«Στα χέρια σου μεγάλωσαν…»

«Το σημερινό περιβάλλον του τραγουδιού δεν με εμπνέει. Ελπίζω όμως ότι, με πρωτοβουλία του Μίκη, “κάτι” θα γίνει, “κάτι” θα κάνουμε για να αλλάξει», έλεγε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος στον Πάνο Γεραμάνη. Την “απάντηση στη χυδαιότητα” έδωσαν, ενώνοντας τις δυνάμεις τους με τη Μαρία Φαραντούρη στις «Σερενάτες» και τον Δημήτρη Μητροπάνο στα «Πικροσάββατα». Ανέκδοτα τραγούδια τους, που θα κυκλοφορήσουν σε λίγο, λένε ήδη στο «Zoom» οι Μανώλης Μητσιάς και Κώστας Μακεδόνας

«Περισσότερο από τους ανθρώπους, τα τραγούδια τους αγάπησα», έλεγε ο Ναζίμ
Χικμέτ και τη ρήση του κάνει πράξη ο Σύλλογος Εργαζομένων Εθνικής Τράπεζας,
αφιερώνοντας το ημερολόγιό του για το 2006 σε έναν άλλο ποιητή (και
δημοσιογράφο), τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, του οποίου οι στίχοι για τις χαρές,
τις πίκρες, τις φτωχογειτονιές, τα πάθη, τους έρωτες και τους χωρισμούς, τα
τσακισμένα νιάτα και τα ματαιωμένα όνειρα αγαπήθηκαν όσο λίγων και
τραγουδιούνται εδώ και τέσσερις δεκαετίες σαν να ήταν η πρώτη φορά…

«Τα τραγούδια ακούγονται στα ραδιόφωνα, στα κέντρα, στις παρέες, αναπνέουν.
Αλλά αυτό εδώ είναι κάτι άλλο. Κάθε μήνας έχει συντροφιά του ένα τραγούδι.
Μιλάει το τραγούδι στον απέναντί του, τον εργαζόμενο, και του θυμίζει κομμάτια
από τη ζωή του, από τους έρωτες και τα ναυάγιά του, από τις χαρές και τα
μεθύσια», εξηγεί στην εισαγωγή του ημερολογίου ο δημιουργός της «Καισαριανής»,
της «Άπονης ζωής», του «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου», του «Δεν θα ξαναγαπήσω»
και τόσων άλλων τραγουδιών (συνολικά 1.200!) που απελευθέρωσαν τη συγκίνηση
και βρέθηκαν στα χείλη όλων μας. Συντροφιά με ένα λυτρωτικό τραγούδι κάθε
μήνας του χρόνου, αλλά και με ανέκδοτες φωτογραφίες από την καλλιτεχνική
διαδρομή του Λευτέρη Παπαδόπουλου με κορυφαίους συνεργάτες του, τον Θεοδωράκη,
τον Ξαρχάκο, τον Λοΐζο, τον Σπανό, τον Ζαμπέτα, τον Καζαντζίδη, τη Μαρινέλλα,
τον Νικολόπουλο, τον Πλέσσα, τον Μπιθικώτση, την Αλεξίου, από μια εποχή που τα
σουξέ δεν τα επέβαλαν οι δισκογραφικές εταιρείες και η ανελέητη διαφήμιση,
αλλά η αποδοχή του κοινού και τα τραγούδια στις παρέες.

«Μάτια μου μεγάλα / μάτια μελαγχολικά / Ήπια στάλα-στάλα / τα βαθιά σας μυστικά»… H μουσική για το τραγούδι «Μάτια μου μεγάλα» που έγραψε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και τραγούδησε η Χάρις Αλεξίου το 1979 ήταν του Γιώργου Ζαμπέτα, που δημιούργησε σχολή με τις πενιές του

«Αχ χελιδόνι μου» για τον πρώτο μήνα του νέου έτους με τις μελωδίες του
αξέχαστου Μάνου Λοΐζου, «Φτωχολογιά» (Φεβρουάριος), «Οδός Αριστοτέλους»
(Μάρτιος), «Θα πιω απόψε το φεγγάρι» (Απρίλιος), «Έχε το νου σου στο παιδί»
(Μάιος), «Όλες του κόσμου οι Κυριακές» (Ιούνιος), «Μάτια μου μεγάλα»
(Ιούλιος), το θρυλικό πλέον «Δεν θα ξαναγαπήσω» (Αύγουστος), «Καισαριανή»
(Σεπτέμβριος), «H Δημαρχάρα» (Οκτώβριος), «Άνοιξε πέτρα» (Νοέμβριος), «Ήλιε
μου σε παρακαλώ» (Δεκέμβριος) είναι τα τραγούδια που παρελαύνουν μέσα από τους
στίχους στο ημερολόγιο, υπενθυμίζοντας ότι ο καθαρός λόγος είναι το αντίδοτο
στη χυδαιότητα και την… ηχορρύπανση (όπως επανειλημμένα έχει υποστηρίξει ο
Λευτέρης Παπαδόπουλος από τη στήλη του στα «NEA») των ημερών.

«Πράξη αντίστασης»

Μια φιλία, πολλά μεγάλα τραγούδια. Με τον Μάνο Λοΐζο

Το ημερολόγιο, σημειώνουν οι εκδότες, είναι μια «συμβολική πράξη αντίστασης
στη βιομηχανοποίηση της εγχώριας μουσικής, στη μαζική εργοστασιακή κατασκευή
ακουσμάτων μιας χρήσης και στον ανηλεή μουσικό βομβαρδισμό που υφιστάμεθα
καθημερινά». Είναι μια όαση, αλλά και μια αισιόδοξη νότα με μια άλλη ανάγνωση.
Γιατί, όπως παραδέχθηκε και ο Διονύσης Σαββόπουλος μιλώντας πριν από λίγες
ημέρες στον Λευτέρη Παπαδόπουλο στις «Συναντήσεις» της ET1, το τραγούδι ως
ζωντανός οργανισμός «έχει τα πάνω του και τα κάτω του». Πέφτει και
ξανασηκώνεται. Κι αν οι καιροί είναι δύσκολοι, «αν βάλουμε όλοι ένα χεράκι,
μέρες καλύτερες θα ‘ρθουν…».

INFO

«Ημερολόγιο 2006. Αφιέρωμα στον Λευτέρη Παπαδόπουλο». Σύλλογος Εργαζομένων
Εθνικής Τράπεζας (Αιόλου 16, τηλ. 210-3342.771).