Tο τέταρτο κουδούνι

Τσικνοπέμπτη, οι πολλοί στις ταβέρνες για να «τσικνίσουν», μετρημένοι, τη
συγκεκριμένη βραδιά, οι θεατές στην πλατεία θεάτρου που, πάντως πάει πολύ καλά
φέτος, οπότε ακούστηκε στα καμαρίνια ο νεαρός πρωταγωνιστής να λέει το
εξαιρετικό: «Απόψε έχουν έρθει μόνον οι χορτοφάγοι».

(Να σας πω – χι, χι… – ένα μικρό μυστικό; Θυμάστε που έγραφα την
περασμένη Πέμπτη ότι η Άννα Κοκκίνου επρόκειτο να κάνει «χτες»
πρεμιέρα στον «Καλό άνθρωπο του Σε Τσουάν» της; Δηλαδή την προπερασμένη
Τετάρτη; Έπειτα από σχεδόν δεκατέσσερις μήνες δοκιμών; Θυμάστε όμως που σας
έλεγα πως χρησιμοποιώ το «επρόκειτο» κρατώντας και μια πισινή; Διότι την
ανασφάλεια την είχα. Και καλά έκανα. Καθότι η πρεμιέρα είχε αρχικά ανακοινωθεί
για την προ – προπερασμένη Τετάρτη, μετά αναβλήθηκε για την προπερασμένη
Κυριακή, ύστερα ξαναναβλήθηκε και με διαβεβαίωναν ότι θα γίνει την
προπερασμένη Τετάρτη. Αμ δε! Την περασμένη Παρασκευή έγινε τελικά. Έγινε
σίγουρα; Ακόμα δεν το πιστεύω…)

Άγγελος Μπούρας. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης
(1999). Πρωτοπάτησε το σανίδι την ίδια χρονιά, στην «Μικρή Πόρτα», στο «Φατς
και Ζβου» – η Ξένια Καλογεροπούλου ξέρει να επιλέγει.

Ταλαντούχο παιδί. Την επόμενη χρονιά πέρασε στην Πειραματική Σκηνή του
Εθνικού. Εκεί τον «εντόπισα» πρώτη φορά: Βαλέριος στο «Λεόντιος και Λένα».
Φατσούλα ιδιαίτερη, φωνή ιδιαίτερη, χιούμορ, στο σανίδι δίνεται, «παθαίνει».

Έκανε αρκετούς ρόλους – σε ΔΗΠΕΘΕ, με τον Γιάννη Μπέζο και την Ναταλία
Τσαλίκη, στο «Σχολείο γυναικών» του Λευτέρη Βογιατζή…

Φέτος, στα είκοσι εννιά του, ο Άγγελος Μπούρας εκτινάσσεται. Κομπέρ (στη
φωτογραφία) στην – πολύ καλή κατά τη γνώμη μου, σας το ‘γραψα – «Όπερα της
πεντάρας» που ‘χει φέρει το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας στο «Βεάκη», με τη βοήθεια του
σκηνοθέτη Θέμη Μουμουλίδη που ‘χει αβαντάρει το ρόλο, δίνει ρέστα.

Λευτέρη εσύ (Βογιατζή) super star!

Ουρές, έριδες, ικέτες γονυπετείς στο κατώφλι των δυο θεάτρων – «σας
παρακαλούμε, βρείτε μας δυο θέσεις όπου να ‘ναι, ήρθαμε από επαρχία» -,
«λίστες αναμονής», «πολιορκημένη» απ’ το πρωί η γωνία Κεφαλληνίας και
Κυκλάδων, εισιτήρια προπωλημένα για – δυο; – μήνες, τηλέφωνα κατεβασμένα,
αυτόματοι τηλεφωνητές που τα ‘χουν φτύσει, γυναίκες ταμίες στα πρόθυρα
νευρικής κρίσης, ταλαίπωροι γνωστοί και φίλοι των δυο θεάτρων που τους
πλησιάζουν γνωστοί – και άγνωστοι… – και φίλοι ζητώντας το ρουσφέτι – «Μπας
και ξέρεις έναν Αντώνη που κάνει δημόσιες σχέσεις στο “Κεφαλληνίας”;», «Μήπως
έχεις το κινητό μιας κ. Γιαννακοπούλου που ‘ναι υπεύθυνη στο θέατρο;», «Έχεις
κανένα μέσον στο “Κυκλάδων;”», «Αν πεις μια κουβέντα σ’ αυτή την κ.
Λεβίδη…»…

Κόλαση σας λέω! Και βγαλμένα όλα απ’ τη ζωή, όχι μπούρδες… Στο θέατρο
«Οδού Κεφαλληνίας» για τις «Δούλες», στο θέατρο «Οδού Κυκλάδων» για το «Bella
Venezia» – εκεί έχουν «ξεπουλήσει» μέχρι των Βαΐων.

