Tα βιντεογκέιμ πάνε Πανεπιστήμιο

«Υπάρχουν τέσσερα είδη ανθρώπων που δρουν σε αυτό τον χώρο: Ο επιτυχημένος,
ο εξερευνητής, ο κοινωνικός και ο δολοφόνος». Ο Νικ Φορτούνιο, ο 30χρονος
καθηγητής, απομακρύνεται από τον πίνακα και στρέφεται προς τους 14
προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές του. «Οι δολοφόνοι δρουν ως
αρπακτικά και όπως σε κάθε οικοσύστημα, αν αυξήσεις τον αριθμό των δολοφόνων
και τους διευκολύνεις, μειώνεις τον αριθμό των επιτυχημένων και των
κοινωνικών».

Οι φοιτητές της σχεδιάζουν καινούργια παιχνίδια, ως μέρος των σπουδών τους. Πολλοί από αυτούς θα δουλέψουν σε μεγάλες εταιρείες του χώρου όπως η Electronic Arts, ενώ άλλοι μπορεί να χρησιμοποιήσουν για τη δουλειά τους στη… Γουόλ Στριτ αυτά που θα μάθουν από τα παιχνίδια

Τι μάθημα είναι αυτό; Οικολογία για τα δάση της αφρικανικής σαβάνας; Καμία
σχέση. Ψυχολογία για την παιδική χαρά του Δημοτικού; Ούτε. Είναι ο Σχεδιασμός
Ηλεκτρονικών Παιχνιδιών, ένα από τα καινούργια μαθήματα στη Νέα Σχολή
Σχεδιασμού Πάρσονς στο Γκρίνουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης. Ο Φορτούνιο εξηγεί
στους φοιτητές του τη βασική ταξινόμηση των παικτών στα παιχνίδια ρόλων που
παίζονται online στο Ίντερνετ, όπως είναι το World of Warcraft. Είναι
παιχνίδια που τα παίζουν εκατομμύρια άτομα σε όλο τον κόσμο κάθε μέρα.

«Μπορεί να νομίζετε ότι οι δολοφόνοι είναι κακοί για το παιχνίδι. Κάνετε
λάθος, γιατί προσφέρουν μία πολύτιμη κοινωνική υπηρεσία: δίνουν λαβή για
σχόλια στους υπόλοιπους παίκτες. “Θεέ μου, έμαθες ότι ο Dorag407 σκοτώθηκε
χθες το βράδυ στο σκοτεινό μπουντρούμι;”. Όλα αυτά τα πράγματα και οι
χαρακτήρες υπάρχουν σε ένα κοινωνικό δίκτυο, το οποίο είναι αυτό που
εμπλουτίζει την απόλαυση του παιχνιδιού».

Πανεπιστημιακό αντικείμενο. Τρεις δεκαετίες μετά την εμφάνισή τους σε
σπίτια και «ουφάδικα» τα ηλεκτρονικά παιχνίδια μπαίνουν στα Πανεπιστήμια.

Μέχρι πρόσφατα, λίγες σχετικά άγνωστες σχολές επαγγελματικής κατεύθυνσης
δίδασκαν βασικό προγραμματισμό παιχνιδιών. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια ένας
πυρήνας διάσημων Πανεπιστημίων, που μεγαλώνει – από το Πανεπιστήμιο της Νότιας
Καλιφόρνιας (USC) μέχρι το Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Φλόριντα -, καθιέρωσε
επίσημα προγράμματα σπουδών στον σχεδιασμό παιχνιδιών και την ακαδημαϊκή
μελέτη βιντεογκέιμ ως τμήμα της σύγχρονης κουλτούρας μας.

Οι πιο παραδοσιακοί στην εκπαίδευση και τη βιομηχανία των παιχνιδιών διαφωνούν
και κατηγορούν τις σχολές ότι θέλουν να βγάλουν λεφτά από τη μόδα των
παιχνιδιών. Άλλοι όμως πιστεύουν ότι τα βιντεογκέιμ – που συναγωνίζονται τα
εισιτήρια των ταινιών σε εισπράξεις – θα γίνουν ένα από τα κυρίαρχα μέσα
έκφρασης το νέο αιώνα.

Ο Νικ Φορτούνιο διδάσκει Σχεδιασμό Ηλεκτρονικών Παιχνιδιών στους φοιτητές του, στη Νέα Σχολή Σχεδίου Πάρσονς της Νέας Υόρκης. Είναι ένα από τα 100 Πανεπιστήμια στην Αμερική που έχουν εντάξει τις σπουδές αυτές στο πρόγραμμά τους

Σπουδές στα παιχνίδια. Σίγουρα, η ανθηρή βιομηχανία των παιχνιδιών
διψάει για νέα ταλέντα και τα πανεπιστήμια είναι γεμάτα από φοιτητές και νέους
καθηγητές που μεγάλωσαν με το χειριστήριο των παιχνιδιών στο χέρι. Κάποιοι
εκπαιδευτικοί λένε ότι οι σπουδές στα παιχνίδια δεν θα διαφέρουν και πολύ από
αυτές στις Σχολές Κινηματογράφου ή από την έρευνα για την πολιτιστική επίδραση
της τηλεόρασης.

