MATIEΣ Tο κινίνο…

Στο στόμα μου έχω τη γεύση κινίνου. Και στον νου μου ένα παλιό τραγούδι: «Τόση
δίψα, τόση πίκρα, τόση αγάπη/ και μια θάλασσα ερημιά…». Όλα αυτά, γιατί πριν
από λίγο τελείωσα το βιβλίο του Γιάννη Π. Καψή «Για ν’ ανατείλει ο ήλιος
πρέπει να δύσει» (Εκδ. Λιβάνη). Του Καψή, που υπήρξε συνάδελφος, βουλευτής,
υπουργός και είναι, εδώ και 40 χρόνια, φίλος.

Βλεπόμαστε με τον Γιάννη, αραιά και πού. Τα λέμε «στο πόδι». Διακρίνω πάντοτε
στα λόγια του μιαν απογοήτευση. Αλλά η απογοήτευση σε τούτο το βιβλίο είναι,
ακριβώς, κινίνο. Απογοήτευση από κόμματα, «συντρόφους», διαδικασίες,
«μαχαιρώματα», λαμογιές και αθλιότητες. Και όμως, τα πράγματα κάποτε ήταν τόσο
διαφορετικά…

«… “Κύριε πρόεδρε, μπορώ;”, ζητούσε τον λόγο ο Γ. Γεννηματάς. Λίγες μέρες
πριν είχε ανακοινώσει ο ίδιος τη βαριά αρρώστια που τον είχε χτυπήσει. Κι
αυτόν, μετά την Κάκια, τη γυναίκα του. “Ζητώ την άδεια, κύριε πρωθυπουργέ, να
προσλάβω μια Φιλιππινέζα… Δεν μπορώ ν’ αντέξω τη δαπάνη για Ελληνίδα
νοσοκόμα…”. Εκείνος ο κόμπος που κάθεται στον λαιμό και σε προδίδει. Ο
θάνατος φτερούγιζε πάνω από το σπιτικό του. H σκέψη του ήταν να μη χαλάσει την
εικόνα του ΠΑΣΟΚ. Αυτοί ήμασταν, λοχία…».

Και πάμε τώρα σ’ ένα άλλο κεφάλαιο. Σε γεγονότα που ζήσαμε και για τα οποία
έγινε μέγας ντόρος. Άλλο όμως να σε πληροφορεί για «κάτι» η εφημερίδα κι άλλο
να σου μιλάει γι’ αυτό το «κάτι» ένας άνθρωπος που «είδε τον χασάπη να κόβει
τον κιμά μπρος στα μάτια του»: «… Ο κ. Πρόεδρος με κάλεσε στη σουίτα του “να
τα πούμε”. Δυσκολεύτηκα. Δυσκολεύτηκα να περάσω. Όλο το δωμάτιο γεμάτο
χαρτοκιβώτια μισοανοιγμένα. Πιάτα, πορσελάνες, γυαλικά, τηλεοράσεις,
στερεοφωνικά. Προχώρησα στο επόμενο δωμάτιο. Ο Βασιλεύς Ήλιος ανάμεσα στους
αυλικούς του. Και στα πόδια του, γονατισμένοι, δύο ραφτάδες. Έκανε πρόβες στα
κοστούμια του. “Έμαθα ότι εδώ, στο Χονγκ Κονγκ, σου ράβουν ένα κοστούμι σε 48
ώρες. Είναι πολύ καλής ποιότητος και πάμφθηνα. Το ήξερα. Και τα παράγγειλα από
την Αθήνα”, μου είπε…».

Ο Βασιλεύς Ήλιος από τη μια και ο βουλευτής μουζίκος από την άλλη: «… Ένας
βουλευτής με Μερσεντές είναι ένας θλιβερός, καταπιεσμένος μουζίκος, που 4
χρόνια ζει, αγωνίζεται, ευτελίζεται, ξοδεύεται για μία μόνο στιγμή ευτυχίας:
τη στιγμή της επανεκλογής! Ο μουζίκος βουλευτής καταπιέζεται, πριν απ’ όλους,
από τον ρουσφετολόγο ψηφοφόρο, που όλο απαιτεί…».

Φινάλε, πάλι με τραγούδι: «Εγώ, καλά σου τα ‘λεγα…».