Tο τέταρτο κουδούνι

Πνευμονία. Και μάλιστα βαριά. Την άρπαξε η Κάτια Δανδουλάκη. Νοσοκομείο,
θεραπείες… Και το «Μάρτυρας κατηγορίας», απ’ τις μεγάλες ταμειακές επιτυχίες
της φετινής σεζόν – φίσκα η αίθουσα και προπωλήσεις για μέρες πολλές… -,
σταμάτησε αναγκαστικά της παραστάσεις του απ’ τις 4 Φεβρουαρίου.

Πάνω από μήνα κλειστό το θέατρο «Δανδουλάκη» – σχεδόν πέντε βδομάδες –
ξαναρχίζει, δόξη και τιμή, τις παραστάσεις του έργου της Άγκαθα Κρίστι, έπειτα
από κάποιες δοκιμές φρεσκαρίσματος, από απόψε με την πρωταγωνίστρια ακμαία και
πάλι.

Περαστικά και σιδερένια!

Κρατούσε κλειστά χαρτιά και ντοκουμέντα… Το Φεστιβάλ Αθηνών – του
Γιώργου Λούκου. Και στα πολύ ενδιαφέροντα – ελληνικά και ξένα – θεατρικά του
προγράμματός του προστίθεται άλλο ένα – πέραν της έλευσης της βερολινέζικης
«Σάουμπινε» – γεγονός.

Έρχεται η Αριάν Μνουσκίν! Με το «Θέατρο του Ήλιου» της. Επιτέλους! Για
πρώτη φορά στην Ελλάδα! Κι άλλοτε είχε σχεδιαστεί η έλευση της Γαλλίδας
σκηνοθέτριας (στη φωτογραφία), αλλά το θέμα ναυάγησε.

Ιδρυμένο το 1964 απ’ την Μνουσκίν, η οποία είναι έκτοτε η εμψυχώτριά
του, το «Θέατρο του Ήλιου» που «εξερράγη» το 1970 με το θέαμα «1789», ομάδα με
έντονο πολιτικό προσανατολισμό στις παραστάσεις της, διατηρείται επί σαράντα
δυο χρόνια στο προσκήνιο της διεθνούς θεατρικής πρωτοπορίας.

Στην Αθήνα θα εμφανιστεί στο Κλειστό Ολυμπιακό Γήπεδο του Φαλήρου – του
Τάε Κβον Ντο -, στο Δέλτα, 19 με 30 Ιουλίου. Δεν έχει ακόμα αποφασιστεί αν θα
παρουσιάσει το πιο πρόσφατο (2003) θέαμά του «Το τελευταίο καραβανσεράι» της
Ελέν Σιξού σε σκηνοθεσία Μνουσκίν, που θίγει το φλέγον θέμα των προσφύγων –
πρόσφατα δόθηκαν οι τελευταίες παραστάσεις του στο Παρίσι ενώ στο στάδιο του
μοντάζ βρίσκεται η σχετική ταινία που έχει γυριστεί – ή αν κάνει εδώ, εφόσον
προλάβει, την παγκόσμια πρεμιέρα της καινούργιας του παράστασης.

Αλλά κι η «Σάουμπινε» άλλαξε προγραμματισμό. Και αποφάσισε στην Αθήνα
να παρουσιάσει, εκτός απ’ την «Νόρα» του Ίψεν σε σκηνοθεσία Τόμας Όστερμαϊερ
και αντί της ιψενικής «Έντα Γκάμπλερ» του, σε παγκόσμια πρεμιέρα, την
καινούργια παράστασή του: «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ. Που σε μια
μυθική Αθήνα, άλλωστε, διαδραματίζεται.

H Αντιγόνη Βαλάκου (φωτογραφία) θα είναι ο ένας απ’ τους δυο βασικούς
γυναικείους πόλους της παράστασης «Έρως θηλυκρατής», μιας σύνθεσης από
αποσπάσματα αρχαίων τραγωδιών με άξονα τους καταστρεπτικούς έρωτες των
γυναικών στην τραγωδία, με την οποία ο σκηνοθέτης Δημήτρης Λιγνάδης – που την
υπογράφει – και το Εθνικό Θέατρο θα εγκαινιάσουν τις εκδηλώσεις του Μουσικού
Ιουλίου.

Στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, στις 30 Ιουνίου και 1η Ιουλίου.

Την κίνηση και τις χορογραφίες έχει αναλάβει ο Φωκάς Ευαγγελινός.

«Διακτινισμένοι», με την ουελσική μηχανή του χρόνου, στη δεκαετία του
’60.

Έτσι θα νιώθατε αν είχατε παρακολουθήσει την περασμένη βδομάδα τις
παραστάσεις της Λυρικής μας Σκηνής.

