H περεστρόικα βρυχάται

Η Κάτια Γέρου ερμηνεύει την Τάνια, μια Μοσχοβίτισσα που επιστρέφει σπίτι της, ύστερα από δέκα χρόνια πορνείας στη Νέα Υόρκη, για να εκδιωχθεί από τη μιζέρια, τη φτώχεια και τη μεμψιμοιρία τής μετά την περεστρόικα Ρωσίας

Στο πλούσιο ρεπερτόριο της φετινής χρονιάς του Θεάτρου Τέχνης
συμπεριλαμβάνεται το άγνωστο έργο του Ρώσου συγγραφέα Νικολάι Κολιάντα «H
Πολωνέζα του Ογκίνσκι», που ανεβαίνει στο ιστορικό Υπόγειο.

Έργο καθαρά πολιτικό, αντιπροσωπευτικό του νέου κύματος της ρωσικής
δραματουργίας, αναπλάθει τις οικείες αρετές της ρωσικής λογοτεχνίας και
ταυτόχρονα, σε μια πηχτή, συναισθηματική ατμόσφαιρα, ενεργοποιεί την ανελέητη
μεταπερεστροϊκή πραγματικότητα – το παράλογο, τη μιζέρια, τη φτώχεια, την
πίκρα, το χιούμορ, την ήττα και τη γενναιότητα. Στο τέλος, όλα οδηγούν σε μια
μετέωρη κάθαρση, σ’ ένα φινάλε, όπου ακούς μόνο έναν λυπημένο, μουσικό
αποχαιρετισμό. Είναι απόσπασμα από την «Πολωνέζα» του Ογκίνσκι, που δίνει και
τον τίτλο του έργου. Έχουν προηγηθεί σκληρές σκηνές γύρω από την κεντρική
ηρωίδα, μια Ρωσίδα που επιστρέφει στη Μόσχα, ύστερα από δεκαετή πορνεία στη
Νέα Υόρκη. Ο Κολιάντα πιάνει από την αρχή την ιστορία του από τα μαλλιά.

«Το χαρακτηριστικό της γραφής του είναι η ρευστότητα», λέει η Νικαίτη
Κοντούρη, που σκηνοθετεί για πρώτη φορά στο Θέατρο Τέχνης έναν συγγραφέα, που
ανεβαίνει για πρώτη φορά. «Ο Κολιάντα, πολυγραφότατος και πολυβραβευμένος,
χειρίζεται πολλά θέματα μαζί, που εξελίσσονται επώδυνα. Στην “Πολωνέζα”
υπάρχει η αίσθηση ενός παλιού αρχοντικού σε φθορά και διάλυση, στο οποίο θα
μπορούσαν να κατοικούν οι χαρακτήρες του “Βυθού” του Γκόρκι και υπάρχει μια
νοητή γραμμή σύνδεσης με τους χαρακτήρες του έργου του, με τη διαφορά ότι ο
συγγραφέας υφαίνει έναν κοινωνικό ιστό στη μεταπερεστροϊκή Μόσχα δανειζόμενος
στοιχεία από τον “Βυσσινόκηπο” του Τσέχωφ, από το «Λεωφορείον ο Πόθος» του
Τενεσί Ουίλιαμς, από την ποίηση, τα παραμύθια και τα παιδικά ρώσικα τραγούδια.
Κάνει μια γλώσσα μεικτή, συναρπαστική και χειρίζεται θέματα που ακροβατούν
ανάμεσα σε κατατρεγμένους ανθρώπους και ποιητικές υπάρξεις».

H ιστορία φαίνεται απλή. H Τάνια κόρη ιδιοκτητών ενός παλιού
μοσχοβίτικου διαμερίσματος επιστρέφει από τη Νέα Υόρκη ύστερα από δεκαετή
πορνεία, συνοδευόμενη από μία τραβεστί. Δύο ναυάγια, που φαίνεται πως έχουν
νοσηλευτεί σε ψυχιατρική κλινική και ότι έρχονται προς αναζήτηση της παιδικής
ηλικίας. Από τότε όμως που έφυγαν έχουν συμβεί κοσμογονικά γεγονότα στη ρωσική
κοινωνία. Καταληψίες σε ένα σπίτι που υπηρέτησαν, προσπαθούν να επιβιώσουν.
Ανάμεσά τους και ο παιδικός έρωτας της Τάνιας. Ο πρίγκιπας του παραμυθιού της
είναι σήμερα μονόφθαλμος, μεθύστακας, ανέραστος κατ’ επιλογήν. H ηρωίδα αντί
να τους διώξει και να διεκδικήσει την ιδιοκτησία, θα εκδιωχθεί…

Παίζουν: Κάτια Γέρου, Όλγα Δαμάνη, Γιάννης Ροζάκης, Δημήτρης Καραβιώτης,
Γιώργος Γλάστρας, Παναγιώτης Παναγόπουλος.

Γλέντι και κλάμα

«H περιρρέουσα ατμόσφαιρα της κοινωνίας της μετά την περεστρόικα εποχής, όπου
κυριαρχεί η φτώχεια και η απογοήτευση, εισβάλλει στο σπίτι», λέει η Νικαίτη
Κοντούρη. «Όλοι παραμένουν επί ξύλου κρεμάμενοι, οπότε και ο έρωτας είναι
ανίσχυρος. Στενάχωρο θέμα, πικρό αλλά διασκεδαστικό, με ασύλληπτο χιούμορ. Οι
ήρωες μπορούν να γλεντάνε με την ίδια ευκολία που μπορούν να κλαίνε, να μιλάνε
βαρύγδουπα και να αντέχουν στις πιο βαριές συνθήκες. Το χάος, ανάμεσα στο
“είναι και το φαίνεσθε”».

INFO

Πρεμιέρα στις 5 Φεβρουαρίου, στο Θέατρο Τέχνης – Υπόγειο (Πεσμαζόγλου 5, τηλ. 210-3228.706).