Tο τέταρτο κουδούνι

Αποφεύγετε – η γρίπη των πτηνών βλέπετε… – τα πουλερικά ελευθέρας βοσκής.
Ειδικά τις κότες – τις πολλές – που κυκλοφορούν στα κανάλια.

Κύριε Θέμο μου, προσέξτε το. Είναι μεταδοτικό…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

«Ω, θεία ομορφιά! Ω, θαύμα! Ω, όνειρο»: να παραληρεί, συνεπαρμένος απ’
την Πριγκίπισσα Τουραντότ, ο Άγνωστος Πρίγκιπας (Καλάφ) – ο πολύ καλός
Κορεάτης τενόρος Ντογκγουόν Σιν – κάτω απ’ τη «γέφυρα» του σκηνικού.

Και πάνω στη «γέφυρα» με δυσκολία να αργοσέρνεται η Πριγκίπισσα
Τουραντότ, η – εξαίρετη φωνητικά – Αμερικανίδα σοπράνο Τζένιφερ Γουίλσον,
διαστάσεων – υπολόγισα – 1,50 x 1,50 και βάρους περί τα 120 κιλά. Ήμαρτον!

Εξαιρετικού επιπέδου, και θεατρικά – από κάθε άποψη – (σκηνοθέτης ο
Γάλλος Σαρλ Ρουμπό) και μουσικά (μαέστρος ο Νίκος Αθηναίος), η «Τουραντότ» του
Πουτσίνι – η καλύτερη νομίζω παράσταση όπερας που ‘χει κάνει το Μέγαρο
Μουσικής Θεσσαλονίκης. Αλλά το στιγμιότυπο αυτό, ε, ήθελα να το βγάλω από μέσα
μου. Ουφ!!!

Απ’ τις 19 Νοεμβρίου με… τρώει. Που είδα την παράσταση.

Ο Σάντσο Πάντσα του – στο «Δον Κιχώτη» για παιδιά του Σταύρου Τσακίρη, που
παρουσιάζεται απ’ το «Παιδικό Στέκι» του Εθνικού Θεάτρου στην Σκηνή «Παξινού»
– ένα αποδεικνύει: ότι ο Νίκος Γιαλελής (στη φωτογραφία) επιβεβαιώνει τις
ελπίδες που δημιούργησε η ερμηνεία του στην προπέρσινη παράσταση της Ελένης
Μποζά «Με αφορμή το χιόνι που λειώνει» – απ’ τις «Σημειώσεις από το υπόγειο»
του Ντοστογιέφσκι – που παιζόταν και πέρσι στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού.

Εύπλαστος, με χιούμορ, αληθινός παρά τα – δυσανάλογα σε σχέση με το
ρόλο – είκοσι οκτώ χρόνια του, με βλέμμα λαμπερό, ολότελα δοσμένος, ο νεαρός
ηθοποιός κερδίζει τις εντυπώσεις.

Γιάννη Χρυσούλη (φωτογραφία) παίζουν στην Κύπρο. «Το ατύχημά» του μόλις
ανέβηκε στο «Ανοιχτό Θέατρο» της Λευκωσίας, σε σκηνοθεσία Αχιλλέα
Γραμματικόπουλου, με εικαστική επιμέλεια σκηνικού χώρου και κοστούμια Σταύρου
Αντωνόπουλου. Τους δυο ρόλους κρατούν η Σοφία Καλλή και ο Φώτης Γεωργίδης.

Το έργο έχει πρωτοπαρουσιαστεί απ’ τον Μίμη Κουγιουμτζή στο Υπόγειο του
«Θεάτρου Τέχνης» το χειμώνα 1990-1991, με Ρένη Πιττακή και Γιάννη
Καρατζογιάννη, ενώ τη σεζόν 1996-1997 ανέβηκε απ’ την «Ελεύθερη Αυλαία», σε
σκηνοθεσία Βαρβάρας Δούκα, στο – τότε – θέατρο «Βασίλης Αυλωνίτης», με Τζούλια
Αργυροπούλου και Γεράσιμο Δεστούνη.

Μια έκανε «Αρχοντοχωριάτη»- Ζουρντέν – στο ΚΘΒΕ, το 1991-’92 -, με
σκηνοθέτη τον Βασίλη Βαφέα.

Δυο έκανε «Αρχοντοχωριάτη» στο «Περοκέ», τον επόμενο χειμώνα – 1992-’93
-, με θίασο εκλεκτό, αναλαμβάνοντας τη σκηνοθεσία ο ίδιος.

Τρεις και την κακή του μέρα: δεν ξέρω τι του ‘ρθε κι ο Κώστας Βουτσάς,
εν έτει 2005-2006, επανέρχεται στον «Αρχοντοχωριάτη» – υπογράφοντας «διασκευή»
και «σκηνοθεσία» (ο Θεός να την κάνει…) – σε εκδοχή μπουλουκιού.

