AΛAN XΟΛINΓKXEPΣT «Nα γράψω για τον Mπλερ; Ούτε γι’ αστείο»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«Ήθελα να εξερευνήσω γιατί μπαίνουμε σε μπελάδες για την επιδίωξη της |
«H εποχή της Θάτσερ ήταν φρικτή. Ήταν μια εποχή στην οποία οι άνθρωποι
απομονώθηκαν. Ήταν η εποχή της υπερβολής, της προσπάθειας για κοινωνική
ανέλιξη, του ελεύθερου σεξ και ύστερα της κρίσης του AIDS. Βέβαια, υπήρχε ένας
ενθουσιασμός για την πολιτική, μια θριαμβολογία. Σήμερα οι περισσότεροι
πιστεύουν ότι η εποχή αυτή ήταν πολύ κακή. Κι εγώ ειρωνικά βάζω τους
χαρακτήρες της ιστορίας μου να πιστεύουν πως τα πράγματα ήταν υπέροχα…».
Ακολουθώντας τα ίχνη της δεκαετίας του ’80, με τις πολλές αλλαγές, τις πολλές
ίντριγκες και τα πολλά τραγικά στοιχεία, ο Άλαν Χόλινγκχερστ κέρδισε το 2004
το εγκυρότατο βρετανικό λογοτεχνικό βραβείο Μπούκερ για το μυθιστόρημά του «H
γραμμή της Ομορφιάς» (Εκδ. Καστανιώτη).
H ιστορία εκτυλίσσεται το καλοκαίρι του 1983, όταν ο ήρωάς του, ο Νικ
Γκεστ, μετακομίζει στο Νότινγκ Χιλ, στη σοφίτα του σπιτιού ενός ανερχόμενου
βουλευτή των Συντηρητικών, όπου γοητεύεται και παρασύρεται από τον τρόπο ζωής,
τα χλιδάτα πάρτι και τις ευκαιριακές φιλίες αυτών των ανθρώπων. Ο ήρωας του
Χόλινγκχερστ χρησιμοποιεί αποφθέγματα του Χένρι Τζέιμς και σοφιστείες για να
εντυπωσιάσει τον περίγυρό του που δεν έχει ίχνος πνευματικότητας.
«Δεν σκόπευα να παραλληλίσω τη βικτωριανή ηθική της εποχής του Τζέιμς με την
ανάλογη της Θάτσερ. Βέβαια, ο κόσμος των ισχυρών και των διεφθαρμένων που
περιγράφω μοιάζει με αυτόν του Τζέιμς. Δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα η πολιτική
ατμόσφαιρα, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, όσο ωμή ήταν η προ του κράτους –
πρόνοιας βικτωριανή ηθική, άλλο τόσο ήταν και της Θάτσερ που προσπάθησε να μας
γυρίσει σε παραδοσιακές αξίες» λέει στα «NEA» ο Βρετανός συγγραφέας που
βρέθηκε στην Αθήνα προσκεκλημένος των Εκδόσεων Καστανιώτη και του Βρετανικού
Συμβουλίου.
Ο Νικ Γκεστ κυνηγά την ομορφιά, έπαθλο δελεαστικό γι’ αυτόν, όπως η
δύναμη και ο πλούτος για τους φίλους του. Το ειδύλλιο με κάποιον νεαρό μαύρο
τού χαρίζει την πρώτη του ερωτική εμπειρία, αλλά είναι η μετέπειτα σχέση του
με έναν εκατομμυριούχο που θα αλλάξει τη ζωή του και θα θέσει σε αμφισβήτηση
τα όνειρα μιας αδίστακτης δεκαετίας. Θα τοποθετούσε, άραγε, ο Χόλινγκχερστ ένα
μυθιστόρημα στη Βρετανία του Τόνι Μπλερ; «Ο Μπλερ ήταν απογοήτευση. Στην αρχή
όλοι πίστευαν ότι κάτι θα άλλαζε, αλλά τελικά συνέχισε την πολιτική της Θάτσερ
με τις ιδιωτικοποιήσεις και τον μονεταρισμό. Τώρα υπάρχει μια αίσθηση απώλειας
της εμπιστοσύνης. Δεν νομίζω ότι θα ήθελα να γράψω τίποτα για την εποχή του
Μπλερ» απαντά.
Ένα από τα προσφιλή θέματα του Χόλινγκχερστ είναι η εμμονή στην ομορφιά. Όπως
εξηγεί, «είχα πάντα μια αισθητική παρόρμηση. Αλλά στο βιβλίο με ενδιέφερε το
ερώτημα γιατί μπαίνουμε σε τέτοιους μπελάδες για την επιδίωξη της ομορφιάς.
Ήθελα να εξερευνήσω τι σημαίνει ν’ ακολουθείς τη γραμμή της ομορφιάς και αυτό
το κριτικάρω: με μια ηθική έννοια, πρέπει να συγκρατεί κανείς αυτή την
παρόρμηση».
Δεν είναι λίγοι, πάντως, όσοι θεώρησαν τις ερωτικές σκηνές του μυθιστορήματος
πολύ τολμηρές. «Ήθελα απλώς να γράψω με αμεσότητα για τη σεξουαλική
συμπεριφορά που είναι τόσο σημαντική μεταξύ των ανθρώπων. Φαντάζομαι ότι το
σοκ για κάποιους είχε να κάνει με το γεγονός ότι περιγράφω σεξ μεταξύ ανδρών.
Ο Απντάικ, για παράδειγμα, έχει γράψει πολύ πιο λεπτομερείς ερωτικές σκηνές
από τις δικές μου. Όλες πάντως έχουν έναν σκοπό στο βιβλίο. Και επιπλέον, λένε
πολλά για το θατσερικό ήθος. Ότι μπορείς να αγοράσεις τους ανθρώπους, άρα
μπορείς να αγοράσεις και το σεξ, όπως κάθε εμπόρευμα…».
«Έκφραση διαμαρτυρίας»
Ο Άλαν Χόλινγκχερστ σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στην Οξφόρδη. Το 1982 έγινε
μέλος της συντακτικής ομάδας του «Times Literary Supplement», όπου εργάστηκε
μέχρι το 1995. Το 1994 ήταν υποψήφιος για το βραβείο Booker με το «The Folding
Star» («Τα σκοτεινά μονοπάτια του έρωτα», Εκδ. Ζαχαρόπουλος), όμως λέγεται ότι
ενοχλήθηκαν ορισμένα μέλη της επιτροπής λόγω της τολμηρότητάς του. Σήμερα
είναι ο δημοφιλέστερος ομοφυλόφιλος συγγραφέας της Βρετανίας. Υπάρχει όμως
«γκέι γραφή»; «Το πρώτο βιβλίο μου ήταν σκοπίμως ένα γκέι βιβλίο. Ήθελα να
γράψω για ένα θέμα για το οποίο δεν είχαν γραφτεί αρκετά κι αυτό έγινε νόρμα.
Όμως είναι φυσιολογικό για μένα να γράφω έτσι. H γκέι γραφή πάντα υπήρχε, αλλά
με τρόπους συγκαλυμμένους. Από πλευράς μου ήταν μια καινοτομία. Ήταν επίσης
κατά ένα μέρος διαμαρτυρία, αλλά και τρόπος να εκφράσω τη θλίψη μου και τον
θυμό μου για την κρίση του AIDS. Όλα αυτά ήταν τότε πιεστικά ζητήματα. Ίσως
τώρα η άνοδος του χριστιανικού φονταμενταλισμού στην Αμερική να μας δώσει κάτι
καινούργιο στη λογοτεχνία».
Google news
