Tο τέταρτο κουδούνι

Και ποτέ μην το ξεχνάτε: Ελένη Μενεγάκη και «το μίνι της μάνας».

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Έχει παίξει Στρίντμπεργκ και Διονύσιο Σολωμό, έχει κάνει από Αριστοφάνη
– τις «Νεφέλες» με τον Γιάννη Ιορδανίδη και με το Εθνικό στην Επίδαυρο – και
Μολιέρο και Γκαίτε στο «Αμόρε» και Γκολντόνι μέχρι σύγχρονους συγγραφείς –
ακόμα και Δημήτρη Δημητριάδη με τον Στέφανο Λαζαρίδη. Με καλύτερο, πιστεύω,
ρόλο του, μέχρι φέτος, τον Ζαν-Ζακ Μαριέν στην εξαιρετική, στιλίστικη
παράσταση του Νίκου Μαστοράκη με το «Μια μέρα τον Οκτώβρη» του Γκέοργκ Κάιζερ,
στον Εξώστη του «Αμόρε».

Αριστούχος απόφοιτος (’90) της δραματικής σχολής Βεάκη – σε μια πολύ
καλή φουρνιά – μετράει σχεδόν δεκατέσσερα χρόνια στο θέατρο ο Θανάσης
Ευθυμιάδης – απ’ το ’92, το θέατρο της οδού Κυκλάδων και την «Αντιγόνη» του
Λευτέρη Βογιατζή και της ομάδας των παιδιών του Εργαστηρίου Αρχαίου Δράματος
(που όλα τους σχεδόν έχουν εξελιχθεί σε ηθοποιούς καλούς και πρωταγωνιστές)
την οποία είχε συγκροτήσει ο Βογιατζής και στην οποία ανήκε.

Στο ευρύ κοινό έγινε γνωστός το ’95 απ’ την έξυπνη σειρά του Mega
«Ντόλτσε βίτα». Όλ’ αυτά τα χρόνια έχει κρατηθεί στην επικαιρότητα μέσα απ’
την τηλεόραση κυρίως – σε μάλλον «μπι» σειρές, που πιάνουν όμως συνήθως υψηλές
τηλεθεάσεις.

Αλλά παράλληλα – οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ ξέρουν… – έχει
«ισορροπήσει» με τους θεατρικούς του ρόλους. Και μέσα απ’ τους θεατρικούς του
ρόλους έχει εξελιχθεί. Γιατί απ’ τον Τειρεσία της «Αντιγόνης» και τον
«Κατσούρμπο» με τον Λευτέρη Βογιατζή έχει κάνει πάντα προσεκτικές επιλογές.
Βήμα βήμα – και όχι τυχαία – έφτασε χωρίς «φθορές» ο Θανάσης Ευθυμιάδης στον
Έντγκαρ του (στη φωτογραφία). Στον φετινό «Βασιλιά Ληρ» του Σλόμπονταν
Ουνκόφσκι και του Εθνικού Θεάτρου στο «Κοτοπούλη» – η τρίτη συνεργασία του
Ευθυμιάδη με το Εθνικό, γιατί έχει παίξει και στην «Τέταρτη αδελφή», πρώτη
ελληνική σκηνοθεσία του Ουνκόφσκι.

Πλάι σε μερικές επίσης πολύ καλές ερμηνείες ο Θανάσης Ευθυμιάδης, αυτή
τη φορά, βγαίνει απ’ τον εαυτό του – αγνώριστος! -, «απογειώνεται» και κάνει
την έκπληξη. Θέτοντας στον εαυτό του δεσμεύσεις για το μέλλον.

Μα, χάρισμα κληρονομικό διαθέτω; Διότι το ‘χα εγώ το κακό το
προαίσθημα… Με τον μπρεχτικό «Καλό άνθρωπο του Σετσουάν» της Άννας Κοκκίνου.
Που ετοιμάζεται, και ετοιμάζεται, και ετοιμάζεται…

Και ιδού! Ο Θάνος Σαμαράς (φωτογραφία) που ‘χε επωμιστεί το
ρόλο του Γιανγκ Σουν – του Αεροπόρου – έκοψε λάσπη, ήγουν αποχώρησε απ’ τις
δοκιμές.

