ΣE ΠPΩTO ENIKO Στην πλατεία Kαλατράβα…

Λοιπόν, τώρα που το σκέφτομαι, ευτυχώς που πήραμε τη Γιουροβίζιον κι έτσι θ’
ανοίξει και η μεγαλύτερη πλατεία της Αθήνας στους πολίτες την άνοιξη.

Κι ευτυχώς που μετά την Έλενα Παπαρίζου και την Άννα Βίσση έρχονται και οι
Ρόλινγκ Στόουνς κι έτσι η πλατεία Καλατράβα – αναγκαστικά πάλι – θα
ξανανοίξει. Δύο φορές ανοιχτή η πλατεία σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα είναι
ρεκόρ και νομίζω πως όλοι θα το εκτιμήσουμε.

Ιδιαίτερα όσοι έχουν την τύχη να μένουν κάπου εκεί κοντά κι έβλεπαν τόσα
χρόνια τους φράχτες και τους χωμάτινους λόφους άνευ νοήματος αλλά με μπόλικο
τσιμέντο τριγύρω από τα γήπεδα, να αντικαθίστανται από τα αέρινα
αρχιτεκτονήματα του Καλατράβα και περίμεναν υπομονετικά να πάνε κι αυτοί, βρε
παιδί μου, στη διάσημη πλατεία, να την κάνουν κομμάτι της καθημερινότητάς
τους. Να χτυπάει το κινητό, να τους ρωτάνε «πού είσαι» και αυτοί να απαντούν
ανέμελα «στην πλατεία Καλατράβα»…

Αλλά η πλατεία των διακοσίων στρεμμάτων, που είναι έτοιμη από καιρό, δεν είναι
για όποιον κι όποιον. Ανοίγει μόνο για σημαντικά πολιτιστικά εβέντς. Για
πανευρωπαϊκούς διαγωνισμούς τραγουδιού, για το μεγαλύτερο ροκ συγκρότημα του
κόσμου, άντε και για καμιά επίσκεψη σχολείου διαρκείας ολίγων ωρών. H
καθημερινότητα;

Αυτή παραείναι ταπεινή και «καθημερινή» και χωρίς κάμερες, για να της δοθεί η
χάρη της ενσωμάτωσης μιας ολόκληρης πλατείας Καλατράβα. Γι’ αυτό, αγαπητοί
μου, δεν τη δίνουν τη μεγαλύτερη πλατεία της Αθήνας στον λαό. Γιατί κατά βάθος
αυτή η κυβέρνηση έχει ξεπεράσει την καθημερινότητα. Είναι… αλλού! Και όλα τ’
άλλα, ότι δήθεν δεν υπήρχε χρόνος να γίνουν διαγωνισμοί για να στηθούν δυο
τρεις καφετέριες στο ΟΑΚΑ, είναι σκόνη στα μάτια.