Ένα ουτοπικό παραμύθι σαν «μιούζικαλ»

Γιοχάνες Μάνοβ και Κλαούντια Ρόρμπαχ, ως… πολύχρωμοι Παπαγκένο και Παπαγκένα, από τις πρόβες του «Μαγικού Αυλού» που ανεβαίνει στις 7 Δεκεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής

«Ο “Μαγικός Αυλός” δεν είναι τίποτε άλλο από ένα μιούζικαλ», είπε ο σκηνοθέτης
Μίκαελ Χάμπε, κατά την παρουσίαση της όπερας που θα παιχτεί στο Μέγαρο
Μουσικής Αθηνών. «Έχει τραγουδιστές που μπορούν να παίξουν, ηθοποιούς που
μπορούν να τραγουδήσουν. Αλλά στο φόντο ξεχωρίζει η ουτοπική ιδέα που
κυριαρχούσε την εποχή που γράφτηκε η όπερα, ότι θα θριαμβεύσει μια μέρα η
δικαιοσύνη προς όφελος των λαών».

«Αισθάνομαι ότι είμαστε σε ένα πάρτι», είπε από τη μεριά του και ο διευθυντής
ορχήστρας σερ Νέβιλ Μάρινερ, μιλώντας για το κλίμα των δοκιμών. «Είναι
εξαιρετικά ασυνήθιστο να έχεις τόσους σπουδαίους σολίστ σε μια παραγωγή, ενώ
το γεγονός ότι το έργο ανεβαίνει στη νέα αίθουσα “Αλεξάνδρα” αποτελεί
ξεχωριστή εμπειρία», είπε.

«Ο Μαγικός Αυλός» γράφτηκε όταν ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ ήταν 21
ετών και ο στενός του συνεργάτης, Εμάνουελ Σικανέντερ, ο οποίος έγραψε το
λιμπρέτο (και «ήταν επίσης πίσω από το λιμπρέτο του “Φίγκαρο”, κάτι που δεν
είναι γνωστό», επισημαίνει ο σκηνοθέτης), ήταν 27. «Οι δυο τους εμπνέονταν από
τα ιδεώδη του Διαφωτισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που κυριαρχούσαν
στην εποχή τους. Τις ιδέες που ήθελαν να προωθήσουν τις έκρυψαν πίσω από ένα
λαϊκό παραμύθι γεμάτο μυστήρια και θαύματα. Το έκαναν αφενός γιατί το έργο
ανέβαινε στη Βιέννη την ώρα που σε μία γειτονική χώρα έκοβαν κεφάλια. Αφετέρου
για να γεμίσουν τα ταμεία του θεάτρου. Αλλά το μήνυμα, που ήταν καθαρά
πολιτικό, πέρασε αμέσως στο κοινό της εποχής», λέει ο Μίκαελ Χάμπε.

Ο Γερμανός σκηνοθέτης, που είναι γνωστός στο ελληνικό κοινό από το ανέβασμα
(στο Μέγαρο Μουσικής το 2003) της όπερας του Ρίχαρντ Στράους «H γυναίκα δίχως
σκιά», είπε ότι ο «Μαγικός Αυλός» είναι από τις δυσκολότερες όπερες από
σκηνοθετική άποψη, γιατί ακριβώς συνδυάζει το κοινωνικό μήνυμα με το στοιχείο
του παραμυθιού.

Το θέμα σχετίζεται με την αναζήτηση της ανέφελης αγάπης και την
κατάκτηση τριών θεμελιωδών αρετών του τεκτονισμού: της δύναμης, της ομορφιάς
και της σοφίας. Τόσο ο Μότσαρτ όσο και ο Σικανέντερ ήταν τέκτονες. Και δεν
ήταν οι μόνοι: «Ο τεκτονισμός είναι κινητήριος μοχλός αυτής της όπερας. Αλλά
στη μασονία είχε εισχωρήσει την εποχή εκείνη η πλειοψηφία της ευρωπαϊκής και
αμερικανικής διανόησης: από τον Γκολντόνι, τον Ντιντερό, τον Μπομαρσέ, τον
Γκαίτε, μέχρι τον Ουάσινγκτον, τον Τζέφερσον, τον Φραγκλίνο. Ο λόγος είναι ότι
η μασονία ήταν ο μόνος χώρος στον οποίο ένας αστός μπορούσε να μιλήσει ως ίσος
προς ίσο με έναν ευγενή. Ο Κόμης Εστερχάζι το πρωί συμπεριφερόταν ως κόμης
αλλά το βράδυ ήταν απλώς ένας αδελφός», είπε ο Μίκαελ Χάμπε.

Το ανέβασμα της όπερας πραγματοποιείται με την αποκλειστική χορηγία του Ομίλου
Εταιρειών Ασπίς.

Είκοσι παραστάσεις για όλους

Ο αριθμός των παραστάσεων που θα παιχτούν είναι μεγάλος: δεκαπέντε παραστάσεις
με πέντε επιπλέον παραστάσεις για παιδιά, σε διασκευή του Χάμπε και με το ίδιο
σπουδαίο επιτελείο. Το εντυπωσιακό σκηνικό (με χρήση νέων τεχνολογιών) είναι
του Χανς Σάβερνοχ, τα κοστούμια του Μάρτιν Ρούπρεχτ και οι φωτισμοί του Χανς
Ταϊλστέντε. Την Καμεράτα – Ορχήστρα Φίλων της Μουσικής θα διευθύνουν ο σερ
Νέβιλ Μάρινερ και ο Βασίλης Χριστόπουλος. Τον ρόλο του Ταμίνο ερμηνεύουν οι
τενόροι Ράινερ Τροστ (Γερμανία) και Σουν Γέριλ (Δανία), της Παμίνα οι σοπράνο
Ράχελ Χάρνις (Ελβετία) και Σίμονα Χάουντα-Σατουρόβα (Σλοβακία), της Βασίλισσας
της Νύχτας οι σοπράνο Γιαν-Γκουάνγκ Κουί (Κίνα) και Ελιζαμπέτ Βιντάλ (Γαλλία),
του Παπαγκένο ο Γερμανοδανός μπάσος Γιοχάνες Μάνοβ και ο Τάσης
Χριστογιαννόπουλος, της Παπαγκένα η Γερμανίδα σοπράνο Κλαούντια Ρόρμπαχ και η
Ελληνίδα Σιρανούς Τσαλικιάν. Συμμετέχει επίσης η Χορωδία Fons Musicalis υπό τη
διεύθυνση του Κωστή Κωνσταντάρα.

INFO

Αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη», 7-28 Δεκεμβρίου. Πληροφορίες στα εκδοτήρια του
Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη, τηλ. 210-7282.333. Τιμές
εισιτηρίων: 23 (φοιτητικά), 40, 65, 94, 125 (διακεκριμένη ζώνη) ευρώ.