Θρίαμβος τηλεοπτικής ακινησίας

Τηλεόραση σε κρίση αυτοθαυμασμού, ενορχηστρωμένη υπό την μαστοράκειο μπαγκέτα

Μπορεί να είναι τυχαίο το ότι οι άνθρωποι της τηλεόρασης μιλούν για τον εαυτό
τους δύο φορές σε μία εβδομάδα – «Φάκελοι» του Mega και το τζουράσικ
μαστοράκειο «Αυτή είναι η ζωή σου» στον Antenna -, αλλά δεν παύει να είναι
πολύ. Βαρυστομαχιάσαμε. H αποθέωση του τηλεοπτικού αυτισμού και η απόδειξη ότι
έχουμε μια φτωχή, πολύ φτωχή τηλεόραση.

Προσπαθεί να ξεγελάσει ντυμένη με τουαλέτες και ντεκόρ πολυελαίους, αλλά δεν
μπορεί να ξεπεράσει την ουσιαστική ένδεια, την ένδεια ιδεών και ανθρώπων. Και
αυτή την τηλεόραση υπογράμμισε ο Νίκος Μαστοράκης με το αναπαλαιωμένο του
«Αυτή είναι η ζωή σου» στον Antenna, αναμασώντας παμπάλαιες συνταγές και
ανακυκλώνοντας από τον εαυτό του μέχρι χιλιοειπωμένα δήθεν αστεία με
φανταχτερό περιτύλιγμα.

Άλλωστε, η επιστροφή του στην τηλεόραση με εκπομπή που θα προβάλλεται
από τον Antenna ακριβώς απέναντι από εκείνη της Σεμίνας στον Alpha, για την
οποία διατείνεται ότι αποτελεί αντιγραφή της παλιάς δικής του συνταγής επί
ασπρόμαυρης εποχής, εξελίσσεται σε ένα είδος μάχης της αντιγραφής τών
αντιγραφέων.

Πάντως στην πανηγυρική πρώτη εκπομπή βρέθηκαν όλοι εκεί, από τον Παύλο Τσίμα
και τον Γιάννη Πρετεντέρη μέχρι τη Νανά Παλαιτσάκη και την Τατιάνα Στεφανίδου,
με τα καλά τους κοστούμια οι κύριοι, με τις μακριές τουαλέτες οι περισσότερες
κυρίες επενδύοντας με ψευδο-γκλάμουρ την παντελή έλλειψη ανανέωσης.

Ασπρόμαυρα πλάνα από τις νεανικές εποχές της μαστοράκειας τηλεόρασης –
σε σκληρές εποχές του τόπου, εξωραϊσμένες και αποκαθαρμένες ήδη από την
τηλεοπτική νοσταλγία – έκαναν την εισαγωγή αντί προλόγου. Προφανώς για να
τονιστεί η «πρωτοτυπία» της συνταγής – ή για να επιβεβαιωθεί η καταθλιπτική
εμμονή της εγχώριας τηλεόρασης στις ίδιες μεθόδους και τα ίδια πρόσωπα – όπως
το δει κανείς. Στα ασπρόμαυρα πλάνα είδαμε τον Τόλη Βοσκόπουλο στις πρώτες του
δόξες, τότε, να συγκινείται μπροστά στους γονείς του, τους οποίους είχε φέρει
ο οικοδεσπότης. Όλη η ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης πέρασε από τον ANT1
είπε ο Μαστοράκης παρουσιάζοντας το μπενχουρικό σόου της τηλεοπτικής
αυταρέσκειας.

H ίδια πάντως «ιστορία» πέρασε και από όλα τα υπόλοιπα μεγάλα κανάλια –
προσφάτως περνάει και από τον νεώτερο Alpha -, πολύ περισσότερο δε από την
κρατική EPT. Σαν ένα κανάλι όλα τα κανάλια, αφού τα ίδια πρόσωπα
ανακυκλώνονται με αγχωτικό πείσμα εδώ και τριάντα και πλέον χρόνια.

Τίποτε πιο εύκολο και τετριμμένο από το να μαζέψεις όλους εκείνους που
συνέδεσαν το πρόσωπό τους με στιγμές της ζωής των τηλεθεατών και να αρχίσουν
τις «ιστορίες απ’ τα παλιά», κάτι σαν «ιστορίες από τον στρατό». Το παιχνίδι
της νοσταλγίας έχει καταντήσει να αποτελεί το άλλοθι του τηλεοπτικού αυτισμού.

Ανταπόκριση στο προσκλητήριο

Υπέβαλαν τα σέβη τους, πάντως, από τον Μίλτο Μακρίδη μέχρι την Τατιάνα
Στεφανίδου, η οποία έδωσε για πολλοστή φορά την υπόσχεση ότι «δεν θα κάνει για
πάντα τηλεόραση». Μια φρασούλα ο ένας, μια ο άλλος, όλοι πολύ ευχαριστημένοι
και με τις σχετικές ευχαριστίες στον Κυριακού «που τους έδωσε την ευκαιρία».

Εκεί και η Ελεονώρα Μελέτη, η απόλυτη απόδειξη του νέου – τουλάχιστον
ηλικιακώς – που απορροφάται από το βαμπιρικό παλαιό, να λέει ότι «ζει ένα
όνειρο» και η Νατάσα Ράγιου, η οποία είπε ότι «όλοι θυμούνται ακόμη το ριάλιτί
της το “Κεντρί”» – και πώς να ξεχαστεί, υπήρξε το ριάλιτι που έγινε αφορμή για
μια αυτοκτονία, αλλά η στιγμή ήταν εορταστική, των ακκισμών, των φιλιών και
του αυτοθαυμασμού.

Υπέροχα τα κάναμε όλα. Εκεί και ο Γιώργος Παπαδάκης, ο πιστός του Antenna
«έστω και αν ορισμένες στιγμές έδειξε να μην το εκτιμάει» – και παραπονούμενος
-, εκεί και ο Φώσκολος, εκεί και ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, ο οποίος, φυσικά,
σε όλες τις ρετροσπεκτίβες τηλεοπτικού αυτοθαυμασμού έχει περίοπτη θέση και
ευκαιρία να ξεδιπλώσει το ταλέντο τού διασκεδαστή σε μια θριαμβευτική απόδειξη
της τηλεόρασης-πολτού.

Άντε και του χρόνου και του παραχρόνου και σε 10, 20, σε 40 χρόνια πάλι όλοι
εδώ, ευτυχείς παλίμπαιδες μιας αγοράς που τρέφεται από τον εαυτό της και
επιβιώνει χάρη στη λησμοσύνη, η οποία αποτελεί την πεμπτουσία της.