MATIEΣ H Eυγενία

Έφυγε και η Ευγενία. Έφυγε από την εφημερίδα, για να πάει να ξεκουράσει λίγο
το κοκαλάκι της στο σπίτι της, κοντά στους δικούς της. Τέρμα τα σούρτα-φέρτα
στα διάφορα γραφεία, τέρμα το κομπιούτερ, τέρμα τα τηλέφωνα που χτυπούσαν σαν
δαιμονισμένα μόλις «αντιλαμβάνονταν» τον ερχομό της, τέρμα οι γκρίνιες των
συναδέλφων και τα δικά μου «αλμυρά» πειράγματα.

H Ευγενία ήταν γραμματέας του διευθυντή. Που θα πει και κυματοθραύστης. Εκείνη
τον συνέδεε τηλεφωνικά με τον άλφα ή τον βήτα πολιτικό, εκείνη έλεγε τα
αναγκαία ψέματα για να τον προστατεύσει από κάποιους ανεπιθύμητους, εκείνη
σημείωνε τα ραντεβού του, εκείνη του τα θύμιζε, εκείνη του παρέδιδε την
αλληλογραφία του, εκείνη έγραφε στη «μηχανή» τα άρθρα και τα σχόλια που της
υπαγόρευε. Φυσικά, και ο συντάκτης που θα επιθυμούσε μια ιδιαίτερη συνομιλία
μαζί του, από εκείνη θα περνούσε και από εκείνη θα μάθαινε, από πρώτο χέρι,
«πώς είναι τα κέφια του», «μήπως είναι κουρασμένος και άγρυπνος», «αν είναι η
κατάλληλη στιγμή για να του ζητήσει κάτι».

H Ευγενία, όμως, ήταν και «μάνα του λόχου». Όχι ως «επιλοχίας», που ασκεί ένα
είδος εξουσίας στον νεοσύλλεκτο. Από τα χέρια της «έβγαιναν» οι μισθοδοτικές
καταστάσεις για την πληρωμή των νέων συναδέλφων, στα ηλεκτρονικά τεφτέρια της
ήταν γραμμένα τα τηλέφωνα υπουργών, βουλευτών, δημοσιογράφων, διοικητών
οργανισμών. Στο μυαλό της είχαν χαραχτεί σημαντικές ώρες από τη ζωή της
εφημερίδας, που μπορούσε να τις ανακαλεί, όποτε κανείς της το ζητούσε, για να
θυμηθεί, να συσχετίσει, να φέρει παραδείγματα στο κείμενό του.

Για μένα, ειδικά, ήταν «δεξί χέρι». Με τα δικά μου χειρόγραφα – γράφω με το
μολυβάκι μου – ασχολιόταν κάθε ημέρα, διόρθωνε τα λάθη μου, τις πολλές
αφηρημάδες μου και ανακάλυπτε τι έχω γράψει κάτω από μια μουτζούρα, για να το
περάσει ολοκάθαρο στο κομπιούτερ. Και, φυσικά, δεχόταν με χαμόγελο τις
εκρήξεις μου, άκουγε χωρίς να θυμώνει τα «βρωμόλογα» που έλεγα εδώ κι εκεί,
και με «σκούνταγε» τηλεφωνικά, κάθε τόσο, για να μην ξεχάσω πράγματα ουσιώδη
και σοβαρά.

Τριάντα πέντε χρόνια στη δουλειά – είκοσι πέντε σ’ αυτή τη θέση της εφημερίδας
– γλυκιά, καλοσυνάτη, με κατανόηση, ακούραστη και τρυφερή, αφήνει όντως ένα
μεγάλο κενό τώρα που μας εγκαταλείπει. H υπέροχη Ευγενία, η παραπάνω από έξοχη
συνάδελφος…