PIΠEΣ Mαθήματα

H απεργία των ναυτεργατών τελείωσε, οι πονοκέφαλοι για την κυβέρνηση
μόλις τώρα αρχίζουν. Με την επιστράτευση κατάφερε βέβαια να απεγκλωβίσει τα
πλοία. Την ίδια στιγμή όμως αποκάλυψε το αυταρχικό της πρόσωπο και οδηγήθηκε
σε μετωπική σύγκρουση με έναν ευαίσθητο – συνδικαλιστικά και πολιτικά – χώρο.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ βέβαια για την κορύφωση του πολέμου που έχει ανοίξει τους
τελευταίους μήνες με το σύνολο των συνδικαλιστικών οργανώσεων – από τη ΓΣΕΕ
και την ΑΔΕΔΥ ώς τους τραπεζοϋπαλλήλους. Και είναι πια πολύ πιθανό ότι με την
πολιτική της θα καταφέρει να δημιουργήσει ευρύτερες συσπειρώσεις εναντίον της
– κάτι που ασφαλώς θα ήθελε να αποφύγει εν όψει και των δημοτικών εκλογών.

ME την επιστράτευση όμως η κυβέρνηση κατάφερε και κάτι ακόμα: να
εμπεδώσει στην κοινή γνώμη την πεποίθηση ότι είναι ανίκανη να αντιμετωπίσει
κρίσεις. Στην πρώτη δυσκολία ακόμα και κορυφαίοι υπουργοί της αποδεικνύονται
ανεπαρκείς, χωρίς στοιχειώδεις ικανότητες χειρισμών για την πρόβλεψη ή την
εκτόνωση μιας κρίσης και βέβαια χωρίς τον παραμικρό συντονισμό ούτε καν στις
δηλώσεις τους.

ΕΤΣΙ από την απεργία η κυβέρνηση εξέρχεται ηττημένη. Ηττημένοι όμως
εξέρχονται και οι ναυτεργάτες. Γιατί ενώ όλοι, ακόμα και η κυβέρνηση,
αναγνωρίζουν το δίκιο των αιτημάτων τους, στην πράξη αρνούνται την ικανοποίησή
τους αλλά και το δικαίωμα των ναυτεργατών να τα διεκδικήσουν – τουλάχιστον
όπως το επιχείρησαν. Κι ίσως αυτό να πρέπει να αποτελέσει στοιχείο γενικότερου
προβληματισμού του συνδικαλιστικού κινήματος.

ΟΧΙ για να περιορίσουν τις διεκδικήσεις τους. Αλλά για να κατανοήσουν
ότι η ικανοποίησή τους, ιδιαίτερα στις σημερινές δύσκολες συνθήκες, δεν μπορεί
να επιτευχθεί χωρίς κάποιες προϋποθέσεις. H σημαντικότερη μάλιστα από αυτές
είναι η διασφάλιση της ευρύτερης δυνατής κοινωνικής αποδοχής. Πρακτικές που
διχάζουν τους πολίτες φέρνουν συνήθως τα αντίθετα αποτελέσματα!