Yπέρλαμπρος μύθος

Μυθικός γάμος, ο γάμος του μύθου, ίσως παραμύθια για μια κοινωνία που τα λατρεύει για να ξεχνιέται και που – πάντως – σχεδόν ποτέ δεν αφορούν τα φυσικά πρόσωπα

Ο γάμος της χρονιάς, του αιώνα, της χιλιετίας, ο γάμος της πλουσιότατης, αλλά
που δεν είναι απλώς πλουσιότατη, είναι ένας μύθος, εγγονή μύθου, κόρη μύθου,
άρα ανεξαρτήτως από το ποια νομίζει η ίδια ότι είναι, ταυτοχρόνως είναι και
αυτή που νομίζουμε εμείς όλοι πως είναι, οι θεατές ή αναγνώστες των
ακατάσχετων μυθολογικών κουτσομπολιών γύρω από την ίδια. Βέβαια, για τη χώρα
μας η Αθηνά Ωνάση, περί της οποίας ο λόγος, εκτός από τον μύθο συνδέεται και
με μια άκρως σημαντική πραγματικότητα, το Ίδρυμα Ωνάση, με συγκεκριμένες
δραστηριότητες ιδιαίτερης σημασίας για τον τόπο. Έτσι έχουμε έναν λόγο
παραπάνω να μας αφορά η Αθηνά, έναν εθνικό λόγο που είναι το «άλλοθί» μας για
τις πρακτικές αλλά και τις μυθολογικές – κουτσομπόλικες προσεγγίσεις.

Στην πραγματικότητα, το μόνο που γνωρίζουμε με βεβαιότητα για την Αθηνά Ωνάση,
που έκανε τα παγκόσμια μίντια να παραληρούν επειδή αποφάσισε να παντρευτεί τον
έρωτά της, είναι το γεγονός του πλούτου της.

Τίποτε άλλο δεν μπορεί να γνωρίζουμε για την ίδια, ως πρόσωπο. Υποθέτουμε. Για
την ακρίβεια, υποθέτουν χάριν του αναγνωστικού κοινού τους ή των τηλεθεατών
τους οι ειδικευμένοι διαμορφωτές μιντιακών μύθων, οι σκηνοθέτες του λάιφ
στάιλ.

H εν λόγω πλουσιότατη κληρονόμος αποτελεί – για τις ιστορίες που
πλέκονται γύρω της – υποθετικό μοντέλο συμπεριφοράς, μια κοινωνική κατασκευή.
Όπως η Νταϊάνα για παράδειγμα, μόνο που εκείνη είχε επιδοθεί λόγω βασιλικού
ρόλου και σε πολύ συμπαθητικές πράξεις, επίσης ήταν σύζυγος, δηλαδή εκ γάμου
εισήλθε στον κόσμο της δημοσιότητας, οπότε οι προκαταλήψεις λειτουργούσαν υπέρ
της. Από τη μια, ήταν μια κυρία αποκατεστημένη και από την άλλη, προερχόταν
από τις τάξεις των κοινών θνητών, δεν ήταν μια κακομαθημένη ή – τέλος πάντων –
αμόρφωτη ή ό,τι άλλο κληρονόμος.

Αντιθέτως, η Αθηνά Ωνάση σέρνει πολλές «αμαρτίες», κρινόμενη με τα μέτρα μιας
συντηρητικής κοινωνίας και όπως αποδείχθηκε και από τη συζήτηση στην
προχθεσινή «Ανατροπή», ασυγχώρητες αμαρτίες… Πρώτον είναι κορίτσι, αλίμονο,
δεν έλαχε στη δυναστεία να έχει ένα αγόρι – να η πρώτη κατάρα!

Άρα ανήκει στον πατέρα της και κατόπιν στον σύζυγο – για να μην πούμε ότι κατά
τις ελληνικές παραδόσεις μάλλον εσαεί παρθένο θα την προτιμούσαμε. Δική της
βούληση; Αποκλείεται. Μικρή, μεγαλωμένη σε «γυάλα» (Αναγνωστάκης) που σημαίνει
ότι ο πατέρας την απομάκρυνε από τις ελληνικές ρίζες της.

Επίσης γυναίκα που λίγωσε μπροστά στον «αναβάτη», κυριολεκτικώς και
συμβολικώς, Ντόντα – ναι, το ακούσαμε και αυτό από τον συγγραφέα Βασίλη
Καββαθά – ο οποίος «αναβάτης» κατά τη γνώμη του είναι η φαντασίωση του
πλούσιου κοριτσιού – σύμφωνα και με τις προκαταλήψεις σχετικώς με τη γυναικεία
σεξουαλικότητα. Ο εν λόγω αναβάτης είναι απαραιτήτως προικοθήρας γιατί μια
τόσο πλούσια δεν την παντρεύεται κανείς για άλλο λόγο παρά μόνο για τα λεφτά.
Την καημένη! Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάθε μυθικό πρόσωπο που έχει όλα όσα
δεν προλαβαίνει ούτε να επιθυμήσει ούτε καν να ονειρευτεί ένας κοινός θνητός,
πρέπει να είναι δυστυχισμένο, ανώριμο, έρμαιο μιας άδικης μοίρας, ειδάλλως στη
θέα του θα πάθαιναν ανακοπή τα πλήθη. Δεν μπορεί κάποιος να τα έχει όλα.
Σταμάτησε το σχολείο, άρα δεν μορφώθηκε και είναι και αρκετά χαζή – έστω
ανώριμη – για να πέφτει στην αγκαλιά του προικοθήρα, άρα χρειάζεται προστάτες.
Με την ευκαιρία ξυπνούν και οι προσωπικές και οι εθνικές φαντασιώσεις, διότι
ως γνωστόν εμείς οι Έλληνες είμαστε λαός αγνός – δεν την θέλουμε για τα λεφτά
της – και πολύ προστατευτικός.

Ο καθείς και η «Αθηνά» του

Ουδείς γνωρίζει ακριβώς ποια και τι είναι η Αθηνά, αλλά όπως συμβαίνει με όλα
τα μιντιακά πρόσωπα, το καθένα τους λειτουργεί και ως αφορμή για επιβεβαίωση
των κοινωνικών νοοτροπιών, των κοινωνικών στερεοτύπων, των φαντασιώσεων.

Για τον Χρήστο Ζαμπούνη του πριγκιπικού λάιφ στάιλ για παράδειγμα (Alter)ο
γάμος ήταν ορθόδοξος και είχε κουμπάρους ζεύγος Ελλήνων. Εφημερίδες του
εξωτερικού λένε πως έγινε διπλός, ορθόδοξος και καθολικός, και οι κουμπάροι
ήταν στο σύνολο 28 κατά το βραζιλιάνικο έθιμο. Μπα, δεν βαριέστε, διαλέγουμε
για το εθνικό κουστουμάκι τα υλικά που μας ταιριάζουν για να πλάσουμε τον μύθο
που θα πουλήσουμε. Πιο πολύ συγκινεί τους αναγνώστες κουτσομπόλικων και…
λαϊφσταϊλάδικων περιοδικών μια Ελληνοπούλα Αθηνά. Το ζήτημα του Ιδρύματος
Ωνάση εξυπηρετείται από άλλη Αθηνά και από άλλη, εκείνοι που βρέθηκαν κοντά
στην οικογένεια. Ο καθένας και η «Αθηνά» του.