Στο πολύ ωραίο βιβλίο του «Λεξικό του έξυπνου λόγου» (Εκδ. Καστανιώτη), ο
συνάδελφος Πάσχος Μανδραβέλης παραθέτει τον εξής αφορισμό του Μπρένταν Μπήαν
για τους κριτικούς: «Οι κριτικοί είναι σαν τους ευνούχους στο χαρέμι. Ξέρουν
πώς γίνεται, βλέπουν να γίνεται κάθε μέρα, αλλά είναι ανίκανοι να το κάνουν
μόνοι τους»! Και, σκεφτείτε, ο επαναστάτης Μπήαν δεν ήταν μόνο συγγραφέας,
αλλά και κριτικός!


Είναι, βέβαια, πολύ αυστηρή, μάλλον άδικη και με ισχυρή δόση κακίας αυτή η
άποψη του Μπήαν. Γιατί υπάρχουν πολλοί κριτικοί που «δεν είναι ευνούχοι στο
χαρέμι». Ξέρουν «πώς γίνεται» και μπορούν «να το κάνουν και μόνοι», με
αξιοθαύμαστο τρόπο. Οι περισσότεροι τηλεκριτικοί, όμως - για την Ελλάδα μιλάω
- έχω πεισθεί, πλέον, ότι κάνουν ένα μεγάλο λάθος: περιορίζουν το «πεδίο
δράσης» τους στις εκπομπές που είναι για «ξεφωνητό» και δεν γράφουν για
εκπομπές που είναι άξιες για έναν θερμό λόγο ή και για «χειροκρότημα», ακόμη,
όπως συνέβαινε παλαιότερα με τη M. Παπαδοπούλου, τον M. Χρηστίδη κ.ά.


Θέλω να πω, απλούστερα, ότι οι τηλεκριτικοί, στην πλειονότητά τους, είναι
συνεχώς με «υψωμένο το δάχτυλο»! Αυστηροί δάσκαλοι! Σπάνια λένε μια καλή ή
έστω ενθαρρυντική κουβέντα (όπως π.χ. η M. Τζιαντζή της «Καθημερινής», προ
ημερών, για την Εύη Κυριακοπούλου και την Μαργ. Καραπάνου). Φυσικά, είναι
εύκολο να επιλέγεις ό,τι χειρότερο κάθε φορά παρουσιάζεται, για να το
καταγγείλεις, να το διακωμωδήσεις, να κάνεις επίδειξη χιούμορ ή και «κήρυγμα».
Δεν λέω: να χτυπάει ο τηλεκριτικός τα «σκουπίδια», με τα οποία είναι γεμάτη η
τηλεόραση. Αλλά υπάρχουν και ωραία πράγματα.


Για να μη μιλάω χωρίς στοιχεία: υπάρχει εκπομπή για το θέατρο, του
Γεωργουσόπουλου. Κι όμως, ουδέποτε γράφτηκε κάτι γι' αυτήν! Έχουμε, ρωτάω,
πολλούς Γεωργουσόπουλους, για να τους γυρίζουμε την πλάτη; Εξαιρετικές
εκπομπές κάνει, χρόνια - και τώρα - ο Κούλογλου. Κριτικές; Άντε δυο-τρεις.
Σπάνιες και οι κριτικές για τις «Κορυφαίες στιγμές του ελληνικού
κινηματογράφου», το ξεχωριστό «Ριμέικ» της Θεολογίδου, τους «Δρόμους» του
Σκιαδόπουλου, το υπέροχο - πάντα - «Παρασκήνιο» του Παπαστάθη, όπως και το
«Μονόγραμμα» του Σγουράκη, στον οποίο χρωστάμε πολλά.


Δεκάδες οι καλές εκπομπές, ξαναλέω, που αντιμετωπίζουν τη σιωπή. Και να πω και
κάτι ακόμη; Μπορεί η εκπομπή της Μπήλιως να είναι ένα «καθημερινό μαγκαζίνο»
με αδιάφορα, πολλές φορές, θέματα. Εγώ, όμως, δεν ξεχνώ τις σπουδαίες
συνεντεύξεις από τον Άμος Οζ, τον Ίρβιν Γιάλομ, τον Τζεφιρέλλι, τον Κακογιάννη
και τον Πιβό...

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από