Tο τέταρτο κουδούνι

«Ο διευθύνοντας σύμβουλος».

Γεια σου, ρε «Alpha» μεγάλε, με τα ωραία σου τα δημοτικά!

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Αυτό θα πει Ιστορικός Συμβιβασμός!

Ο Μακαριώτατος κ. Χριστόδουλος πήγε να δει στο θέατρο την – εξαιρετική
στο εξαιρετικό «Witt» – Αιμιλία Υψηλάντη.

Αλλά ας το βουλώσω, καλύτερα, που θέλω να κάνω και χιούμορ… Διότι ώς
τώρα πού πήγαινε; Στη Μιμή Ντενίση πήγαινε…

H Αγγελική Δημητρακοπούλου – που’χουμε αρκετό καιρό να τη δούμε στο θέατρο
-, η Εύα Κοτανίδη (στη φωτογραφία) που υπογράφει και τη μετάφραση και η Ντίνα
Αβαγιανού θα ‘ναι οι τρεις ηθοποιοί που θα παίξουν τις τρεις γυναίκες του
έργου «Low Level Panic» – αμετάφραστος ακόμα ο τίτλος – της άγνωστής μας εδώ
Ιρλανδής Κλερ Μακιντάιρ, το οποίο έχει τιμηθεί το 1989 με το Βραβείο Σάμουελ
Μπέκετ και παίζεται τώρα στο Λονδίνο, την Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον.

Το – πολύ «γυναικείο» καθώς προκύπτει εκ των «συμφραζομένων» – έργο που
μεταφέρει άμεσα στο θεατή, μέσα από τρεις διαφορετικούς τύπους γυναικών, τον
τρόπο με τον οποίο οι νέες γυναίκες επηρεάζονται από την πορνογραφία της
εποχής μας και το πώς νιώθουν με το κορμί τους, την προσωπικότητά τους, τη
σεξουαλικότητά τους, το πώς νομίζουν ότι πρέπει να φέρονται για να είναι
αρεστές και αποδεκτές απ’ τους άντρες, τις φίλες τους, την κοινωνία γενικά και
τους εαυτούς τους, διαδραματίζεται μέσα στον πιο «οικείο» χώρο της γυναίκας
όπου γίνεται ο «καλλωπισμός», η κάθαρση του «έξω» αλλά και του «μέσα» της: ένα
μπάνιο!

Το «Low Level Panic» ανεβαίνει 24 Φεβρουαρίου στο θέατρο «Άνεσις», θα
παίζεται παράλληλα με το «QED ή Τι απέδειξε ο κύριος Φάινμαν» που παρουσιάζει
εκεί, για δεύτερη σεζόν μετά την περσινή στις «Ροές», ο Γιώργος Κοτανίδης,
πατέρας της Εύας Κοτανίδη, και είναι, επίσης, παραγωγή της Καλλιτεχνικής
Εταιρείας «Σαλτιμπάγκοι».

Τη σκηνοθεσία υπογράφει η εν Γαλλία Μεξικάνα Έστερ Αντρέ Γκονζάλες, με
σκηνικά και φωτισμούς Μελίνας Μάσχα – απόλυτα γυναικεία υπόθεση, θα ‘λεγα, η
παράσταση αν τα σκηνικά και τα κοστούμια δεν ήταν του Χρήστου Κωνσταντέλλου.

Μήπως – λέω… – ο Ευγένιος Τριβιζάς (φωτογραφία) θα πρέπει να βάλει ένα
στοπ, κάποιο φρένο στην ξέφρενη παραγωγικότητά του; Για να γεμίσει τις
μπαταρίες του;

Διότι στα δυο καινούργια έργα του για παιδιά – απ’ τα τέσσερα που
παίζονται φέτος σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη – «Τα μυστικά των Αρλεκίνων» και «H
ζωγραφιά της Χριστίνας» – σημάδια κοπώσεως διέκρινα… Έντονα. Και δεν είναι
μόνον από φέτος που τα διακρίνω…

Τι πανικός κι αυτός! Βρέξει, χιονίσει, φυσήξει αέρας δυνατός – Ο
ΠΑΝΙΚΟΣ στα κανάλια. ΄H μάλλον ΑΠ’ τα κανάλια. Να ενσπείρεται. Να «ρέει».
Κρουνηδόν. Τρέιλερ τρόμου, παρουσιαστές σα να ‘χουν καταπιεί ντουντούκα,
δεκάδες «παράθυρα» ανοιχτά – τόσα παράθυρα ανοιχτά, με τέτοιο κρύο, πνευμονία
θα πάθουμε απ’ τα ρεύματα… -, μετεωρολόγοι στην τσίτα…

