MATIEΣ Ο «πρίγκιπας»

«Ονειρεύομαι τους φίλους μου». Νομίζω ότι το έχει γράψει ο Νόλλας. Το «Θυμάμαι
τους φίλους μου», όμως; Ποιος το έχει γράψει; Δεν θυμάμαι. Ίσως και να μην
έχει γραφτεί βιβλίο με τέτοιο τίτλο. Εγώ, πάντως, όλες αυτές τις μέρες, όλο
και πιο συχνά, θυμάμαι τον Αλέκο Αλεξανδράκη. Τον σπουδαίο αυτό ηθοποιό. Που
δεν μπορώ να πω ότι ήταν φίλος μου, από τους ξεχωριστούς. Μπορώ, όμως, να πω
ότι ήταν ένας από τους πιο έντιμους ανθρώπους που γνώρισα σ’ αυτό το
διαβολεμένο το «σινάφι».

Με τον Αλέκο, συνεργασθήκαμε σε δύο θεατρικές παραστάσεις και μερικές ταινίες.
Μάλλον έχει τραγουδήσει και στίχους μου, γιατί αυτό απαιτούσε ο ρόλος του. Δεν
κάναμε παρέα. Όποτε κουβεντιάζαμε, όμως, η συζήτησή μας είχε θερμότητα. Ήταν
εξαιρετικά ευγενικός. Ένας «πρίγκιπας» του ελληνικού κινηματογράφου. Έτοιμος,
πάντα, να βοηθήσει. Να πει τον καλό λόγο. N’ απλώσει το χέρι της συμφιλίωσης.

Το καμαρίνι του, στο θέατρο, ήταν μακριά από τα κουτσομπολιά, τις έριδες, τις
φασαρίες. Έκανε πρόβα, έπαιζε, αποσυρόταν, διάβαζε, σκεπτόταν. Και γύρω –
γύρω, ολόκληρο μελίσσι οι γυναίκες του θιάσου να τον διεκδικούν. Γιατί ήταν
πολύ όμορφος. Και πολύ καλός. Σε όλες τις ταινίες που πρωταγωνιστούσε, εκείνον
ερωτεύονταν οι κοπέλες των βορείων προαστίων, οι πλούσιες κυρίες που
βαριόντουσαν τους συζύγους τους, οι νεαρές που τις χρησιμοποιούσε ως δολώματα
σε διάφορες «αποστολές». Ήταν το «δέκα το καλό», όπως μου είχε εξομολογηθεί
μια διάσημη συνάδελφός του, μακαρίτισσα κι αυτή, προ πολλού.

Εκείνο που εκτιμούσα ιδιαίτερα στον Αλεξανδράκη ήταν το γεγονός ότι ανήκε στην
Αριστερά. Έπαιρνες όρκο, όταν τον έβλεπες, ότι αυτός ο γεννημένος ζεν πρεμιέ
καμιά σχέση δεν μπορούσε να έχει με αγώνες, με κινήματα, με διεκδικήσεις, με
απεργίες, με Ασφάλειες, με πορείες ειρήνης. Πίστευες πως ήταν ένα
«σοκολατόπαιδο», όπως θα έγραφε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Και όμως, ο Αλέκος
«ήταν αλλού». Γι’ αυτό, όπως σωστά σημειώνει ο Στέφανος Ληναίος («E», 12/11),
«ήταν μαζί μας στις Μαραθώνιες Πορείες δίπλα στον Γρηγόρη Λαμπράκη, στο Εθνικό
Συμβούλιο των Λαμπράκηδων, πρώτος και καλύτερος στους αγώνες του ΣΕΗ».

H Νόνικα Γαληνέα, η σύντροφος της ζωής του για πολλά – πολλά χρόνια, έχει
γράψει ένα βιβλίο «καρδιάς» για ‘κείνην και τον θεατρικό της βίο. Ένα μεγάλο
κεφάλαιο του βιβλίου το αφιερώνει, φυσικά, στον Αλέκο. Αντιγράφω:
«…Μιλούσαμε. Σιγά σιγά άρχισε ο διάλογος που αφορούσε τη δική του ζωή.
Άρχισα να αισθάνομαι ότι ο άνθρωπος αυτός, που τόσα είχε περάσει στη
δικτατορία, που του απαγόρευαν να δουλέψει, που οι οικονομικές του υποχρεώσεις
τον έπνιγαν, ήταν δικαιολογημένο να έχει κουραστεί (…). Αλέκο μου, σ’
ευχαριστώ για την ακεραιότητά σου, για το ολοκληρωτικό δόσιμό σου, για τη
μοναδική σου ευαισθησία, ομορφιά, αγωγή, ταλέντο, ευγένεια, ήθος…».