…στο «Βaraonda»

Έξι θηλυκές υπάρξεις ήμασταν που θέλαμε να γιορτάσουμε την Ημέρα της Γυναίκας.
Επιλέξαμε ένα in μαγαζί, το «Baraonda» στους Αμπελοκήπους, για τη γιορτινή
έξοδό μας. Φθάσαμε περίπου στις 9.30 και το μαγαζί ήταν σχεδόν άδειο. Μέχρι να
αποχωρήσουμε, γύρω στις 12.30 (η νύχτα μικρή, εμείς όχι), το «Baraonda» ήταν
σε full λειτουργία. Ο χώρος του μπαρ ήταν πήχτρα. Οι καρέκλες lounge πιασμένες
από τους «πουροπαθείς» και άλλους. H σάλα γεμάτη από ανθρώπους που ρίσκαραν
αυχενικό επεισόδιο καθώς στριφογύριζαν τους σβέρκους τους για να δουν και
αυτοί τη Ναταλία Γερμανού και τη Σίλια Κριθαριώτη μεταξύ άλλων επωνύμων.

Έτσι είναι το «Baraonda», λίγο υπερβολικό σε όλα.

Το «Baraonda» στεγάζεται σε έναν από αυτούς τους χώρους-φοίνικες, όπου
κάθε χρόνο σχεδόν ξαναγεννιέται με φρεσκαρισμένο πρόσωπο και άλλο όνομα, παρ’
όλο που το concept παραμένει ίδιο, ένα μπαρ-εστιατόριο με όμορφο κόσμο,
μπράβους, παρκαδόρους και όλα τα απαραίτητα της νύχτας. Μία σύνθετη λέξη μου
ήλθε όταν κάθησα, πήρα ανάσα και κοίταξα γύρω μου για να καταλάβω πώς ακριβώς
χαρακτηρίζεται το ντιζάιν αυτού του πελώριου μαγαζιού: βλαχοκοσμικό! Ξέρω, δεν
είναι ό,τι πιο γενναιόδωρο ως κομπλιμέντο, αλλά αυτό αισθάνθηκα. Και τι δεν
«παίζει» εδώ. Καθετί μάλιστα σε υπερβολική δόση: ξύλο, πέτρα, κόκκινο δέρμα,
ψηλό ταβάνι και άλλα πολλά. Κάθε λεπτομέρεια… ουρλιάζει. Δεν υπάρχει κάτι
που να είναι χαμηλών τόνων. Ίσως αυτό με ενόχλησε περισσότερο απ’ όλα.

Την κουζίνα «κατευθύνει» ένας καταξιωμένος σεφ, ο Μιχάλης Ντουνέτας
(από «Casa di Pasta» και «Red»). Ακολουθεί τους κανόνες του χώρου. Δηλαδή: ενώ
δεν δοκιμάσαμε μεγάλη ποικιλία πιάτων, οι επιλογές του μενού ακούγονται πιο
πολύπλοκες απ’ ό,τι χρειάζεται (από τις έξι φίλες μου οι πέντε παρήγγειλαν
γλώσσα με σάλτσα από μανιτάρια Μορίλιες, λάιμ και τζίντζερ. «Μαθήτριές» μου
ήταν κάποτε στη μαγειρική. Φαίνεται ότι δεν τις εκπαίδευσα σωστά!). Ο κ.
Ντουνέτας έχει βάλει το σήμα κατατεθέν της γαστροκατανάλωσης, όπως γιαπωνέζικο
μοσχάρι kobe με τερίνα φουαγκρά, φουαγκρά με σοκολάτα και κυδώνια, «φρούτα του
πάθους» παντρεμένα με ωμό τόνο και άλλα τέτοια της μόδας.

Αρχίσαμε με μια «αδύναμη» για μένα (ήταν πολύ λεπτή, χωρίς έντονη γεύση) σούπα
σπαραγγιού με πινελιές από κρέμα ζωγραφισμένες στην επιφάνεια. Το ψωμί έπρεπε
να είναι καλύτερης ποιότητος. Το ραβιόλι γεμισμένο με παρμεζάνα ή σκαρμότσα,
σπαράγγια και τρούφα, ήταν νόστιμο αλλά λίγο κρύο όταν μας σέρβιραν, παρ’ όλο
που το μαγαζί δεν είχε γεμίσει ακόμα. H σαλάτα με ανάμεικτες πρασινάδες,
αχλάδι, σταφίδα, κουκουνάρι και άλλα ήταν νόστιμη, χωρίς να αφήνει κάτι το
συγκλονιστικό στη γεύση μας. Το μαύρο ριζότο μάς άρεσε. Είναι πράγματι μαύρο,
σχεδόν σαν πάστα ελιάς στο χρώμα, αλλά με ελκυστική γεύση και κομματάκια από
καραβιδοουρές. Και το φιλέτο ήταν συμπαθητικό. Ακόμα δεν έχω καταλάβει τι το
συνόδευε, εάν ήταν ρύζι ή κάποιο άλλο δημητριακό. Εγώ δοκίμασα έναν συνδυασμό
από αστακό, γαρίδα και καραβίδα σε σάλτσα που φαινόταν πικάντικη, αλλά ήταν
απαλή στη γλώσσα και κρεμμώδης με ελάχιστη ξινίλα, ίσως από το λάιμ. Αυτό
κατάλαβα.

Τα γλυκά: Ορισμένα ήταν καλά, άλλα όχι. Το ζεστό τιραμισού ήταν
αποτυχημένο, μια μυστήρια κρέμα χωρίς γεύση ούτε ευχάριστη υφή. Το παγωτό
καραμέλας που το συνόδευε ήταν ωραίο. Το σουφλέ σοκολάτας αξιοπρεπές και το
μήλο με ούζο και ξηρούς καρπούς νόστιμο.

Ομολογώ ότι είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που διασκεδάζει σε εστιατόρια με πολύ
δυνατή μουσική, ύφος και νοοτροπία επιδείξεως. Γούστα είναι αυτά…

* «Baraonda»: Τσόχα 43, Αμπελόκηποι, τηλ. 210-6444.308