Κοινός παρονομαστής, ο σκηνοθέτης και των δυο παραστάσεων – και
πρωταγωνιστής της δεύτερης – Λευτέρης Βογιατζής (φωτογραφία).

Και να σκεφτείτε ότι το θέατρο στην Ελλάδα διακρίνεται – ακόμα… – σε
«ποιοτικό» και «εμπορικό».

«Πώς ν’ αλλάξω τα καθίσματα του “Βεάκη”;» (σ.σ. που έγραφα την
περασμένη Πέμπτη ότι έχουν τα χάλια τους και πρέπει ν’ αλλαχτούν), μου λέει ο
παραγωγός κ. Γιώργος Λεμπέσης. «Όταν δεν ξέρω αν θα το ‘χω την επόμενη
σεζόν… Ξέρεις για τι ύψους δαπάνη πρόκειται;». Και μου αποκαλύπτει ότι
πρέπει κάθε χρόνο πια να ανανεώνει το συμβόλαιο με τους ιδιοκτήτες του
θεάτρου.

Άλλη, όμως, είναι η είδηση: ότι με τη γυναίκα του Νινέτα έχουν – απ’ τη
μητέρα της που το αγόρασε – οικόπεδο στου Ψυρή, όπου ετοιμάζονται να κτίσουν
θέατρο δικό τους. Άντε, με το καλό!

Όχι. Δεν είναι Ιρλανδή όπως σας έγραφα. Αγγλίδα είναι. Από πατέρα
Σκωτσέζο. H Κλερ Μακιντάιρ. H συγγραφέας του έργου «Low Level Panic» που
ανεβαίνει στο «Άνεσις», παραγωγή της Καλλιτεχνικής Εταιρείας «Σαλτιμπάγκοι»,
και θα παίζεται εναλλάξ με την πρώτη παραγωγή της, το «QED Ή Τι απέδειξε ο κ.
Φάινμαν».

Ο Γιώργος Κοτανίδης των «Σαλτιμπάγκων» – που παίζει και το «QED» –
ανέλαβε την ευθύνη με (όχι ανώνυμο) τηλεφώνημά του (και όχι στην
«Ελευθεροτυπία», πάνε αυτά…) για τη λανθασμένη πληροφορία που είχα. Και για
την οποία πρώτη με διόρθωσε η θεατρολόγος κ. Αλίκη Μπακοπούλου – Χωλς που,
κατά σύμπτωση, ήταν γειτόνισσα της συγγραφέα στο Λονδίνο και τη γνώριζε – χαρά
μου να ‘χω τέτοιους αναγνώστες που να με ενημερώνουν και να με διορθώνουν όταν
κάνω λάθος.

H παράσταση, σχεδόν αποκλειστικά «γυναικεία υπόθεση» – έργο γυναίκας,
γυναίκα η μεταφράστρια, γυναίκα η σκηνοθέτρια, γυναίκα η διευθύντρια φωτισμών
(η Μελίνα Μάσχα, που δεν υπογράφει, βέβαια, και τα σκηνικά όπως έγραψα και την
ευθύνη, αυτή τη φορά, την αναλαμβάνω εγώ …), γυναικείοι οι τρεις ρόλοι του
έργου – θα κάνει, τελικά, πρεμιέρα τη σωστή μέρα: 8 Μαρτίου, Ημέρα της
Γυναίκας.

Κατέβηκε, δυο μήνες πριν απ’ τη λήξη της σεζόν, το «Χείλη κλειστά» του
Τέρενς ΜακΝάλι – Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Λίνα Σακκά, Αλέκος Συσσοβίτης, Έφη
Μουρίκη – απ’ τη σκηνή του «Νέου Ριάλτο». Αλλά μας το ανακοίνωσαν «κατόπιν
εορτής». Κατέβηκε προ της ώρας του και το «Ο Ορφέας στον Άδη» του Τενεσί
Ουίλιαμς – Στράτος Τζώρτζογλου, Κοραλία Καράντη – απ’ το «Αρώνη». Αυτό εντελώς
στη μούγκα. Γιατί ντρέπονται τόσο για τις αποτυχίες τους; Και η αποτυχία
ανθρώπινη δεν είναι; Τόση ματαιοδοξία;

Ούτε το – εξαιρετικό – «Wit» της Αιμιλίας Υψηλάντη άντεξε στο «Αργώ». H
κ. Υψηλάντη (φωτογραφία), όμως, είχε τη λεβεντιά να ανακοινώσει ότι η
παράσταση σταματάει.

Διαφημιστική καταχώρηση – ερωτικότατη… – για πρόσφατο τεύχος της
«Ραδιοτηλεόρασης». Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…