Πέθανε για να αναστηθείς!

Ο σκηνοθέτης του «Ψαλιδοχέρη», του «Μπάτμαν» και του «Ακέφαλου καβαλάρη»
δικαιωματικά λαμβάνει τον θρόνο του μάγου της εικόνας. Κάτοχος δύο θεσπέσιων
δημιουργιών μέσα σε διάστημα μόλις εξήντα ημερών. Και αν η αδαμάντινη πλευρά
του «Τσάρλι» εξαντλείται μόνο στην σοκαλατοποιία του Τζόνι Ντεπ, τούτο εδώ, το
«χάρτινο» (Animation) είναι ολόκληρο βουνό χρυσό. Συμπυκνωμένη πινακοθήκη
εικόνων, αισθητική ομοιογένεια, αφηγηματική λιτότητα και ανατριχιαστική,
παραδειγματική, αλληγορία. Οι ζωντανοί είναι «νεκροί» και οι νεκροί είναι οι
αληθινά «ζωντανοί». Και να γιατί:

Δύο οικογένειες σε μια μελαγχολική, γκρίζα βικτωριανή περιοχή σχεδιάζουν να
ενώσουν τα παιδιά τους για να επωφεληθούν από τους τίτλους και τα πουγκιά
τους. H πρώτη με την χαρακτηριστική ονομασία Βαν Ντορτ (ολλανδικής και
προτεσταντικής προελεύσεως), με βιομηχανία κονσερβών και ψαριών. Άξεστοι μεν,
ζάπλουτοι δε. H δεύτερη, του Εβεργκλοτ, με παράδοση αριστοκρατική, χωρίς χρήμα
αλλά με οικόσημο και τίτλο. Πώς συνέβη με την Αθηνά Ωνάση και τον Βραζιλιάνο
ιππέα; Το χρήμα καβάλα πάνω στο Ολυμπιακό μετάλλιο. Συγκοινωνούντα δοχεία. Τα
δοχεία όμως για να επικοινωνήσουν πρέπει οι γόνοι αμφοτέρων να συζήσουν. Έτσι
ο ντροπαλός, σεμνός Βίκτωρ Βαν Ντορτ προορίζεται για γαμπρός της Βικτώριας
Εβεργκλοτ και η Βικτώρια νύφη του Βίκτωρα! Το συμφέρον υπεράνω των
αισθηματικών επιθυμιών.

Γάμος σκοπιμότητας και ιδιοτέλειας λοιπόν. Πράγμα που ταράζει τον κόσμο των
ανιδιοτελών, των αθώων νεκρών, των απαλλαγμένων, από τα εγκόσμια βαρίδια,
«ζωντανών». Ύβρις που έλεγαν και οι αρχαίοι σοφοί. Έτσι, μια μέρα που ο σεμνός
Βίκτωρ προσπαθεί να απομνημονεύσει τον όρκο πίστης για την τελετή, τσουπ
πέφτει ξερός. Από το χώμα ξεφυτρώνει ένα χέρι και το δαχτυλίδι του αρραβώνα
γίνεται καπνός! H αφορμή αυτής της απροσδόκητης, αιφνιδιαστικής υφαρπαγής
εξηγήσιμη και απλή. Μια νεκρή νύφη που δεν πρόλαβε τον γάμο της να χαρεί,
εξέλαβε τον όρκο του Βίκτωρα πως απευθύνεται σ’ αυτήν. Αμέσως δέχεται να γίνει
γυναίκα του και χωρίς δεύτερη κουβέντα τον τραβάει προς τα εκεί. Έτσι ο
υποψήφιος γαμπρός από τη μια στιγμή στην άλλη βρίσκεται στο καινούργιο του, το
κάτω… σπίτι των πεθαμένων Αμερικανών. Άντε τώρα να εξηγήσεις και πολύ
περισσότερο να πείσεις ένα ανεπιβεβαίωτο θηλυκό πως ο όρκος έχει άλλον
παραλήπτη, μια ζωντανή, αριστοκρατική νύφη. Τι μπλέξιμο κι αυτό!

«H νεκρή νύφη του Τιμ Μπάρτον»: Το πιο ευφυές και πνευματώδες… χαρτί!

