|
|
|
«Περιεργαζόμουν το Σύνταγμα, τους πίσω δρόμους αργά τη νύχτα και σιγά σιγά ήρθε η ιδέα για έναν δίσκο, που ο ήχος του να εκφράζει την πόλη της νύχτας», λέει ο Νίκος Ζούδιαρης
|
Ο Νίκος Ζούδιαρης έγραφε πάντοτε τραγούδια και πάντοτε προσπαθούσε να κρατηθεί
εκτός της «αγοραίας» αντίληψης για το τι περνάει και τι όχι, όμως είναι η
πρώτη φορά που η δουλειά του φέρει το γνήσιο της υπογραφής του, 100%. Το
«Poster», σε δικούς του στίχους και μουσική και με τη φωνή της Ελευθερίας
Αρβανιτάκη σε δύο από τα πέντε τραγούδια (τα τρία ερμηνεύει ο ίδιος), είναι
ένα μίνι concept άλμπουμ, που σηματοδοτεί και την είσοδό του στην (αρκετά
μεγάλη πλέον) κοινότητα των αναρχοαυτόνομων ψυχών, που προτιμούν να
χρηματοδοτούν μόνοι τους τις δουλειές τους και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει.
«Ήμουν σε καλλιτεχνικό και εκδοτικό αδιέξοδο» ομολογεί. «Στις εταιρείες πλέον
κατοικούν τραγουδιστές. Εμείς οι δημιουργοί είμαστε φιλοξενούμενοι στους
δίσκους τους. Αυτό δεν είναι δημιουργία. Είναι η βιομηχανία του άγχους. Κι εγώ
απαντάω με την απομάκρυνσή μου».
Αν έλεγε στην εταιρεία ότι θα φτιάξει έναν δίσκο με δύο ρόλους είναι σίγουρο
ότι θα αντιδρούσαν κάπως έτσι. «Για φέρε μας να ακούσουμε το τραγούδι της
Ελευθερίας. Από μια ιδέα ολόκληρη δηλαδή σε ό,τι ζουμάρει. Αυτό, εκτός του ότι
με αγχώνει, με εξοργίζει κιόλας».
Άνθρωπος χαμηλών τόνων, με προφίλ που δεν επέτρεψε ποτέ να διαμορφωθούν σκιές
ή ερωτηματικά, έδινε πάντα την εντύπωση ενός μοναχικού διαβάτη που προσπαθούσε
να ισορροπήσει μέσα στη βαβούρα και την αβάσταχτη ελαφρότητα της ελληνικής
δισκογραφίας που τελευταία ψάχνει μόνο «τι πουλάει»… Τελευταία του εμφάνιση
με το CD «Νερό και αλάτι», παραγωγή της Μαργαρίτας Ζορμπαλά (Minos-EMI). «Δεν
ήταν ένας δίσκος με μεγάλη διεισδυτικότητα», παραδέχεται σήμερα. «Εξαιτίας
μου. Είχα άγχος. Από την ώρα που σχόλασα ή με σχόλασαν οι δισκογραφικοί μου
αφέντες, αισθάνθηκα ήσυχος να ξαναγυρίσω στην πιο παλιά μου σχέση με τα
τραγούδια: Να μου τα παρέχει ο χρόνος και όχι να πιέζομαι».
Το «Poster» προέκυψε φυσικά, σαν ένα ημερολόγιο ενός ανθρώπου που
περιπλανιέται μόνος τις νύχτες. «Μου αρέσει αυτό, το κάνω τακτικά», λέει.
H επιλογή της Ελευθερίας πώς έγινε; Πολλοί θα σκεφτούν ότι υποκρύπτει ένα
κίνητρο εμπορικής φύσεως…
Όσο και αν φανεί παράδοξο, δεν ήταν η πρώτη μου επιλογή, παρ’ όλο που υπήρχε
στον νου μου όταν έφτιαχνα τα τραγούδια. Προσπάθησα να βρω νέες γυναικείες
φωνές. Και βρήκα μία εξαιρετική. Μετά όμως είδα ότι αυτή η αποτίμηση σχέσης
που υπάρχει στο τραγούδι είναι για πιο ώριμα άτομα. H φωνή μπορεί να είναι
εξαιρετική αλλά είναι διαφορετικά να έχεις βιώσει καταστάσεις και να μπορείς
να τις εκφράσεις. Και ξαναγύρισα στην Ελευθερία. H οποία, κατά τη γνώμη μου,
μπήκε στον ρόλο αμέσως και με συγκλονιστικό τρόπο.
Είναι ρεαλιστική λύση για έναν δημιουργό να προσπαθεί να επιβιώσει
χρηματοδοτώντας ο ίδιος τις παραγωγές του;
Θα το προσπαθήσω. Μπορεί αργότερα, αν βρω έναν τραγουδιστή που να καταλαβαίνει
ο ένας τον άλλον, να φτιάξουμε μια εταιρεία και να κάνουμε μαζί δουλειά.
Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι…
«Τα λεφτά της ανεξαρτησίας μου…»
Ο Νίκος Ζούδιαρης μπήκε με… φόρα στη δισκογραφία το 1993 με το εξαιρετικό
«Στην Αγορά του Κόσμου» – δικά του τραγούδια και ερμηνεία του
(πρωτοεμφανιζόμενου τότε) Αλκίνοου Ιωαννίδη. Το χρυσό πρώτο άλμπουμ (που άφησε
το στίγμα του στη γενιά του ’90) ακολούθησε ένα δεύτερο χρυσό, το «Όπως
μυστικά και ήσυχα» – πάλι σε ερμηνεία Αλκίνοου. Τρίτο CD το «Αφήλιο» (ερμηνεία
δική του, T. Τσανακλίδου, N. Κουρουπάκης και T. Μπουρμάς) και τέταρτο το «Ένας
Κύκνος Κλαίει» στα τέλη του 2000, όπου εμπιστεύεται τα τραγούδια στον
πρωτοεμφανιζόμενο νεαρό ερμηνευτή Απόστολο Ρίζο. Το 2003 συνεργάζεται με τη M.
Ζορμπαλά στο «Νερό και Αλάτι». Έχει πολλές συμμετοχές και συνεργασίες με
γνωστά ονόματα (Νταλάρα, Τσαλιγοπούλου, Βασ. Παπακωνσταντίνου, Δημ.
Παπαδημητρίου κ.ά.) και το «Poster» είναι η πρώτη δική του ανεξάρτητη
παραγωγή.
«Βαρέθηκα να συνωμοτώ στις καριέρες τραγουδιστών. Έλα να κάνουμε έναν δίσκο
εδώ, φέρε δύο τραγούδια από εκεί, δεν τα θέλουμε έτσι, και από την άλλη όποια
πρόταση και αν έκανα εγώ ήταν εκτός τρέχουσας λογικής. Δική μου παραγωγή
λοιπόν. Χρήματα που δεν λυπήθηκα ούτε στιγμή. Αυτά είναι τα λεφτά της
ανεξαρτησίας μου».