Και να ‘ταν ο πρώτος… Ο τέταρτος ήταν – δεν έχει ξαναγίνει! – που
αναλάμβανε το ρόλο, αποχωρούντος προτροπάδην του προηγουμένου…. Μετά τον
Βασίλη Βασιλάκη, τον Άγη Εμμανουήλ και τον Κώστα Κρομμύδα – όλοι μπουχός! Και
να μην της είχα ευχηθεί της Άννας Κοκκίνου να MHN τον εκατοστίσει τον
παρτνέρ…

H αποχώρηση του αρχικού σκηνοθέτη Τάκη Τζαμαργιά που τον αντικατέστησε
η ίδια η Άννα η Κοκκίνου – Σεν Τε στην παράσταση – αλλά και άλλων ηθοποιών
προσδίδει πλέον στο εγχείρημα διαστάσεις Γιοφυριού της Άρτας. Και δεν ξέρω
ποια «γυναίκα πρωτομάστορα» θα βρεθεί για να τη θάψουν κάτω απ’ την «Σφενδόνη»
μπας και στεριώσει το πράγμα…

Με οδύνη θυμίζω ότι οι δοκιμές έχουν αρχίσει στις 29 Νοεμβρίου. Του
2004! Ήτοι, εδώ και δεκατέσσερις μήνες και κάτι.

Τώρα, εν έτει 2006, να βάζεις τις ταξιθέτριες στο… βάθος κήπος της
πλατείας, χωμένες μέσα στις πολυθρόνες, να κάνουν κλάκα και να χειροκροτούν
παταγωδώς στο τέλος κάθε σκηνής – κι έχει πολλές το έργο… -, «δόλωμα» για να
παρασύρουν και το υπόλοιπο κοινό… E, πολύ, μα πολύ old fashion, πολύ
passé κολπάκι το βρίσκω. (Θυμάμαι την Αλίκη Βουγιουκλάκη που το ‘κανε,
κι ο Δημήτρης Ποταμίτης – απίστευτο! – το ‘κανε, το κάνουν και μερικοί
ακόμα…).

Αλλά, όταν έχεις – δεν έχεις καμιά εκατοστή θεατές στο – μεγάλο –
θέατρο, ακούγονται, ρε παιδί μου, οι ταξιθέτριες – χειροκροτήτριες.
Ακούγονται… Κι αν, παρ’ ελπίδα, δεν «ακολουθήσουν» οι καμιά εκατοστή θεατές,
δε μένει, κυρία μου, εκκρεμές και γελοίο το χειροκρότημα των ταξιθετριών –
κλάκας;

Έως και την επέμβαση που ‘κανε η κυρία Ρέα Τουτουντζή – μοντέλο και…
ολίγον (όπως τελευταία συνηθίζεται) ηθοποιός, – για ν’ απαλλαγεί απ’ τη μυωπία
της, έδειξαν στην τηλεόραση. Σε απευθείας μετάδοση – live! Την είδα! Με τα
μάτια μου.

Μωρέ, και το πρωινό τους χ…. θα μας δείξουν σε λίγο, οι άρρωστοι της
δημοσιότητας.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Πολύ χαίρομαι που ο Αντώνης Αντύπας, σε καιρούς χαλεπούς και άνυδρους για
το σύγχρονο ελληνικό έργο, «άρπαξε» το «Εφτά λογικές απαντήσεις» του
Θεσσαλονικιού Λεωνίδα Προυσαλίδη (φωτογραφία), που ‘κανε πρεμιέρα πέρσι το
φθινόπωρο στην Θεσσαλονίκη στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών του ΚΘΒΕ –
ήταν το Πρώτο Βραβείο στο Διαγωνισμό Συγγραφής Θεατρικού Έργου τον οποίο είχε
οργανώσει το Κρατικό Θέατρο – και θα του δώσει μια δεύτερη ευκαιρία, στην
Αθήνα πια, στο «Απλό Θέατρό» του.

Ένα έργο εξαιρετικό – ουσιαστικό, καίριο αλλά και επιδέξιο, άμεσο,
«πιασιάρικο», νεανικό… -, κατ’ όνομα μόνο πρωτόλειο, που ‘χε την τύχη να
γίνει και δυνατή παράσταση απ’ τον Πέτρο Ζηβανό, με πολύ καλή διανομή και να
κάνει και επιτυχία.

H κίνηση του Αντώνη Αντύπα μόνον εξυπνάδα και διορατικότητα και
ετοιμότητα καταδεικνύει. Μακάρι να κάνει και καλή παράσταση ώστε το «Εφτά
λογικές απαντήσεις» να ‘χει κι εδώ την επιτυχία που του αξίζει.

Το έργο, τελικά, δε θα παρουσιαστεί την άνοιξη, όπως είχε
προγραμματιστεί, αλλά θα ‘ναι το εναρκτήριο της καινούργιας χρονιάς στο
«Απλό».

H κ. Ελένη Μενεγάκη με το… ιστορικό «μίνι της μάνας» σε πρώτο πλάνο