Οι αιφνιδιασμοί δεν σταματούν εκεί. Ο Βίκτωρ, ο Βικτόρ, ο Βικτουάρ, όπως
θέλετε πέστε τον εσείς, δηλαδή ο νικητής, πράγματι αναδεικνύεται νικητής.
Γιατί μόνο αυτός βλέπει με τα μάτια του και ζει με τις αισθήσεις του μια
απίστευτη, εξωφρενική αλλαγή. Με τους ζωντανούς κυκλοφορούσε σε γκρίζα ομίχλη,
σε αυστηρό περιβάλλον, σε κηδεία, τεθλιμμένος κι αυτός και σε νεκρική πομπή.
Τώρα που βρέθηκε εκεί βαθιά κάτω, πέφτει πάνω σε χαρμόσυνη τελετή σε γλέντι
και σε γιορτή. Μα πώς μπορεί τέτοιο ανήκουστο πράγμα να συμβεί;

Ο Τιμ Μπάρτον περιγράφει με καθαρό αμερικανικό «ρεαλισμό» σουρεαλιστικές
καταστάσεις ακριβώς για να σχολιάσει, να σαρκάσει και να δηλητηριάσει το
αγοραίο συμβόλαιο και τον προσωπικό, ατομικό νεοφιλελευθερισμό. Δηλαδή οι
ζωντανοί με το συμφέρον, το χρήμα και τους τίτλους καταλήγουν σκέτη κηδεία. Οι
νεκροί απαλλαγμένοι από τέτοια περιττά βαρίδια, γλεντούν και μόνο την ψυχή
τους και τον διπλανό τους φροντίζουν και κοιτούν. Με άλλα λόγια σκοτώστε ό,τι
σας «σκοτώνει» και ξυπνήστε ό,τι σας ευχαριστεί. H πραγματική ηδονή, λέει ο
Μπάρτον, είναι ενταφιασμένη μέσα μας. Αρκεί με μια απλή κίνηση να σπάσουμε τις
αλυσίδες και να γκρεμίσουμε τις γέφυρες που ενώνουν τον άνθρωπο με τις
περιουσίες, τις κληρονομιές, τις προίκες. Αλλιώτικα η ευτυχία είναι έννοια
νεκρή. Για να συνειδητοποιήσουμε το δώρο της ζωής και για να υπάρξουμε αληθινά
πρέπει να πεθάνουμε για μια βραδιά!

Το ένστικτο, κόντρα στη φύση, έχει μυαλό

Ντοκιμαντέρ με τα όλα του. Επί 13 μήνες στους πάγους της Ανταρκτικής να
κινηματογραφούν το μεγάλο, ατελείωτο και επαναλαμβανόμενο «Ταξίδι του
αυτοκράτορα» (The emperor’s journey), τη μονομαχία δύο Τιτάνων. Το ένστικτο
κόντρα στη φύση!

Φανταστείτε πως το εν λόγω γαλλικό ντοκιμαντέρ του Λικ Ζακέ, ο οποίος μαζί με
το συνεργείο του κατασκήνωσαν απομονωμένοι στην Ανταρκτική, κατήγαγε πρωτοφανή
θρίαμβο στα αμερικανικά ταμεία ύψους 70 εκατομμυρίων δολαρίων, συντρίβοντας
αρκετούς αστέρες του Χόλιγουντ και μπόλικες υπερ-παραγωγές. Το στόρι είναι η
επιτομή επιστημονικής παρατήρησης και μαθήματος οικολογίας. Ακούστε πράγματα.
Κάθε χειμώνα, στρατιές συντεταγμένων και πειθαρχημένων αυτοκρατορικών
πιγκουίνων αναχωρούν από τα παραθαλάσσια πεδία με κατεύθυνση την ενδοχώρα
αυτής της πάλλευκης περιοχής, προκειμένου τα θηλυκά να γεννήσουν και τα
αρσενικά να φροντίσουν όταν σκάσουν τα αυγά και βγουν οι νεοσσοί!