«Απ’ την Σιβηρία έρχεται η κακοκαιρία!». (σ.σ. Έλα! Το ομόλογο του
καλοκαιρινού «απ’ την Αφρική έρχεται ο καύσωνας»). «Θα πέφτουν γλάστρες και
ταμπέλες!». «Σε συναγερμό ο κρατικός μηχανισμός!». «H κακοκαιρία κατεβαίνει
και σε λίγες ώρες θα ΠΛΗΞΕΙ και την Αττική!». «Σε λίγο αναμένονται
χιονοπτώσεις στα ορεινά της Καρδίτσας!». «Οι πρώτες νιφάδες στην Αθήνα!». Με
θαυμαστικό όλα. Και στεντορείως. Ρήματα, και επίθετα, και ουσιαστικά «σοφά»
επιλεγμένα: βροντώδη, παταγώδη, εκκωφαντικά, εντυπωσιθηρικά – η κάθε λέξη να
«χτυπιέται» μελετημένα, σα σφυριά. «Πολικές θερμοκρασίες (+3ο) στην Αθήνα!»
(σ.σ. Πεθαίνω, ειδικά γι’ αυτό το «πολικές θερμοκρασίες»…). Πρώτη είδηση:
«Αυτή τη στιγμή χιονίζει στην Κόνιτσα!». Τι λες, βρε παιδί μου; Τόσο άγρια τα
πράγματα; Έντρομοι οι δύστυχοι οι ηλικιωμένοι, με την κόρη διεσταλμένη.

Χιλιάδες δαιμόνιοι ρεπόρτερ εγκατεσπαρμένοι σε σημεία κομβικά – στα
σούπερ μάρκετ, για παράδειγμα, όπου ο κόσμος έχει τρέξει για προμήθειες μη και
αποκλειστεί (ναι, στην Αθήνα) απ’ τα χιόνια κι έχει έλλειψη από γάλατα και
σερβιέτες… «Αγοράζουν σα να πρόκειται να γίνει Παγκόσμιος Πόλεμος», λέει στο
προτεταμένο μαρκούτσι ένας κύριος που – αυτός – διατηρεί το χιούμορ του.

Είκοσι πέντε ολόκληρα λεπτά της ώρας ρεπορτάζ για τη – συνήθη αυτήν την
εποχή – κακοκαιρία στο μεσημεριανό δελτίο! «Στην Αθήνα, Σοφία, θα χιονίσει;».
Διστακτική και λίγο απογοητευμένη η Σοφία: «Μμμμ… Θα δούμε, πάντως,
νιφάδες».

Λες και δε χιονίζει στην Κόνιτσα κάθε χειμώνα, λες και δε χιονίζει στα
ορεινά της Καρδίτσας, λες και ποτέ δεν βρέχει και δε φυσάει αέρας δυνατός τον
Γενάρη…

Κι η επιθεώρηση που τα ‘χει όλα αυτά στο πιάτο να κοιμάται – ο ρόγχος ο
επιθανάτιος…

Βλέπω στο Εθνικό, στην Πειραματική Σκηνή του Στάθη Λιβαθινού τις
«μετρημένες» παραστάσεις της, βλέπω και στην Νέα Σκηνή του Δημήτρη Λιγνάδη
(φωτογραφία) – παρά τρίχα τον γλίτωσε τον αφορισμό απ’ τους σούπερ
χριστιανούς… – τις τολμηρούτσικες – έως και τολμηρότατες… – δικές της, δεν
τις συγκρίνω, μερικές είναι εξαιρετικές κι εδώ κι εκεί, κάτι κινείται στο
Εθνικό, αλλά εγώ, ναι, θα το πρότεινα: δεν κάνουν μια αμοιβαία ανταλλαγή στους
τίτλους των δυο Σκηνών;

Πειραματική να φωνάζουν την Σκηνή στο «Χώρα», Νέα στο «Από Μηχανής».
Νομίζω, έτσι θα γίνονταν πιο σαφή τα πράγματα και για το κοινό.

(Καλά, μη χτυπάτε, πλάκα κάνω…).

Δείτε την, την παράσταση αυτή. Την – Μπρεχτ / Βάιλ – «Όπερα της πεντάρας» του
Θέμη Μουμουλίδη και του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας (στη φωτογραφία του Νίκου Ψαθογιαννάκη η
δαιμόνια Τάνια Τρύπη, Πόλι απολαυστικά σαρκαστική, με το σύνολο, σε χορογραφία
– παράγων αποφασιστικός – Φωκά Ευαγγελινού). Υπάρχουν, κατά τη γνώμη μου,
πολλοί λόγοι. Πιστεύω, πάντως, ότι θα περάσετε καλά. Πολύ καλά