Aποχαιρετισμός στο Xόλιγουντ!

«Στο σπίτι όλοι με έπαιρναν για τρελό όταν έλεγα ότι θέλω να γίνω σκηνοθέτης», θυμάται τώρα ο Μάρτιν Σκορσέζε

«Δεν είναι ότι με γοήτευσε ο κόσμος των γκάνγκστερς, απλώς αποτέλεσαν μέρος
της ζωής στη γειτονιά μου όταν ήμουν παιδί», λέει ο Μάρτιν Σκορσέζε. «Ήταν
εκεί. Μερικά μέλη της οικογένειάς μου δούλεψαν μαζί τους. Είχαν επιβάλει τους
όρους τους. Αν δεν σεβόσουν τον λόγο σου, ερχόταν η τιμωρία. Κρίμα που αυτός ο
κώδικας τιμής εφαρμοζόταν από εγκληματίες. Πάντως, αυτός ήταν ο κόσμος του
πατέρα μου. Στη δική μου γενιά όλα άλλαξαν», λέει στη «Figaro».

Αυτή την εποχή ο Σκορσέζε ολοκλήρωσε το μοντάζ του «The Departed», που κατά τα
φαινόμενα θα είναι η τελευταία συνεργασία του με το Χόλιγουντ. Λεονάρντο ντι
Κάπριο, Τζακ Νίκολσον, Ματ Ντέιμον είναι οι πρωταγωνιστές. «Είναι κουραστικό
το γύρισμα μιας ταινίας και δεν θέλω πια να επενδύω σε μεγάλες παραγωγές»,
εξομολογείται ο 63χρονος Ιταλοαμερικανός σκηνοθέτης του «Ταξιτζή» και του
«Aviator». Αυτό δεν σημαίνει ότι θα σταματήσει. H επόμενη ταινία του θα
λέγεται «Σιωπή» και θα βασίζεται σε ένα γιαπωνέζικο μυθιστόρημα που αφηγείται
την πορεία ενός Πορτογάλου Ιησουίτη του XVII αιώνα ο οποίος ήθελε να
εκχριστιανίσει τους Ιάπωνες! Οι Γάλλοι τού κάνουν αυτό τον καιρό μεγάλο
αφιέρωμα στο Κέντρο «Ζορζ Πομπιντού». H ρετροσπεκτίβα τού δίνει, επιπλέον, τη
δυνατότητα να επιλέξει ο ίδιος περίπου σαράντα ταινίες που τον επηρέασαν ή
απλώς του άρεσαν πολύ, οι οποίες επίσης θα προβάλλονται. Γιατί ο Σκορσέζε
είναι πριν απ’ όλα σινεφίλ. Τρεις από τις ταινίες που ο ίδιος λέει ότι τον
επηρέασαν πολύ είναι το «Αμέρικα Αμέρικα» του Ελία Καζάν (1963), οι «Σκιές»
του Τζον Κασσαβέτη (1960) και «Ο νόμος των γκάνγκστερ» του Αβραάμ Πολόνσκι
(1948).

Σε ερώτηση των δημοσιογράφων της «Φιγκαρό» Μαρί Νοέλ Τρανσάν και Ζαν Λικ
Βαστάουζεν για τις ΗΠΑ σήμερα, ο Μάρτιν Σκορσέζε λέει ότι η Αμερική διαθέτει
ένα μεγάλο πλεονέκτημα και ένα αντίστοιχα μεγάλο μειονέκτημα. Το προσόν της
είναι ότι «πρόκειται για κοινωνία που έχει ως θεμέλιο την αξία». Ο πατέρας του
δούλευε σε στεγνοκαθαριστήριο, κατάφερε όμως να τον σπουδάσει. «Στο σπίτι όλοι
με έπαιρναν για τρελό όταν έλεγα ότι θέλω να γίνω σκηνοθέτης. Τα κατάφερα όμως
χάρη στις δύο αμερικανικές αρετές: την αξία και τη δουλειά, που επιτρέπουν την
αναρρίχηση στην κοινωνική κλίμακα». Και το μειονέκτημα; «Μία έλλειψη
ανοίγματος. Μία τάση πολιτιστικού απομονωτισμού. Περίεργο φαινόμενο στην εποχή
της παγκοσμιοποίησης και του Διαδικτύου! Οι Αμερικανοί δεν έχουν περιέργεια.
Ενώ οι άλλες κουλτούρες είναι δίπλα τους, δεν προσπαθούν να τις ανακαλύψουν».