ANAΛΩΣIMA Kαλή χρονιά!

Στο σακούλι με τις ευχές πρωτοτυπία δεν υπάρχει. Όσο βαθιά και να ψαχουλεύεις,
τις ίδιες και τις ίδιες βρίσκεις. Χρόνια πολλά με υγεία, να είστε καλά, κι
άντε ξανά τα ίδια και τα ίδια. Μερικοί βρίσκουν και κάτι πιο πρωτότυπο, καλές
δουλειές, καλά κέρδη, πάντα ν’ ανταμώνουμε, καλή πρόοδο στα παιδιά, να
πηγαίνουμε εκδρομές, να βλεπόμαστε, να μη χανόμαστε. Τα τηλέφωνα δουλεύουν στο
φουλ, πρέπει απαραιτήτως να μιλήσεις με τους συγγενείς μέχρι δευτέρου βαθμού,
από τον τρίτο και μετά παίζεται το πράγμα. Πάνω εκεί, στην επα-νάληψη είναι
που ανάβει η μικρή φλογίτσα, κάτι ανάμεσα σε ελπίδα και σιγουριά, ότι δεν
μπορεί, αυτή η ομοφωνία, αυτή η αλληλεγγύη όλου του κόσμου μπροστά στη μοίρα
που εκπροσωπεί ο χρόνος, το αυθαίρετο νούμερο, κάποιο αποτέλεσμα θα έχει. Ο
δεσμός που τελετουργικά στιλβώνεται και αναδεικνύεται στη λάμψη των κεριών,
των πυροτεχνημάτων, την ποτηριών και πιάτων, της σάλτσας του φαγητού και της
κορδέλας από τα δώρα, θα προστατέψει αυτούς που αγκαλιάζει, από κάθε κακό.
Αυτά τα γελαστά πρόσωπα γύρω σου, τα μάγουλα που ακουμπάνε τα δικά σου στο
παραδοσιακό φιλί, ο σαματάς που γίνεται, καθώς όλοι σηκώνονται όρθιοι και
ρίχνουν και μερικά πράγματα – γούρι γούρι – για να αγγιχτούν, να φιληθούν, να
χαιρετίσουν, να βεβαιώσουν, είμαστε εδώ, είμαστε πολλοί, είμαστε δυνατοί και
δεν φοβόμαστε κανέναν, είναι η καλύτερη άμυνα απέναντι στο άγνωστο μέλλον. Το
πασίγνωστο και συνηθισμένο απέναντι στο άγνωστο και ίσως ασυνήθιστο, κάθε
χρόνο και πιο απαραίτητο, πιο δυνατό πιο αναγκαίο να ειπωθεί, να τελεστεί, να
επαναληφθεί, με καθαρή φωνή και αμείωτη αποφασιστικότητα. Καλή χρονιά, λοιπόν,
με υγεία, πάνω απ’ όλα, καλή πρόοδο στα παιδιά, καλές δουλειές και να
ανταμώνουμε, να μη χανόμαστε κι ας μην ξεφαντώνουμε.