Συντηρητικός «προοδευτισμός»

Δύο κορίτσια σε μια σχέση που αγωνίζεται για την κοινωνική αποδοχή, αλλά βουλιάζει στα τηλεοπτικά στερεότυπα (στο σίριαλ «Δυο μέρες μόνο» οι Σοφία Φαραζή και Αλεξία Καλτσίκη)

Δύο κορίτσια που συζούν, αποφασίζουν να μεγαλώσουν μαζί το παιδί που κυοφορεί
η μία εκ των δύο, καρπός της σύντομης σχέσης της με έναν νεαρό. Ζευγάρι από
αυτά τα οποία στην εποχή μας δίνουν τη μάχη τους να γίνουν κοινωνικώς
αποδεκτά, αυτό που εμφανίζεται στο στόρι του παπακαλιάτειου «Δυο μέρες μόνο»
θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο σιριαλικού προοδευτισμού.

Μόνο που όταν αρχίζει ο προοδευτισμός να τρέχει από τα μπατζάκια της
εμπορικής τηλεόρασης προκαλεί θυμηδία, αν όχι και υποψίες ότι υιοθετείται για
λόγους καταναλωτικούς, για την πρόκληση και μόνο. Ακόμη και έτσι βέβαια, δεν
θα μπορούσε κανείς να αρνηθεί ότι βγαίνει από τη σκιά μία υπόθεση ανθρώπινη,
την οποία οι κοινωνικές προκαταλήψεις περιβάλλουν με ταπεινωτική σιωπή. Αλλά
το τελευταίο που χρειάζονται οι κοινωνικές ομάδες, οι οποίες λόγω
προκαταλήψεων δεν απολαμβάνουν την απόλυτη ελευθερία των επιλογών τους, είναι
η οπτική «καθοδήγηση» των κοινωνικών νοοτροπιών με διαφημιστικής αισθητικής
εικόνες. Γιατί ο εξωραϊσμός σκληρών πτυχών της ζωής δεν τις κάνει ευκολότερες,
ούτε τις απαλύνει, απλώς διαμορφώνει μία πλασματική εικόνα για εκείνους που
τις βιώνουν.

H σκηνή με τα δύο κορίτσια που έχουν επισκεφθεί τους δικούς τους προκειμένου
να τους ενημερώσουν για την απόφασή τους να μεγαλώσουν σαν ζευγάρι ένα παιδί
έθετε τον προβληματισμό σαν κασέτα κοινωνικού μηνύματος. Οι γονείς της μίας
εμφανίζονταν σαν ζευγάρι που δεν έχει συνεννόηση, ευκατάστατοι και
συντηρητικοί, με τον εγωισμό των γονιών που θέλουν να μεταφέρουν τα δικά τους
όνειρα στην πλάτη των παιδιών τους. H μάνα της άλλης, πιο προοδευτική
υποτίθεται, επίσης εκφράζει την ανάγκη της να ζήσει μέσα από την κόρη της,
τουλάχιστον να έχει ενεργό παρέμβαση στη ζωή της αναλαμβάνοντας να βοηθήσει
στο μεγάλωμα του παιδιού. Οι διάλογοι στα δύο σπίτια αντιπαρατίθενται με το
μοντάζ, ξεδιπλώνοντας υποτίθεται το πρόβλημα των κοριτσιών με το γονεϊκό
περιβάλλον τους, που δεν μοιάζει να διαφέρει με το πρόβλημα που μπορεί να
είχαν δύο οποιαδήποτε κορίτσια αν αποφάσιζαν να ζήσουν και να κάνουν παιδί με
άνδρα που δεν είχε την αποδοχή των γονιών τους. Το ηθικό δίδαγμα που εύκολα
αναδεικνύεται είναι περίπου ότι δεν μπορεί ο εγωισμός των γονιών να καθορίζει
τις επιλογές των παιδιών και εκείνα πρέπει να είναι ελεύθερα να ζήσουν τις
δικές τους.

Οι σκηνές αποσπασματικές κάθε άλλο παρά αποκαλύπτουν το εύρος του προβλήματος.
Το περιορίζουν σε αποτέλεσμα διαφόρων κλισέ τετριμμένης γονεϊκής συμπεριφοράς.
«Δικαιολογούν» αφελώς, με την εύπεπτη αμεσότητα διαφημιστικού σποτ, τη στάση
των παιδιών, σαν να είναι οι ερωτικές τους επιλογές ένα είδος «επανάστασης»
στο αντιδραστικό κατεστημένο γονιών που δεν κατάφεραν να ισορροπήσουν στην
προσωπική τους ζωή. Ή, ακόμη χειρότερα, σαν να είναι οι δικές τους ερωτικές
επιλογές πιο ισορροπημένες και πιο σοφές από εκείνες των ετεροφυλόφιλων γονιών
τους.

Ομοφυλόφιλη σχέση σαν καρτ ποστάλ

H αντιπαράθεση των δύο τρόπων ζωής, των δύο διαφορετικών ερωτικών επιλογών
είναι τελικώς αυτή που συντηρεί το πρόβλημα της δυσανεξίας. Λες και θα
«επιλυθεί» ευθύς ως θεωρηθεί δικαιότερη η μία ή η άλλη επιλογή. Ακριβώς αυτή η
λογική τροφοδοτεί και τα τηλεπαράθυρα της κόντρας κάθε φορά που υπάρχει
αφορμή, όπως συνέβη στο προηγούμενο σίριαλ με το φιλί μεταξύ ανδρών. Λες και
το πρόβλημα είναι ποιοι είναι «υπέρ» και ποιοι «κατά» και δεν είναι υπόθεση
που αφορά πάμπολλες πτυχές της ανθρώπινης προσωπικότητας και της κοινωνικής
έκφρασής της. Λες και η «κατανόηση» είναι το μοναδικό ζητούμενο και δεν
μεσολαβούν πλήθος από ανθρώπινες αδυναμίες και επιθυμίες, οι οποίες γίνονται
αντικείμενο στο παιχνίδι εξουσίας με βάση την ανθρώπινη σεξουαλικότητα, που
αποφέρει πολλά κέρδη στην αγορά – της τηλεοπτικής συμπεριλαμβανομένης.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για απολύτως συντηρητική προβολή του θέματος
της ομοφυλόφιλης σχέσης από την παπακαλιάτεια πένα, καθώς το μετατρέπει σε
σαπουνοπερικό τερτίπι, το αφυδατώνει, για να χάσει τον όγκο του και το
προβάλλει σαν καρτ ποστάλ με σκοπό το κοινωνικό έργο – στην πραγματικότητα με
σκοπό την πρόκληση για να γίνει και η σχετική φασαρία γύρω από το σίριαλ.