Tο σουξέ δεν μπορεί να περιμένει

Κάποτε οι φίρμες του τραγουδιού είχαν λειώσει σόλες στις πίστες, τώρα αρκεί να ξαπλωθούν στους καναπέδες ριαλιτόσπιτου και «έφτασαν»

«Ούτε που το φανταζόμουν αυτό που έγινε… Χρόνια ολόκληρα να δουλεύεις στα
μαγαζιά, να κάνεις δίσκους… και πάλι…» εξομολογείται εμφανώς απορημένος
επίδοξος αοιδός που μόλις έχει λάβει το χρίσμα του μεγάλου κοινού για να μπει
στο μπιγκμπραδερικό σπίτι του Dream Show.

Από εκεί θα βγει «καταξιωμένος» ριαλιτοσουξεδιάρης όπως απαιτούν οι νέες
συνθήκες της μουσικής αγοράς.

Εν τω μεταξύ πήρε μέρος στα προκριματικά και στην πανηγυρική βραδιά της
επιλογής της τελικής 16άδας και αίφνης έζησε την «αποθέωση».

Ούτε ο ίδιος δεν το πιστεύει, όπως και ο συνομιλητής του, ότι γνώρισαν τέτοιες
εκδηλώσεις υποστήριξης, τέτοιο πάθος στην ψηφοφορία.

Μπορεί να μην τους αποθέωσαν οι κερκίδες σταδίου, αλλά το μικρό κοινό του
πλατό όπου είχε στηθεί η σκηνή του σόου επιλογής της τελικής ομάδας των
διαγωνιζομένων, αλλά η ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί ήδη, με τα σκηνικά, τη
σκηνοθεσία της λαμπρότητας έκανε το μικρό κοινό του πλατό να μοιάζει «όλη η
Ελλάδα». Πολύ περισσότερο αν προστεθεί και η διαδικασία της ψηφοφορίας που
κράτησε τουλάχιστον μια εβδομάδα και ήταν επόμενο να θεωρήσουν τα δυο παιδιά
πως αποτελούν τους εκλεκτούς του λαού.

Ο διάλογος μεταξύ των δυο σουξεδιάρηδων εν αναμονή, έχει την εκτυφλωτική
αφέλεια του αδαούς, εκείνου που «δεν ξέρει ακόμη» τη δημοσιότητα και γι’ αυτό
έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Έχουν πειστεί τα αγόρια ότι τους περιμένουν
στιγμές θριάμβου. Και από την πλευρά τους έχουν δίκιο. Είδαν την εφαρμογή του
κανόνα της αγοράς στην οποία απευθύνονται και την οποία στηρίζουν «επιτυχία
εδώ και τώρα, με την ελάχιστη δυνατή επένδυση».

Καθόλου χρόνος για τη σταδιακή γνωριμία με το μεγάλο κοινό, για την ωρίμαση
φωνής και προσωπικότητας, είναι περιττά όλα αυτά, αρκούν λίγα μαθήματα
ορθοφωνίας και η καλή μίμηση των φτασμένων.

Κάτι σαν «Μητσικώστες» της τραγουδιστικής σκηνής που μιμούνται από Ρέμο μέχρι
Μπιθικώτση. Αυτό τους ζητούν. Και η πρώτη «διανομή» των τραγουδιών που θα
ερμηνεύσουν τους ζητά ακριβώς αυτό, να μιμηθούν, να ξεπατικώσουν.

Μια νεαρή εκ των διαγωνιζομένων άλλωστε δήλωσε στα προσόντα της ότι «μπορεί να
μιμείται φωνές».

Μόνο που από τη μίμηση ώς το αυθεντικό, καλλιεργημένο ταλέντο ο δρόμος δεν
είναι απλώς μακρύς, είναι κυρίως ακριβός.

Τέτοιες εποχές αποκλείεται το ρίσκο, οι δισκογραφικές θέλουν να βαδίζουν στα
σίγουρα και προτιμούν να έχουν τα έτοιμα προϊόντα των ριάλιτι, που έχουν ήδη
διανύσει το πρώτο και δυσκολότερο κομμάτι μιας καριέρας. Βγαίνουν από την
τηλεοπτική βιομηχανία πρετ-α-πορτέ «ντίβες» για να ριχτούν στις αληθινές
αρένες.

Όσο κρατήσουν εν τω μεταξύ θα ‘χουν αποσβέσει την ελάχιστη επένδυση που έκανε
κανάλι και δισκογραφική επάνω τους.

«Πειράζει που είμαι και η πρώτη φίρμα…»

Ετέρα ριαλιτοαοιδός, καμιά 20ριά χρόνων εμφανίστηκε στο σόου με φουστάνι
κακόγουστα προκλητικό, μόλις τρία κομματάκι ύφασμα για να κρυφτούν τα επίμαχα.
Αδαής ή αφελής; Μάλλον τίποτε από τα δυο. Γνώριζε πολύ καλά τι έκανε.
Προκάλεσε, ψηφίστηκε, τράβηξε την προσοχή του καθηγητή του στάιλινγκ ο οποίος
την ειρωνεύτηκε, γέλασαν και οι συμπαίκτες της εις βάρος της, αλλά το
αποτέλεσμα είχε «θετικό» πρόσημο για την νεαρή, αφού έγινε θέμα συζήτησης από
το πρωινάδικο μέχρι το κους-κουσάδικο του καναλιού. Άντε να πείσεις την
πιτσιρίκα ότι δεν είναι ακόμη φίρμα. Δικαίως θα απαντήσει ότι δεν έχει κλείσει
24ωρο στο ριάλιτι και μαζί της ασχολούνται όλοι. Θέλει πολύ ο άνθρωπος; H
ταχύτητα ιλιγγιώδης. Το σουξέ σε μια στιγμή. Το όνειρο γίνεται πραγματικότητα
αυτομάτως, με το μαγικό ραβδί της τηλεόρασης-νεράιδα και ώς τα μεσάνυχτα που
τα μάγια διαλύονται βλέπουμε.