H συνέχεια είναι ικανή να σου πάρει το τσερβέλο και να το στείλει στον Βόρειο
Πόλο. Αφού οι διμοιρίες, οι λόχοι, τα τάγματα και τα συντάγματα
στρατοπεδεύσουν και αφού ο τοκετός συντελεστεί, τότε οι θηλυκοί πιγκουίνοι
εναποθέτουν την φροντίδα στους συζύγους και αναχωρούν πάλι προς την θάλασσα
για να βρουν τροφή. Δηλαδή το αρσενικό, επί σειρά εβδομάδων μέσα στην
χιονοθύελλα και στο ανυπόφορο κρύο, αναλαμβάνει χρέη μπέιμπι σίτερ και
bodyguard των αυγών. Καταλάβατε τι σας λέω; Όρθιοι μέσα στο αφόρητο κρύο! Στο
μεταξύ, τα θηλυκά, ως πιο χρήσιμα, δυνατά και ανθεκτικά επιστρέφουν στην
θάλασσα, βουτούν στα παγωμένα νερά και με κίνδυνο να μεταβληθούν σε
οδοντογλυφίδες κοφτερών σαγονιών, καταβροχθίζουν ψαράκια, γεμίζουν τα
στομάχια, αποθηκεύουν τροφή και στη συνέχεια επιστρέφουν στους συζύγους
προκειμένου να θρέψουν τα μωρά!

«Το ταξίδι του αυτοκράτορα»: H φύση είναι αδιάφορη, ακατανίκητη και σκληρή!

Τα συμπεράσματα γκρεμίζουν κάθε πλαστικό χειρουργό! Πρώτα απ’ όλα το ένστικτο
έχει μυαλό. Το σύστημα πρέπει να ολοκληρωθεί και το είδος πρέπει να
αναπαραχθεί. Κάθε τι υποτάσσεται σ’ αυτή την αδιατάραχτη αρχή. Ο κύκλος της
ζωής είναι αμείλικτος. Οι δυνατοί θα επιβιώσουν, οι αδύνατοι θα σκοτωθούν. H
πρωτογενής λειτουργία, ο μοναδικός σκοπός κάθε είδους είναι η αναπαραγωγή.
Μετά απ’ αυτή και αφού όλοι οι οφειλέτες εξοφλήσουν την επιταγή, όσοι
επιβιώνουν είναι συνταξιούχοι και πλεονασματικοί. Και τέλος το δυνατό φύλο
είναι το θηλυκό. Εμείς, παιδιά, δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να δίνουμε το
σπερματοζωάριο και να παριστάνουμε τους φρουρούς των νεοσσών. Απολαύστε άγρια
φύση από μια έξοχη φωτογραφική καταγραφή και βάλτε το καλό στο μυαλό σας.
Εμείς θα πεθάνουμε, αλλά η ζωή θα συνεχίσει αδιαπραγμάτευτα, αδιάφορα,
δημιουργικά αλλά και κυνικά να αναπνέει, να γεννάει, να πετάει, να κολυμπάει,
να πορεύεται, να γλεντάει και να ζει!

Από τα σκουπίδια ανθεί ο ρομαντισμός

Οι ήρωες της περιθωριακής κομεντί «Εγώ, εσύ και όλοι οι γνωστοί» (Me and You
and everyone we know) της πρωτοεμφανιζόμενης και απίστευτα πανούργας Μιράντας
Τζουλάι, είναι Αμερικανοί και καθόλου πιγκουίνοι. Με απλά λόγια με τα χίλια
κόντρα στην φύση!

Θυμάστε το «Happiness» του Τοντ Σόλονζ, όπου όλοι επιδίδονται στο «μπανίζειν»
και το «παίζειν»; Όχι; Σφάλμα. Διότι η Τζουλάι (όνομα με δάνειο από το
καλοκαίρι και τον ηλιόλουστο καιρό) σπρώχνει τους χαρακτήρες της προς την
υπέρβαση και τον ρομαντισμό. Δηλαδή, αφού πρώτα περιγράψει με ειρωνεία αλλά
και τρυφερότητα τη μετάλλαξη και τη νοσηρότητα πλασμάτων που με θέρμη και
αφασία εκποιούν τα αισθήματά τους και τις επιθυμίες της σε μια αγοραία,
φοβιστική, αρρωστημένη διαδικασία, στη συνέχεια καταλήγουν στην ανθρωπιά τους.
Μέσα από τα λάθη μας, την αρρώστια μας, τη μετάλλαξή μας θα πορευτούμε προς
την καρδιά και την ουσία!

