Το τέταρτο κουδούνι

Μωρέ, τι μας τα στέλνετε, «ώριμοι» πρωταγωνιστές μου και «ώριμες»
πρωταγωνίστριές μου – για να μην πιάσω τους/τις τραγουδιστές/-τριες… -, τα
μούτρα σας στις φωτογραφίες των παραστάσεών σας – και τα βγάζετε και σε
αφίσες… – «τροχισμένα» και «σμιλεμένα» απ’ το photoshop, ροζ, απαλά και
τρυφερά σαν πισινάκια μωρού, αρυτίδωτα και στιλβωμένα;

Δε θα ‘ρθουμε να σας δούμε; Και δε θα τα δούμε από κοντά ΠΩΣ
είναι; Και δεν θα τις έχουμε αυτές, τις ίδιες, τις «καλλιεργημένες»
φωτογραφίες KAI στο πρόγραμμα προς άμεση – «μα αυτός/-ή είναι;» –
σύγκριση;

Τι σόι σύμπλεγμα ματαιοδοξίας ειν’ αυτό; Στους καθρέφτες σας δεν
κοιτάζεστε; Ποιον κοροϊδεύετε;

Πυρπολείται. Επί σκηνής «Club 22» – στο «Πάνω». Αναφλέγεται και
πυρπολείται. H Εβελίνα Παπούλια. Χέντγουικ στο «Hedwig and the Angry Inch» των
Τζον Κάμερον Μίτσελ και Στίβεν Ρασκ.

Εκπληκτική κίνηση, εξαίρετη φωνή, τέλειο σώμα, όμορφη, παρά πάνω από
ικανή για μιούζικαλ – τα ήξερα αυτά τα προσόντα της. Από καιρό. Και μια
«οξύτητα» στη φωνή της – που με κρατούσε σε απόσταση.

Την είχα υποτιμήσει. H πρώτη έκπληξη ήρθε πέρσι. «Τα δέντρα πεθαίνουν
όρθια» κι η Εβελίνα Παπούλια, Μάρθα που «υποδύεται» την Ισαβέλλα πλάι στον
Γιάννη Βούρο και στην Μάρθα Βούρτση, μεταμορφώθηκε σε μια τρυφερή, συγκινητική
δραματική ενζενί.

Φέτος, έκπληξη δεύτερη – η Μεγάλη Έκπληξη. Κάθε ηθοποιός περιμένει τη
Μεγάλη Συνάντηση μ’ ένα ρόλο. Άλλοτε φτάνει, άλλοτε όχι η συγκεκριμένη στιγμή.
Για την Εβελίνα Παπούλια (στη φωτογραφία) η στιγμή ήρθε. Στον – ουσιαστικά –
μονόλογο αυτό, η ηθοποιός που ξεκίνησε από χορεύτρια, αγνώριστη – κυριολεκτώ –
δίνεται με κάθε ίνα του κορμιού της.

Δε θαύμασα μόνο τον χορό της – δυνατότητες που μοιάζουν απεριόριστες -,
το τραγούδι της, τη φωνή που «κατέβασε», την – εξαιρετική – παράσταση που η
ίδια έστησε. M’ άρπαξε απ’ το λαιμό η Ερμηνεία της. Διότι η Εβελίνα Παπούλια
Ερμηνεύει τον Χάνσελ που ‘γινε Χέντγουικ – που προσπάθησε να γίνει
Χέντγουικ…

Είδα στη σκηνή μια τρανς αυ-θε-ντι-κή. Ο τρόπος που κινεί τους καρπούς
των χεριών της, τους ώμους της, τους γοφούς της, ο τρόπος που στηρίζεται στα
διασκελισμένα πόδια της, οι φωνητικοί τόνοι της, ο τρόπος που υπερτονίζει τη
θηλύτητά της για να την εξοστρακίσει τελικά και να την ακυρώσει, υπηρετούν μια
σπαρακτική «φέικ» περσόνα. Που με συνεπήρε.

Δεν ξέρω αν «βλασφημώ» γράφοντας έτσι για μια ηθοποιό με τη «ρετσινιά»
της «τηλεοπτικιάς» αλλά επιμένω: η Χέντγουιγκ της Εβελίνας Παπούλια είναι η
Ερμηνεία της χρονιάς.

H Όλγα Δαμάνη (φωτογραφία) επιστρέφει στο «Θέατρο Τέχνης», την
κοιτίδα της, είκοσι ένα χρόνια μετά – η τελευταία της παράσταση εκεί ήταν η
εναρκτήρια του θεάτρου της οδού Φρυνίχου «Θέατρο, θεατρίνοι, θεατές», τη σεζόν
1984-’85. Και στο Υπόγειο ειδικότερα, είκοσι τέσσερα χρόνια μετά το «Πρόσωπα
μέσα στο χρόνο» όπου έπαιζε.