Σύμφωνα με τη Διεθνή Ένωση Σχεδιαστών Ηλεκτρονικών Παιχνιδιών, πριν από πέντε
χρόνια λιγότερα από 12 Πανεπιστήμια στη Βόρεια Αμερική προσέφεραν σπουδές
σχετικά με τα παιχνίδια. Σήμερα έχουν φτάσει τα 100 και ακόμα δεκάδες
βρίσκονται στον υπόλοιπο κόσμο. Στο Πανεπιστήμιο Κάρνεγκι Μέλον, ένας
καθηγητής Θεάτρου και ένας καθηγητής Επιστήμης των Υπολογιστών έχουν
δημιουργήσει ένα πρόγραμμα σπουδών για την Τεχνολογία της Ψυχαγωγίας, το οποίο
παρακολουθούν 90 φοιτητές και ετοιμάζεται να ανοίξει παραρτήματα στην
Αυστραλία και τη Νότια Κορέα.

Στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Τζόρτζιας, που πέρυσι καθιέρωσε προπτυχιακά και
διδακτορικά προγράμματα για τα Διαδραστικά Μέσα, ο διευθυντής των
μεταπτυχιακών σπουδών στη Σχολή Τεχνών παρομοιάζει τα ηλεκτρονικά παιχνίδια με
τον μαγικό ρεαλισμό συγγραφέων όπως ο Μπόρχες.

«Οι ιδιότητες και οι μέθοδοι των παιχνιδιών γίνονται μέρος της ζωής και της
κουλτούρας μας με τόσους τρόπους ώστε είναι αδύνατο να τις αγνοήσουμε»,
επισημαίνει ο Μπομπ Κέρι, πρώην γερουσιαστής στη Νεμπράσκα και σημερινός
πρόεδρος της Νέας Σχολής, που περιλαμβάνει το Πάρσονς.

Παιχνίδια… χρηματιστηρίων. Το Πάρσονς προσφέρει μαθήματα Βιντεογκέιμ
στους μεταπτυχιακούς φοιτητές εδώ και πέντε χρόνια και από φέτος καθιέρωσε ένα
προπτυχιακό πρόγραμμα για τον Σχεδιασμό Παιχνιδιών. «Αν μείνεις όμως στην
επιφάνεια των ανθρώπων που παίζουν παιχνίδια χάνεις το νόημα, δηλαδή ότι τα
παιχνίδια συσχετίζονται με τη διαχείριση και τον χειρισμό της πληροφορίας»,
λέει ο Κέρι. «Πολλοί φοιτητές που τελειώνουν το πρόγραμμα δεν θα δουλέψουν για
την Electronic Arts, αλλά στη Γουόλ Στριτ».

Ζητούνται όλο και περισσότεροι ειδικοί επιστήμονες

H εταιρεία Electronic Arts (E.A.) είναι το Νούμερο 1 στη βιομηχανία των
παιχνιδιών. Με έδρα το Ρέντγουντ Σίτι στην Καλιφόρνια, ενθαρρύνει πολλά
πανεπιστήμια να καθιερώσουν προγράμματα σπουδών στον τομέα αυτό. Πέρυσι η
εταιρεία, που βγάζει μεταξύ των άλλων το ποδοσφαιράκι FIFA (στη φωτογραφία
δεξιά), προσέφερε εκατομμύρια δολάρια στο Πανεπιστήμιο της Νότιας
Καλιφόρνιας (USC) για να αρχίσει ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα διάρκειας τριών
χρόνων για τη Διαδραστική Ψυχαγωγία.

«Εδώ και 20 χρόνια, οι απόφοιτοι των Πανεπιστημίων που έρχονταν εδώ έπρεπε
να… ξεμάθουν ότι είχαν μάθει για τους υπολογιστές και η εκπαίδευσή τους στις
τέχνες δεν ήταν η κατάλληλη. Έπρεπε να τους μάθουμε πολλά» εξηγεί ο υπεύθυνος
στο δημιουργικό τμήμα της Ε.Α. «Στον χώρο μας, χρειαζόμαστε πολύ περισσότερο
κόσμο από όσο έχουμε». Στην Ε.Α. από το 2000 οι εργαζόμενοι έχουν διπλασιαστεί
και φτάνουν τους 6.500, από τους οποίους οι 4.300 φτιάχνουν παιχνίδια.

Πολιτιστικά τεχνουργήματα. Τα Πανεπιστήμια που έχουν εντάξει τα
βιντεογκέιμ στο πρόγραμμά τους διαφέρουν ως προς την προσέγγισή τους στο θέμα.
Το Τζόρτζια Τεκ έχει ένα πρόγραμμα που προσεγγίζει στις Ανθρωπιστικές Σπουδές
και μελετά τα παιχνίδια ως πολιτιστικά τεχνουργήματα, όπως οι ακαδημαϊκοί
μελετούν τον ρόλο παλιών τηλεοπτικών σειρών για τις φυλετικές σχέσεις στην
Αμερική τη δεκαετία του ’70. Άλλα, όπως το Πάρσονς και το USC συνδυάζουν τις
τεχνικές γνώσεις με το ακαδημαϊκό υπόβαθρο για να μπορούν να γίνουν οι
φοιτητές Σχεδιαστές Παιχνιδιών.

Επιμέλεια: Στέφανος Κρίκκης, Εύη Ελευθεριάδου