Το στόρι κατακερματισμένο και αποσπασματικό, όπως κατακερματισμένη και
αποσπασματική είναι η σύγχρονη ζωή. Στο κέντρο αυτού του θρυμματισμένου
μικροσύμπαντος, ένας λιλιπούτειος, ασήμαντος, φοβισμένος, εύθραυστος
αρσενικός, πατήρ και πωλητής παπουτσιών (το φετίχ των καλλίγραμμων γαμπών!).
Μόνος, έρημος, ανύπαρκτος. Και παρά το γεγονός της ύπαρξης μιας κάποιας
Κριστίν, εκείνος εκεί, στην ασήμαντη ερημιά του. Ένα το κρατούμενο. Της
απομόνωσης και της νεκρής ζωής. Γύρω απ’ αυτόν τον σκοτεινό, τον παγωμένο ήλιο
περιφέρονται τέσσερις μικροί πλανήτες. Οι δύο πρώτοι τα παιδιά του. H νεώτερη
γενιά δηλαδή. H οποία, αισθηματικώς και σεξουαλικώς, συνομιλεί με
ομοφυλόφιλους και παιδεραστές στο Διαδίκτυο της πληροφορικής. Μάλιστα το
μικρότερο από τα δύο είναι τόσο αθώο και τόσο μεταλλαγμένο που το βρίσκει
εντελώς φυσικό να αλληλογραφεί με περιεχόμενο πορνογραφικό. Μπρρρ. Δύο τα
κρατούμενα. Αυτό της απόστασης και της πλήρους από την πράξη, αποκοπής. Οι
άλλοι δύο μικροί πλανήτες είναι θηλυκοί, δύο κορίτσια του σχολείου, έτοιμες να
πλαγιάσουν με κάποιον μπανιστιρτζή. Έτσι για το αστείο. Τρία τα κρατούμενα.
Και απομονωμένοι και φοβισμένοι και κομπλεξικοί και αφασικοί. Δηλαδή η
επικοινωνία συντελείται με τα παπούτσια. Τα αισθήματα έχουν αντικατασταθεί από
τα πλήκτρα του κομπιούτερ και η πράξη γίνεται έτσι για την πλάκα!

«Εγώ, εσύ και όλοι οι γνωστοί»: Το νοσηρό είναι ρομαντικό!

Προσέξτε όμως την πιρουέτα της Αμερικανίδας. Ενώ όλα και όλοι παραπέμπουν σε
σκληρή πορνογραφία, εκείνη με χορευτικές κινήσεις πεταλούδας, καταφέρνει να τα
διαχειριστεί με ειρωνεία, σαρκασμό αλλά και με διακριτικό αίσθημα ζεστό. Αργά
αλλά σταθερά τα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια αποκτούν ανάσα και ζωή. Οι
μοναχικές διαδρομές συγκλίνουν στην ίδια πορεία και τα θρύψαλα ενώνουν τις
δυνάμεις σε μία ισχύ. Αν ψάχνετε να βρείτε την καλύτερη κομεντί από συστάσεως
αμερικανικής οθόνης, καλύτερα να καταλήξετε για ψώνια ή στην τηλεόραση παρέα
με την οποιαδήποτε ελληνική μπαλαφάρα. Αν όμως ψάχνετε να βρείτε μια στιγμή
όπου το νοσηρό και το καθημερινό που ζούμε δίπλα μας και μέσα μας έχουν
περιθώρια να μεταμορφωθούν στο αντίθετό τους, το ζωντανό και το ρομαντικό, ε,
τότε, η Τζουλάι είναι ο προσωπικός σας θεραπευτής!

