H συνέχεια επί της (μικρής) οθόνης

Μετά τη βδομάδα του Χιονιά, τα Τέμπη και την Κεφαλονιά και το λεωφορείο που
δίπλωσε κι έκοψε στα δύο την Κηφισίας (όλα τούτα με την αυτή ένταση και
ανταπόκριση, σαν να είναι το ίδιο και το αυτό), τα κανάλια μηδενός
εξαιρουμένου πάθανε μια απογοήτευση, ένα ντιπρέσιον να το πω, ένα πώς σε
πιάνει ύστερα από έναν γάμο, ύστερα από μια ταραχή που έρχεται η γαλήνη, η
πλήξη, η ανία; Οι περισσότεροι κατεβάσανε κάτι μούτρα ίσα με το πάτωμα, άλλοι
δεν πήγαν καν στη δουλειά, βάλανε τους δεύτερους. «Άι σιχτίρ», σου λέει, «θα
κάθομαι να μιλάω εδώ χάμου για τη Χαμάς κι αηδίες τώρα, εγώ η Βασίλισσα του
Χιονιού»; «Γιατί εμένα»; λέει η άλλη, «εμένα που με είχατε στην Εθνική Οδό με
το “βρακί κασάτο”, να με στέλνετε τώρα να βλέπω τα λάχανα τα σάπια και τα
μαρούλια σαν ζαλισμένα από το χιόνι; Τι κατάσταση είναι αυτή»!

Την έβλεπες στα μάτια όλων την απαξίωση, την καταφρόνια, όταν ξαναπιάσανε τις
«φούσκες» και «δεν θα ‘ρθει η Τετάρτη να βγάλω στο γυαλί Γαλλία με τη
Μπουρμπούλια σιδηροδέσμια στην Αψίδα του Θριάμβου της, να σου πω εγώ μετά»…
Αλλά τώρα όλοι τόσο απογοητευμένοι, τόσο ξεθεωμένοι, μια βδομάδα να σου
βγαίνει το λάδι για να σου γίνει η νιφάς χιονοστιβάς και ποια η ανταμοιβή;
Κάτι ασήμαντα εκεί, κάτι μολότοφ του κώλου, κάτι κλεφτρόνια, «άι στο διάολο
από ‘κεί, παλιοζωή κι αυτή του δημοσιογράφου» (γιατί αυτό που κάνουνε αυτοί
είναι δημοσιογραφία, δεν σας το ‘πα από την αρχή να μη σας τρομάξω και
γυρίσετε σελίδα).

Αφού τους λυπήθηκα τόσο πολύ, που σε μια στιγμή είπα, εγώ ο τηλεθεατής (της
ζωής), για να βοηθήσω την κατάσταση, μήπως να βγω να ρίξω πάνω μου κάνα
μπιτόνι βενζίνη, να αρπάξω φωτιά ολόκληρος, να βρούνε θέμα, να με βάλουνε να
καίγομαι λαμπάδα στις ειδήσεις και να γράφουνε από κάτω: «Καλλιτέχνης
αυτοπυρπολήθηκε για να μας κάνει σεφτέ».