγύρι διάρκειας μερικών μηνών και
μέρος της αναπόσπαστο είναι οι διαμάχες, ακόμη και η πικρία των ερμηνευτών ότι
τους πολεμούν, που όμως τους δίνει τη χαρά ότι βρίσκονται στο επίκεντρο. E,
δεν βρίσκονται. Αφορμές είναι για θέαμα. Γι’ αυτό, όσο πιο «συνωμοτικό» το
παρασκήνιο τόσο πιο απολαυστικό.