ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Δικαιοσύνη

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Οδ. Μανωλίτσης, Κολοκοτρώνη 23, Λευκάδα, γράφει:

«Παρακολουθούμε αρκετόν καιρό τώρα, με θλίψη πολλή αλλά και απογοήτευση, όσα
συμβαίνουν στον κορυφαίο θεσμό της Δικαιοσύνης. Ο αείμνηστος Γεώργιος
Παπανδρέου έλεγε ότι η Δικαιοσύνη είναι το οχυρό της Δημοκρατίας. Αυτοί όμως
που τάχτηκαν από την Πολιτεία να είναι φρουροί και εγγυητές του οχυρού αυτού,
καταβάλλουν “φιλότιμες” προσπάθειες να το αποδυναμώσουν και να το ευτελίσουν
έσωθεν. Αυτοί που θα έπρεπε να είναι “λύχνοι καιόμενοι και φαίνοντες”
(Ευαγγέλιο Ιωάννου), αντίθετα “πορεύονται υπέροπτα” “κυνηγώντας το άδικο
κέρδος” (Σοφοκλής).

Ο μεγάλος τραγικός, στον “Οιδίποδα τύραννο”, βάζει στο στόμα του Χορού τούτα
τα λόγια:

“Κι αν κανείς με λόγο ή μ’ έργο/ δρόμους παίρνει αμαρτωλούς, / άφοβος για
Δίκη, δίχως/ σέβας να ‘χει στους θεούς, / για τ’ ανόσιο θράσος του άγρια, /
μαύρη μοίρα να τον βρει, / αν το κέρδος δεν κερδίζει δίκια, / τ’ όνομα αν
ζητά, ή αγγίζει/ θεία κ’ ανέγγιχτα με ανίερο χέρι. / Ποιος μπορεί, γι’ αυτά
όλα, απ’ την καρδιά να διώξει/ πέρα του θυμού τα βέλη;”. (Μετάφρ. Φώτου
Πολίτη).

Και ο ποιητής του δράματος “Ερωφίλη”, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών, σ’ ένα
χορικό κι αυτός, μιλάει για την “αχορταγιά του πλούτου” κι απευθυνόμενος σε
αυτούς που με παράνομα μέσα κυνηγούν βρώμικο χρήμα, λέει:

“Τη λύπηση μισάτε και κρατείτε/ μακριά τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ξορισμένη/…Για σας οι
ουρανοί ‘ναι σφαλισμένοι/ και εδώ στον κόσμο κάτω δεν μπορούσι, / να στέκουν
οι ανθρώποι αναπαυμένοι”.

Πνιγηρή και σκοτεινή η ατμόσφαιρα στους χώρους της Δικαιοσύνης και όχι μόνο.
“Αλγηνά… μοι και λέγειν τάδε, … πανταχή δε δύσποτμα” (“Άλγος μού προξενεί
να μιλώ γι’ αυτά…. Μαυρίλα γύρω μου”) (Αισχύλου, Προμηθέας… Μετάφρ. K. X.
Μύρη)».