«Παρεξηγημένη διόγκωση»

«Να εκφραστώ ήθελα. Καθόλου αρνητική διαφήμιση δεν είχα την πρόθεση να κάνω. Ούτε να προκαλέσω», λέει ο Δημήτρης Λιγνάδης για τη σκηνή που προκάλεσε την μήνι της Ιεράς Συνόδου των Καθολικών στο «Δρ Φάουστους» του Κρίστοφερ Μάρλοου, που παρουσιάζει στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, κρατώντας τον επώνυμο ρόλο

Να λογοκριθεί, λίγο – πολύ, απαιτεί, η Ιερά Σύνοδος της Καθολικής Ιεραρχίας
της Ελλάδος η βασισμένη στο έργο του Κρίστοφερ Μάρλοου «Δόκτωρ Φάουστους»
παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, η οποία παρουσιάζεται από τη Νέα Σκηνή του στο
θέατρο «Χώρα» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη. Διότι εθίγη το θρησκευτικό
αίσθημα του διευθυντή του Γραφείου Τύπου της κ. Νικολάου Γασπαράκη από σκηνή
μίμησης ερωτικών πράξεων με άξονα έναν ηθοποιό με εμφάνιση Πάπα.

H ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Ιεράς Συνόδου της Καθολικής Ιεραρχίας της
Ελλάδος αφού αρχίζει, προβάλλοντας ως θέση την ελευθερία της τέχνης, με τη
φράση «H τέχνη είναι ελεύθερη να αμφισβητεί και να προβάλει τις θέσεις της»
μέσα από τις υπόλοιπες δεκατέσσερις αράδες της ανατρέπει πλήρως τη θέση αυτή,
αντιφάσκοντας: «Όμως δεν μπορεί να προσβάλει τη συνείδηση των ανθρώπων, εν
προκειμένω τη θρησκευτική συνείδηση, και μάλιστα κατά τρόπο βάναυσο. Το
συγκεκριμένο αυτό έργο δυστυχώς μόνο στην ελληνική του διασκευή παρουσιάζει
σκηνές βιασμών και παντοίων ερωτικών πράξεων πάνω στην Αγία Τράπεζα, σύμβολο
Ιερότατο της Χριστιανοσύνης, που πληγώνουν βαρύτατα κάθε Χριστιανό και
προσβάλλουν τη χριστιανική θρησκεία αλλά και τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού
μας. Από εκεί και πέρα προσβάλλουν την Καθολική Εκκλησία και το πρόσωπο του
Πάπα ως Προκαθημένου της».

«Το θέατρο είναι επικοινωνιακή τέχνη και όλα είναι μέσα στο παιχνίδι», λέει
στα «NEA» ο Δημήτρης Λιγνάδης, υπεύθυνος της Νέας Σκηνής, σκηνοθέτης της
παράστασης και ερμηνευτής του επώνυμου ρόλου, που αντιμετωπίζει το θέμα «με
στωικότητα και ψυχραιμία».

«Στη σκηνή αυτή», επιμένει, «κανέναν Πάπα δεν εμφανίζω. Ούτε βιάζεται κανείς
και σίγουρα δεν βιάζεται κάποιος Πάπας. Εμφανίζω τους ηθοποιούς και πώς τους
χρησιμοποιεί, πώς τους καταχράται ο σκηνοθέτης – Φάουστους. Πρόκειται για μια
παρεξηγημένη ερμηνεία και διόγκωση».

«Όταν κραυγαλέα προσβάλλεται στο θρησκευτικό συναίσθημα, η θρησκευτική
συνείδηση, τα όσια και τα ιερά του λαού, το να ζητάει κανείς να απαλειφθεί η
σκηνή αυτή δεν είναι λογοκρισία», «ερμηνεύει» ο κ. Γασπαράκης την ανακοίνωση
που υπογράφει. «Όπως λογοκρισία δεν ήταν η αποβολή από την έκθεση “Outlook”
του άλλου επίμαχου, εξίσου ασεβούς έργου».

Έχει όρια η ελευθερία;

«Όχι. Αλλά δεν μπορεί να προσβάλει. Για σκεφθείτε να έβγαινε αύριο κάποιος και
να πετούσε ακαθαρσίες στο Σπίτι του Λαού. Είτε είμαστε κομμουνιστές είτε όχι,
θα επαναστατούσαμε όλοι… Γιατί να μιλάμε τώρα για λογοκρισία; Δεν
καταλήγουμε σε ένα είδος φασισμού αν φτάσουμε στο σημείο να αποδεχόμαστε a
priori την κάθε νεωτερικότητα και να υποβαθμίζουμε τον λόγο επί παραδοσιακών,
καθιερωμένων πραγμάτων;».

Και δεν είναι φασισμός να ζητούμε να απαγορευθούν έργα τέχνης;

«Θα πρέπει να δεχόμαστε το κράτος να επιχορηγεί ανθρώπους που υποσκάπτουν τα
θεμέλια ενός χριστιανικού πολιτισμού;».

Θέση επί της αισθητικής…

H ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Ιεράς Συνόδου της Καθολικής Ιεραρχίας της
Ελλάδος δεν διστάζει να πάρει, σαφώς πέραν των αρμοδιοτήτων της, θέση, πρώτον,
πολιτική – «Αυτές οι σκηνές είναι πολύ περισσότερο απαράδεκτες σε έργο που
ανέβασε το Εθνικό Θέατρο μιας Πολιτείας που υποκριτικά, όπως φαίνεται,
επαίρεται ότι στηρίζει την Εκκλησία, ενώ αντιφατικά επιχορηγεί έργο που
προσβάλλει και καταρρακώνει όσια και ιερά και καλλιεργεί μισαλλοδοξίες»- και,
δεύτερον, επί θεμάτων αισθητικής (!), καθώς καταλήγει: «Πρέπει με άμεση
παρέμβαση του υπουργείου Πολιτισμού, όπως έγινε με το ασεβές επίσης έργο της
έκθεσης “Outlook” να απαλειφθεί η σκηνή αυτή που συνιστά σε τελευταία ανάλυση
και σκουπίδι αισθητικής»!