ΓNΩMH H δίκη ήταν δίκαιη

H δίκη του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς χλευάστηκε πολύ. Έδειξε στον κόσμο πώς δεν
πρέπει να λειτουργεί ένα δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου. Πολλά από τα σφάλματα
μπορούν να αποδοθούν στην Κάρλα ντελ Πόντε, την ειδική εισαγγελέα. Δεν θα
έπρεπε να είχε επιτραπεί στον Μιλόσεβιτς να υπερασπίσει ο ίδιος τον εαυτό του.
Θα έπρεπε να είχε υπάρξει ένα πολύ πιο περιοριστικό όριο στον αριθμό των
μαρτύρων, καθώς ήταν ένας από τους παράγοντες που έκαναν τη δίκη να διαρκέσει
τόσο πολύ. Το σημαντικότερο, η Εισαγγελία θα έπρεπε να είναι πολύ πιο
πειθαρχημένη στην επιλογή των κατηγοριών και των αποδείξεων εις βάρος του.

H κ. Ντελ Πόντε επέλεξε να φέρει στη δίκη μια πομπή μαρτύρων που είπαν πόσο
είχαν υποφέρει στα χέρια των δυνάμεων του Μιλόσεβιτς. Αυτό σήμαινε ώρες
βασανιστικών καταθέσεων, οι οποίες όμως δεν προσέφεραν το ζητούμενο: τις
αποδείξεις ότι οι διαταγές είχαν ληφθεί από την κορυφή της διοίκησης.

Αλλά με τον θάνατο του Μιλόσεβιτς, αυτές οι ώρες των μαρτυρικών καταθέσεων
μπορεί να αποδειχθούν από τα πολυτιμότερα προϊόντα αυτής της δίκης.
Δημιούργησαν ένα αρχείο ιστορίας, με τις λέξεις των ίδιων των θυμάτων του
Μιλόσεβιτς και μπορεί να φανούν πιο χρήσιμες για την κάθαρση της περιοχής απ’
ό,τι φάνηκαν ως καταθέσεις.

H δίκη ήταν επίσης δίκαιη. Υπάρχουν αυτοί που υποστηρίζουν πως όλες οι δίκες
για εγκλήματα πολέμου δεν είναι τίποτε περισσότερο από δικαιοσύνη του νικητή.
Αν είναι όμως να μην αφήνονται ελεύθεροι ούτε να εκτελούνται επιτόπου οι
δικτάτορες που ανατρέπονται, τότε πρέπει να επινοηθεί κάποιο σύστημα ώστε να
καταστεί δυνατόν να λογοδοτούν. H δίκη του Μιλόσεβιτς ανταποκρίθηκε στα
κριτήρια του δικαίου. Για την ακρίβεια, το ότι τράβηξε σε μάκρος αντανακλά την
προσπάθεια των παραγόντων της να είναι δίκαιη.

© The Times, 2006