H τουρκική επιθετικότητα και ο Aνδρέας

Ο κ. Γιάννης Καψής, πρώην αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, γράφει σχετικά
με το άρθρο του Αλ. Ηρακλείδη («TA NEA», 12.1.2006):

«Αποφεύγω συστηματικά, για την προστασία της ψυχικής μου υγείας και του
νευρικού μου συστήματος, να διαβάζω τις αναλύσεις που δημοσιεύει στην
εφημερίδα σας ο κ. Ηρακλείδης. Μού υπεδείχθη όμως άρθρον του της 12/1/2006,
στο οποίον διατυπώνει συκοφαντικόν ισχυρισμόν κατά του Ανδρέα Παπανδρέου, τον
οποίον εμφανίζει να λέει στον Χόλμπρουκ ότι “ούτε εγώ πιστεύω στην τουρκική
επιθετικότητα, αλλά το πιστεύει ο ελληνικός λαός και βάσει αυτού θα πορευτώ”.
Τον εμφανίζει δηλαδή να ψεύδεται. Και επιχειρεί με ασυνάρτητη
επιχειρηματολογία να εμφανίσει πρωτοβουλίες που ανέλαβα, με την πλήρη έγκριση
του Ανδρέα Παπανδρέου, για την προσέγγιση των δύο χωρών σαν “μια άνευ
προηγουμένου συγκρουσιακή πολιτική”. H διαστροφή είναι αυταπόδεικτη διότι:

1. Όχι μόνον η ελληνική πλευρά αλλά και η αμερικανική – όπως
αποδεικνύεται από επίσημα έγγραφα – δεν επίστευαν απλώς, αλλά ψηλαφούσαν την
τουρκική επιθετικότητα. Και τουλάχιστον σε δύο περιπτώσεις η Ουάσιγκτον είχε
παρέμβη για να αποτρέψει την εκδήλωση επίθεσης.

2. Όχι μόνον οι συνομιλίες μου με τον πρέσβη Αλατσάμ, για την εφαρμογή
μορατόριουμ, ούτε μόνο το Νταβός, υπήρξαν πρωτοβουλίες εκ μέρους μας για μια
ειρηνική διευθέτηση των διαφορών μας. Έχω στη διάθεση παντός σοβαρού ερευνητή
(προϋπόθεση που αποκλείει τον κ. Ηρακλείδη) επίσημα έγγραφα που καταδεικνύουν
συνεχείς και άοκνες προσπάθειες ειρηνικής επίλυσης των διαφορών μας, αλλά με
ταυτόχρονη κατοχύρωση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Άλλωστε η κυβέρνηση A.
Παπανδρέου ήταν η πρώτη που άναψε το πράσινο φως για την ευρωπαϊκή πορεία της
Τουρκίας.

Σε ένα μόνον έμενε αταλάντευτος ο A.Γ.Π. Δεν εδέχετο την εφ’ όλης της ύλης
διαπραγμάτευση (δηλαδή, την επαναδιαπραγμάτευση των εθνικών μας συνόρων),
περιλαμβανομένης και της Συμφωνίας των Παρισίων βάσει της οποίας απεδόθησαν
στην Ελλάδα τα Δωδεκάνησα, από τα οποία η Άγκυρα διεκδικεί δυο – τρία νησιά,
ακόμη και σήμερα, όπως γράφει και στο τελευταίο βιβλίο του ο τ. πρωθυπουργός
K. Σημίτης.

Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να πληροφορηθούμε τι διδάσκει ο κ. αναλυτής των
διεθνών συγκρούσεων στους φοιτητές του. Θα έπρεπε άραγε να δώσουμε π.χ. τη
Σύμη και την Κω στην Άγκυρα;».