(Και αυτή η στήλη υπάρχει από μια ιδέα του Λέοντος B. Καραπαναγιώτη. Δεν θα
'θελε να τ' ακούσει, αλλά τον ευχαριστώ)


Είναι σπάνιο: Όσοι ασχολούνται με τον Μανόλη Αναγνωστάκη δεν αποτιμούν
μόνο το έργο του, αλλά ερμηνεύουν σαν μέρος της συνολικής προσφοράς του και
την πολύχρονη σιωπή του! Και δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά για έναν
μείζονα ποιητή αλλά και «ακτιβιστή» διανοούμενο. Στο αφιέρωμα της «Λέξης» στον
Αναγνωστάκη, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος ερμηνεύει τη σιωπή του
Αναγνωστάκη με τα ίδια τα λόγια του ποιητή. Τι πιο στέρεο. «Πότε άραγε άρχισε
η ανάστροφη μέτρηση του Μανόλη Αναγνωστάκη προς τη σιωπή;», αναρωτιέται. Και
απαντάει: «Νομίζω από την εποχή που διαπίστωνε την ήττα της γενιάς του. Και
θαρρώ πως την ήττα αυτή την έβλεπε περισσότερο με εγγενή φαινόμενα κόπωσης,
απογοήτευσης, συμβιβασμών και αλλοτρίωσης παρά ως έξωθεν επιβολή». Ακολουθούν
οι στίχοι - αποδείξεις και το διά ταύτα: «Σιώπησε οριστικά για να μην
επιτρέψει στους άφωνους να φορέσουν τη φωνή του...».


Το περιοδικό αναδημοσιεύει μια από τις σπάνιες μεγάλες και επί της ουσίας
συνεντεύξεις που έδωσε ο Αναγνωστάκης. Εδώ συνομιλεί με τον Αντώνη Φωστιέρη
και τον Θανάση Νιάρχο πριν από 24 χρόνια και θα το πει ξεκάθαρα: «Σύντομα όμως
κατάλαβα ή με υποχρέωσαν τα πράγματα να καταλάβω πως πράξη και σιωπή
είναι εξίσου δραστικές μορφές έκφρασης...». Πόσοι το πίστεψαν και πόσοι
άντεξαν να το κάνουν πράξη; Στο αφιέρωμα μετέχουν ακόμα ο Τίτος Πατρίκιος, ο
Χριστόφορος Μηλιώνης, η Αρλέτα, ο Γιώργος Μιχαηλίδης, η Ασπασία Παπαθανασίου,
ο M.Γ. Μερακλής, η Βικτωρία Θεοδώρου, ο Θανάσης Θ. Νιάρχος, η Ρούλα
Κακλαμανάκη, ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, ο Γιώργος Μαρκόπουλος, ο Γιώργος
Σκαμπαρδώνης, ο Αναστάσης Βιστωνίτης, η Μαρία Κυρτζάκη και ο Θέμης Λιβεριάδης.


Μαζί με το τεύχος προσφέρεται CD με τον Αναγνωστάκη να διαβάζει είκοσι
ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη (από το αρχείο του Γιώργου Ζεβελάκη).


(Τελευταία στιγμή έλαβα από τον Γ. Κορδομενίδη το θεσσαλονικιό «Εντευκτήριο»
με εξαιρετικό αφιέρωμα στον Αναγνωστάκη. Θα επανέλθω).


Γοητευτικό ταξίδι στην τεχνολογία



Συναρπαστικό και συνάμα διδακτικό το ταξίδι που προσφέρει η «Αρχαιολογία
και Τέχνες»,
στο τοπίο της τεχνολογίας από τα χρόνια του Βυζαντίου έως τον
εικοστό αιώνα. H μεγάλη αλλαγή βεβαίως γίνεται όταν η κίνηση παύει να
στηρίζεται στο μυϊκό σύστημα ανθρώπων και ζώων καθώς και φυσικών πηγών
ενέργειας και φθάνει η εποχή του ατμού, του πετρελαίου και του ηλεκτρισμού.
Όλη αυτή η διαδρομή ξετυλίγεται από τους συγγραφείς του τεύχους στους τομείς
της ναυπηγικής, της οικοδομικής, της παραγωγής αγαθών (π.χ. αλεύρι, λάδι)
κ.λπ. Να σταθούμε ωστόσο στη μελέτη του Θ. Π. Τάσιου «Τρεις πρόδρομοι
νεοέλληνες μηχανικοί», σαν φόρο τιμής σε πρόσωπα - άγνωστα ή ελάχιστα γνωστά -
που κατάφεραν αδιανόητα ως τότε επιτεύγματα. 1) Νικόλαος Σόρβολος (περ.
1400 - περ. 1465) εξελληνισμένος Βενετός που γεννήθηκε στον Χάνδακα Κρήτης.
Έπεισε τη Σύγκλητο της Βενετίας ότι μπορούσε να μεταφέρει στόλο 31 πλοίων
περνώντας τα από βουνά κοντά στο σημερινό Loppio έως τη λίμνη Garda. Και τα
κατάφερε με εντυπωσιακές κατασκευές που εμπνεύστηκε και εφάρμοσε. 2)
Μαρίνος Χαρμπούρης (1729 - 1782), γεννημένος στο Αργοστόλι, γίνεται
αξιωματικός στο Σώμα Μηχανικών της Αικατερίνης της Μεγάλης. Σχεδίασε και
εκτέλεσε τη μεταφορά τεράστιου μονόλιθου (βάρους 2.000 τόνων) από ένα βάλτο
της Φινλανδίας στην Πλατεία της Αγίας Πετρούπολης(!), για να στηθεί εκεί
ανδριάντας του Μεγάλου Πέτρου. Εφεύρε, μεταξύ άλλων, για το εγχείρημα, ένα
είδος ρουλεμάν με μπρούντζινες σφαίρες. 3) Μιχαήλ Κοκκίνης (-1826). Ο
Χιώτης μηχανικός που κατάφερε με απίστευτη οργάνωση και σχεδιασμό να φτιάξει
τα οχυρωματικά έργα του Μεσολογγίου (σε 65 μέρες έγιναν εκσκαφές 65.000 κυβ.
μέτρων τάφρων!). Σκοτώθηκε στην Έξοδο, πάνω στις ξύλινες γέφυρες που είχε προκατασκευάσει...


ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ



H ΛΕΞΗ: Διον. Αιγινήτου 46, Αθήνα - 11528, τηλ.: 210-7222.855.


ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ KAI ΤΕΧΝΕΣ: Μιχαλακοπούλου 80, Αθήνα - 11528, τηλ.:
211-3659.767

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από