«Με την ευγενική χορηγία του ΟΠΑΠ» – λεφτά δηλαδή… Και η παράσταση,
που να μη σας αξιώσει ο Θεός να τη δείτε – εγώ την είδα, στο θέατρο «Ρένα
Βλαχοπούλου» του Αιγάλεω -, να προορίζεται όχι μόνο για περιοδεία, αλλά και
για τα σχολεία – έγκλημα δηλαδή.

Έχει κάνει πολλά λάθη – κι όχι πάντα εξ αμελείας… – ο Κώστας ο
Βουτσάς. Ο υπέροχος, ο λαϊκός, ο μοναδικά άμεσος κωμικός. Να τα συνεχίζει στα
εβδομήντα πέντε του, ε, είναι κρίμα απ’ το Θεό.

«Το μίνι της μάνας»: η έκφραση με την οποία η κ. Ελένη Μενεγάκη
χαρακτήρισε, σε τηλεοπτική συνέντευξή της στον Νίκο Χατζηνικολάου, τα «όχι και
τόσο» πια – ώστε να μην απάδουν προς την ιδιότητά της ως μητέρας… – μίνι,
που φοράει στην επιμορφωτική πρωινή εκπομπή της.

Έκφραση η οποία προφητεύω πως θα καθιερωθεί και θα παραμείνει. Στο χώρο
της μόδας. Αλλά και γενικότερα. Στη νεωτέρα ελληνική γλώσσα. «Το μίνι της
μάνας»: κλασικό!

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Το ‘παμε. Και το ξανάπαμε. Δεν ευοδώνονται όλα στο θέατρο. Κάποια
σχέδια ναυαγούν, κάποιες συνεργασίες ακυρώνονται… Συνηθίζω, πάντως, αν γράψω
κάτι που δεν πραγματοποιείται τελικά, να το διορθώνω για να μη σας μένουν οι
λαθεμένες εντυπώσεις.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν. Στη διανομή του «Ιβάνοφ» που ‘κανε στο ΚΘΒΕ τον
υπολόγιζε – για Λβοφ – τον Γιάννη τον Τσορτέκη (φωτογραφία) ο Νίκος
Μαστοράκης, στο «Απλό» βρέθηκε. Να παίζει Γκόλντμπεργκ στο πιντερικό «Πάρτι
γενεθλίων» του Αντώνη Αντύπα. Και τον Γιατρό ανέλαβε ο Κώστας Καζανάς.

Ο νεαρός Μάνος Καρατζογιάννης, πάλι, είχε αναλάβει τον Άρη στην
«Παρέλαση» της Λούλας Αναγνωστάκη, στο «Αμόρε». Άλλαι, όμως, αι βουλαί των
ανθρώπων, άλλα δε … στρατός κελεύει. H πρόσκληση κατάταξης που του ‘φτασε
ξαφνικά, χωρίς να την περιμένει, λίγες μέρες πριν απ’ την πρεμιέρα, δεν του
επέτρεπε να ‘ναι παρών σ’ όλες τις προγραμματισμένες παραστάσεις. Οπότε ο
σκηνοθέτης Γιάννης Μόσχος, άρον άρον, τον αντικατέστησε με τον επίσης νεαρό
Παναγιώτη Εξαρχέα – τώρα ήδη παίζουν στο Αγρίνιο, καθότι συμπαραγωγή «Θεάτρου
του Νότου» και ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου.

H Κατερίνα Χέλμη επίσης, η οποία είχε επωμιστεί την – Γιαγιά – Ευγενία
στο «Τάνγκο» του Μρόζεκ και του Σπύρου Ευαγγελάτου που ανέβηκε στο
«Αμφι-Θέατρο», αποχώρησε ενώ είχαν αρχίσει οι δοκιμές και την αντικατέστησε η
Ασπασία Κράλλη.

«Οι μύγες», τέλος, του Σαρτρ που προγραμμάτιζε ο Δημήτρης Λιγνάδης, σε
σκηνοθεσία Άλμπρεχτ Χίρχε, δεν περιλήφθηκαν, τελικά, στο φετινό ρεπερτόριο της
Νέας Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, της οποίας έχει αναλάβει την ευθύνη.

«Το Τέταρτο Κουδούνι» αποχαιρετάει την Αθηνά Γληνού. Ο υπογράφων της
χρωστάει πολλά. Πάρα πολλά.

Μπορεί και να ‘ναι η έκπληξη της χρονιάς: η λεπτών αποχρώσεων «Τραπεζαρία» του
A. P. Γκέρνι (στη φωτογραφία Μαρία Μακρή και Γιώργος Κατσίγιαννης) στο θέατρο
«Πολιτεία». Σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά. Ενός ανθρώπου χαμηλών τόνων – με
«χαμηλό προφίλ» που λένε… -, ο οποίος όμως έχει αποδείξει και αποδεικνύει
άλλη μια φορά πως είναι ικανός να διδάξει ηθοποιούς