Νάρνια, όπως νιανιά

Άλλες δύο παρουσίες, που συντόμως θα ξεχαστούν μόλις τα ίχνη τους χαθούν:

«Το χρονικό της Νάρνια. Το λιοντάρι, η μάγισσα και η ντουλάπα» (The
chronicles of Narnia: The lion, the witch and the wardrobe). Της Ντίσνεϊ και
του Άντριου Άνταμσον, του μυαλού πίσω από τον «Σρεκ»: Με τυμπανοκρουσίες
καταφθάνει αλλά τίποτα το εντυπωσιακό δεν πιάνει. Διότι και χάρτινο και
ψηφιακά φτωχό και σκέτη προπαγάνδα υπέρ Ριχάρδου Λεοντόκαρδου και Αγγλίας
είναι. Ως κατασκευή και αποτέλεσμα μοιάζει σαν μακρινός… Έλληνας συγγενής
του Χάρι Πότερ! Θυμίζω ότι το σενάριο αποτελεί σύνοψη της μυθιστορηματικής
σειράς φαντασίας του Κλάιβ Λιούις, που κυκλοφόρησε το 1950 για να τονώσει το
ηθικό των παιδιών πέντε χρόνια μετά την λήξη του B’ Παγκοσμίου Πολέμου.

«Το χρονικό της Νάρνια – Το λιοντάρι, η μάγισσα και η ντουλάπα»: Ο φτωχός συγγενής του Χάρι Πότερ!

Δηλαδή, τρία αδέλφια στη διάρκεια του γερμανικού βομβαρδισμού του Λονδίνου
καταφθάνουν στην αγγλική επαρχία και μέσα από μια ντουλάπα (δηλαδή το παράθυρο
της φαντασίας) καταλήγουν σε μια παγωμένη περιοχή με την ονομασία Νάρνια,
στοιχειωμένη από μια κακιά μάγισσα που θέλει να αφανίσει το ανθρώπινο γένος,
όπως περίπου το προσπάθησε ο Χίτλερ. Όμως όλα τα πλάσματα της φύσης
συσπειρώνονται γύρω από το λιοντάρι, τον βασιλιά Ασλάν (το σύμβολο της
Αγγλίας) και η μάχη θα κριθεί από την γενναιότητα των τριών ορφανών που αν
νικήσουν και το κακό σκορπίσουν στον θρόνο της Νάρνια θα καθήσουν! Με Τίλντα
Σουίντον (μάγισσα), Τζιμ Μπρόαντμπεντ και τη φωνή του Λίαμ Νίσον στο στόμα του
λέοντα Ασλάν!

«H πέτρα του σκανδάλου» (The family Stone). Οικογενειακή κομεντί του
κάποιου Τόμας Μπεζούκα, όπου ο Έβερετ Μαλρόνι προσκομίζει στην φαμίλια του και
στα έκπληκτα μάτια της καρκινοπαθούς μητέρας του Νταϊάν Κίτον την υποψήφια
σύζυγό του Σάρα Τζέσικα Πάρκερ. Δικαίως η θείτσα (πλέον) Κίτον έκπληκτη
δείχνει και λέει «ε, όχι αυτή», το σπίτι μεταβάλλεται σε τρελοκομείο και στη
συνέχεια ο μεν Μαλρόνι τοποθετεί το δαχτυλίδι στην χείρα της Κλερ Ντέινς,
αδελφής της Τζέσικας, ο δε αδελφός του τα φτιάχνει με την Πάρκερ. Και στο
τέλος αυτοί παντρεύτηκαν, εγώ δε χώρισα διά βίου και με τους Stone και με τον
μόδιστρο του οίκου Ralph Lauren μίστερ Μπεζούκα!

Τα Oscar της εβδομάδας

Ταινίας: «H νεκρή νύφη του Τιμ Μπάρτον»

Σκηνοθεσίας: Τιμ Μπάρτον, Μάικ Τζόνσον

Ζωγραφικής: «H νεκρή νύφη»

Ντοκιμαντέρ: «Το ταξίδι του αυτοκράτορα»

Κομεντί: «Εγώ, εσύ και όλοι οι γνωστοί»

Ανθυπο-Χάρι Πότερ: «Το χρονικό της Νάρνια»

Ερώτησης: Καλές ταινίες έχουμε, θεατές υπάρχουν;

Οι ταινίες βγαίνουν από αύριο στις κινηματογραφικές αίθουσες