«Παλιάτσοι» μέσα στη μούχλα στο «Ολύμπια» – τι να σου κάνουν τα τριάντα
πέντε – σαράντα ξεκάρφωτα λεπτά της ενδιαφέρουσας χορογραφίας του Αντώνη
Φωνιαδάκη με τους πολύ καλούς χορευτές του Μπαλέτου της Λυρικής, που την είχαν
κολλήσει σαν κερασάκι στην… τούρτα του Λεονκαβάλο…

«Απάχηδες των Αθηνών» σε εκδοχή – του μόνιμου – Γιώργου Ρεμούνδου στην
– κατ’ ευφημισμόν – «Νέα Σκηνή», του «Ακροπόλ».

«Ο Ορφέας του Όφενμπαχ» κατά Κάρμεν Ρουγγέρη – ωσαύτως μόνιμη – στην
Παιδική Σκηνή όπου, εν πλήρει συγχύσει και παρά τον τίτλο νιανιά που ορθά
κοφτά μάς διαβεβαιώνει ότι πρόκειται για τον «Ορφέα» του Όφενμπαχ (δηλαδή την
κωμική όπερα «Ο Ορφέας στον Άδη), ο ορφικός μύθος ανακατώνεται με το λιμπρέτο
– παρωδία των Κρεμιέ – Αλεβί και τα καν – καν του Όφενμπαχ με το λαμέντο του
Γκλουκ με αφηγητή – μόνιμος κι αυτός… – τον… Ερρίκο Μπριόλα – Ο
σουρεαλισμός δηλαδή!

Σίξτις, σας λέω, σίξτις – σκηνοθετικά, παικτικά, σκηνογραφικά,
μουσικά… Για να μην σας πάω σε εποχές ακόμα παλαιότερες – Διονυσίου
Λαυράγκα…

Έχει ποοοοοολλή δουλειά να κάνει ο Στέφανος Λαζαρίδης, ο καινούργιος
διευθυντής της ΕΛΣ. Πάαααρα πολλή…

Ευτυχισμένο πρέπει να ‘ναι φέτος το ελληνικό θέατρο. Γιατί έχει να
δείξει δυο καινούργια ελληνικά έργα όπως το «Αξύριστα πηγούνια» του Γιάννη
Τσίρου και «Το γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη. Που όσα ελαττώματα κι αν θες να
τους βρεις, η αλήθεια είναι ότι χτυπούν – επιτέλους! – κατάστηθα τη σημερινή
ελληνική πραγματικότητα. Που λέγεται μετανάστες και πρόσφυγες.

Κι ευτυχισμένοι εμείς οι θεατές – και οι συγγραφείς τους – που έπεσαν στα
χέρια, αντίστοιχα, του Θανάση Παπαγεωργίου και του Νίκου Μαστοράκη. Ειδικά ο
Νίκος Μαστοράκης στο «Γάλα» αρπάζει στα χέρια του το κείμενο και το εκτοξεύει
σε ύψη δυσθεώρητα για το ελληνικό θέατρο. H ύψιστη συγκίνηση! Την Μάνα του
έργου – την Μάνα του Κατσικονούρη, του Μαστοράκη και της Μάνιας Παπαδημητρίου
– και τον Γιο της – τον Γιο του Κατσικονούρη, του Μαστοράκη και του
Κωνσταντίνου Παπαχρόνη – τους έχω ήδη στοργικά ακουμπήσει στο δικό μου
Εικονοστάσι των Αγίων του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου. Συγχωρήστε μου τη
συγκίνηση και τη μεγαλοστομία. Όταν δείτε την παράσταση (στην κεντρική
φωτογραφία Μαρία Παπαστεφανάκη, Γιάννος Περλέγκας, Κωνσταντίνος Παπαχρόνης,
Μάνια Παπαδημητρίου) – τρέξτε και στις δυο, μην τις χάσετε! – θα με
καταλάβετε.

Μαρία Κεχαγιόγλου (φωτογραφία) – πότε θα δούμε στις οθόνες την ταινία της
Δώρας Μασκλαβάνου «Κι αν φύγω… θα ξανάρθω» στην οποία πρωταγωνιστεί και που,
αν και αγνοήθηκε πλήρως στα κρατικά βραβεία, ήταν απ’ τις δυο – τρεις
καλύτερες ελληνικές που προβλήθηκαν στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κι η ερμηνεία
της Κεχαγιόγλου απ’ τις σημαντικότερες που ‘χουν γίνει στον ελληνικό
κινηματογράφο; – Άννα Μάσχα, Γιάννης Νταλιάνης, Κώστας Μπερικόπουλος,
Δημοσθένης Ελευθεριάδης, Γιώργος Γλάστρας: η πολύ καλή διανομή στην κωμωδία
του Μαριβό «H τέλεια στρατηγική».

Που θα την παρουσιάσει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε μετάφρασή του, ο
Νίκος Χατζόπουλος στο πλαίσιο του φετινού, ανανεωμένου, Φεστιβάλ Αθηνών.