ANAΛΩΣIMA Aδυναμία των θρησκειών

Μέσα στη σύγχυση βγήκανε και οι Ουκρανοί με τον Ιησού στη σημαία και
διαδηλώνουν εναντίον της ασέβειας, υποθέτει κανείς, γενικώς και αορίστως,
ενώνοντας τη φωνή τους σε μια παράξενη σύγκρουση, που μπορεί να μην είναι
σύγκρουση πολιτισμών, είναι όμως σίγουρα σύγκρουση παρεξηγήσεων. Αυτοί πάλι τι
θέλουν ακριβώς, μήπως είναι εικονοκλάστες; Γιατί ακόμα κι αν ακούσεις το τι
θέλουν και το επαναλάβεις λέξη προς λέξη και εικόνα προς εικόνα, κάτι άλλο
εννοούν κατά βάθος, που δεν έχει βρει τα λόγια να ειπωθεί, δεν έχει βρει τις
δικές του σημαίες να αναδειχθεί. Κάτι άλλο θέλουν και οι μαντιλοφορούσες στη
Γάζα και οι γενειοφόροι στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν, που καίνε σημαίες της
Νορβηγίας και της Δανίας. Ίσως την ίδια τη Δανία και τη Νορβηγία. Ένα κομμάτι
πλούτου και ανοχής, άνεσης και πολιτισμού σε σπάνιο ξανθό χρώμα. Ένα κομμάτι
χρόνου από το μέλλον, από το καλύτερο μέλλον εννοείται, αλλά όχι μόνο τον
παράδεισο των θρησκειών. Ένα κομμάτι του κόσμου αυτού, του στενάχωρου, όπου οι
αξίες των δυτικών είναι οι πιο αναγνωρισμένες και αποδεκτές, τα πλούτη τους
είναι τα καλύτερα, και οι ωραίες γυναίκες τους δεν φορούν φερετζέ, ούτε και οι
άσχημες εξάλλου. Ένα κομμάτι αυτού του κόσμου ίσως θέλουν, που όχι μόνο δεν
τους καταλαβαίνει, αλλά και τους βάζει κρυφές αμφιβολίες για τα δίκια τους.
Γιατί να είναι αυτοί πάντα πιο φτωχοί και λιγότερο ελεύθεροι, μήπως έχουν
δίκιο οι άλλοι; Μήπως είναι καλύτεροι οι άλλοι; Γιατί η μοίρα συνέχεια τους
ευνοεί; Κι όσο τους φαρμακώνει η υποψία τόσο φωνάζουν περισσότερο και καίνε
και τις σημαίες. Και βαθαίνει η παρεξήγηση και ποτίζεται με αίμα και
ανθρώπινες ζωές. Δύναμη σύγχρονη των θρησκειών όλ’ αυτά ή επιδεικτική αδυναμία
τους;