Επωμίζεται ένα ρόλο ιδιαίτερα ενδιαφέροντα, την Λουντμίλα, στο έργο
«Πολονέζ» του Νικολάι Κολιάντα που ετοιμάζει για τον Φεβρουάριο η Νικαίτη
Κοντούρη με Κάτια Γέρου, Γιάννη Ροζάκη, Παναγιώτη Παναγόπουλο, Γιώργο Γλάστρα,
Δημήτρη Καραβιώτη.

H Όλγα Δαμάνη, η οποία έκανε μια απ’ τις καλύτερες ερμηνείες της
χρονιάς στο «Ένα ψέμα του μυαλού» του Σαμ Σέπαρντ που ανέβασε πέρσι ο Τάσος
Μπαντής στο «Εμπρός», είχε αναλάβει καταρχάς, φέτος, στο ίδιο θέατρο, με τον
ίδιο σκηνοθέτη, το ρόλο της Σοφίας, της μάνας, πλάι στην Σμαράγδα Σμυρναίου
που παίζει το Βασούλι, την κόρη, στο τρυφερό έργο για δυο της Λείας Βιτάλη
«Addio del Passato».

Αποχώρησε, όμως, για ν’ αντικατασταθεί απ’ την Αναστασία Πανταζοπούλου,
επίσης «παιδί» του «Θεάτρου Τέχνης», πριν κληθεί στο Υπόγειο να αντικαταστήσει
με τη σειρά της την Σμαράγδα Σμυρναίου που ‘χε αρχικά αναλάβει τον ρόλο στο
«Πολονέζ», παράλληλα με το ρόλο στο «Εμπρός» αλλά τελικά αποχώρησε. Φοβερό
γαϊτανάκι!

Κάποιος να τους μαζέψει. Αυτούς τους κυρίους με τα μακριά λευκά
γένια και τα μακριά μαύρα ράσα που αυτοτιτλοφορούνται ιεράρχες για να μη
λέγονται κομματάρχες… Κάποιος, επιτέλους, να τους μαζέψει!

Σαφώς, βέβαια, και δεν ανήκουν στον περασμένο αιώνα – όπως άκουσα,
κάποια στιγμή, τον κύριο Αιγιαλείας να λέει ότι τον κατηγορούμε. Στον Μεσαίωνα
ανήκουν!

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Ο Νικήτας Τσακίρογλου δεν ανανέωσε τη σύμβασή του ως καλλιτεχνικού
υπεύθυνου του Χοροθεάτρου του ΚΘΒΕ – άλλο «φάουλ», διότι η δουλειά του ήταν
όντως επιτυχημένη. Ο Κωνσταντίνος Ρήγος (φωτογραφία) βγήκε, κατόπιν αυτού, σε
συνεντεύξεις να «τα χώνει» στο διευθυντή του ΚΘΒΕ.

Ξέρετε ποιος υπογράφει τη χορογραφία στην πρώτη φετινή παράσταση του –
προς το παρόν ακέφαλου – Χοροθεάτρου «Το δωμάτιο του IgoR», επανάληψη απ’ την
περσινή σεζόν; Ο Κωνσταντίνος Ρήγος. Ξέρετε ποιος θα χορογραφήσει και τη
δεύτερη, το «Ελεύθεροι πολιορκημένοι»; Μα ο Κωνσταντίνος Ρήγος!

E, είναι τρελοί – εκτός απ’ τους Γαλάτες… -, αυτοί του θεάτρου και
του χορού! Πόσο μάλλον του χοροθεάτρου…

Όταν ο Θύμιος συνάντησε τον Σωτήρη… Συνομήλικοι – κλάση του ’40… -,
«επίσημα» στο θέατρο απ’ το ’62 ο Σωτήρης Μουστάκας, απ’ το ’63 ο Θύμιος
Καρακατσάνης, δεν είχε ποτέ τύχει να συναντηθούν στο σανίδι – ποτέ μαζί. Φέτος
έτυχε: στο «Άλφα», για το «Ξανά μαζί» του Νιλ Σάιμον. Κι όταν συναντηθούνε δυο
πυρίφλεκτα – δυο απ’ τους μείζονες κωμικούς μας -, έστω κι αν τα χρόνια έχουν
περάσει, έστω κι αν έχουν επέλθει «φθορές», οι σπινθήρες μπορεί να παράγουν
και έκρηξη. Όπερ και εγένετο! Χαρείτε τους!