«Eπιδημία» αρνητών της Iστορίας

Οι αναθεωρητές της Ιστορίας δεν δέχονται το Ολοκαύτωμα. Αν και παραδέχονται ότι κάποιοι Εβραίοι εξοντώθηκαν από τους ναζί, υποστηρίζουν ότι δεν επρόκειτο για οργανωμένο σχέδιο

Παραμονές 28ης Οκτωβρίου ήταν να έρθει στην Αθήνα ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ, από τους
πιο γνωστούς διεθνώς «αναθεωρητές» της Ιστορίας του ναζισμού. Οι αντιδράσεις
στον ερχομό του μεγάλες, παρά το γεγονός ότι το βιβλίο του «Ο πόλεμος των
στρατηγών» (Εκδ. Ιωλκός) είναι λιγότερο επικεντρωμένο στο επίμαχο ζήτημα της
εξόντωσης των Εβραίων, σε σχέση με το προηγούμενο («Ο πόλεμος του Χίτλερ»,
Εκδ. Γκοβόστη). Πολλές χώρες δεν του επιτρέπουν καν να παρουσιάσει τον «Πόλεμο
του Χίτλερ». Στην Ελλάδα το είχε παρουσιάσει, το 2003 λέγοντας ότι το
έγραψε… «για τους πολίτες του 23ου αιώνα», ώστε «να μην έχουν μόνο την
κυρίαρχη προπαγανδιστική άποψη για τον Χίτλερ»!

Τελικά, χτες, η παρουσίαση του «Πολέμου των στρατηγών» ματαιώθηκε με
πρωτοβουλία των Εκδόσεων Ιωλκός. Ο εκδότης K. Κορίδης επικαλέστηκε «λόγους
ασφαλείας» μετά το θόρυβο που δημιουργήθηκε. «Ο οίκος έχει ως αρχή οι
παρουσιάσεις βιβλίων να έχουν χαρακτήρα πολιτιστικό και όχι πολιτικό», είπε.
Και υποστήριξε ότι έλαβε υπόψη του την ακύρωση της εκδήλωσης («είχε κλειστεί
πέντε μήνες πριν») από την ΕΣΗΕΑ που «έριξε λάδι στη φωτιά». Για την κριτική
στον Ίρβινγκ ο κ. Κορίδης είπε ότι «από τη στιγμή που υπάρχουν τόσοι πολλοί
που διαφωνούν με τις απόψεις του, είναι προφανώς αμφιλεγόμενος, αλλά τα γραπτά
του δεν θέλω να τα κρίνω. Ας τα κρίνουν άλλοι». Ένα ακόμη βιβλίο του Ίρβινγκ,
το «Ρόμελ. Η αλεπού της ερήμου», θα κυκλοφορήσει τον Δεκέμβριο από τις Εκδ.
Γκοβόστη.

«Στις μέρες μας οι απόψεις των αναθεωρητών έχουν ευρεία κοινωνική αποδοχή. Εδώ
είναι το μεγάλο σκοτεινό πρόβλημα για τον λεγόμενο αναθεωρητισμό ή αρνητισμό»,
λέει στα «NEA» ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο
Θεσσαλονίκης, Γιώργος Μαργαρίτης.

Αναθεωρητισμός

Τι είναι όμως ο αναθεωρητισμός; Κατ’ αρχήν αφορά το Ολοκαύτωμα, όρο του οποίου
τη χρήση ο Ίρβινγκ αποφεύγει συστηματικά. Χωρίς να αρνείται την εξόντωση των
Εβραίων από τους ναζί, λέει ότι δεν επρόκειτο για οργανωμένο σχέδιο του
Χίτλερ. «Πολύ δύσκολα μπορεί να γίνει σοβαρή συζήτηση για όλα αυτά», λέει ο
Γιώργος Μαργαρίτης. «Οι μέθοδοι των αναθεωρητών είναι εξαιρετικά
αντιδιαλεκτικές. Κανένα αντίθετο με τις απόψεις τους επιχείρημα δεν φαίνεται
να τους συγκινεί. H Ιστορία συνεχώς αναθεωρείται. Όμως είναι επιστήμη· και, ως
τέτοια, έχει διαμορφώσει τεχνικές, μεθόδους, κανόνες. Ένας ιστορικός γνωρίζει
– έπειτα από μακρόχρονες σπουδές – τους κανόνες και τις τεχνικές αυτές.
Γνωρίζει να αξιολογεί, να ταξινομεί, να συσχετίζει και να αξιοποιεί τα
τεκμήρια, τις ιστορικές πηγές και, θέτοντάς τις σε διαρκή “αμφισβήτηση” και
δοκιμασία, να τις υποχρεώνει να του πουν αυτό που συνέβη. H άρνηση αυτών των
κανόνων είναι ο αναθεωρητισμός».

Οι στόχοι

«H άρνηση της επιστημονικής μεθόδου γίνεται στον βωμό συγκεκριμένων πολιτικών
στόχων», λέει ο καθηγητής Γιώργος Μαργαρίτης. «H γοητεία που ασκεί σήμερα ο
ναζισμός στηρίζεται στην αναβίωση ισχυρών ρατσιστικών ρευμάτων στην ευρωπαϊκή
ήπειρο. H άφιξη εκατομμυρίων προσφύγων, οι παρενέργειες της ανοικτής αγοράς
και του ανταγωνισμού, η ανεργία, η αύξηση των αποστάσεων μεταξύ πλουσίων και
φτωχών, αποτελούν την πρώτη ύλη για τη δημιουργία πολιτικών αποκλεισμού και
σύγκρουσης με φυλετικά, εθνικά ή θρησκευτικά χαρακτηριστικά. Επειδή είναι
ενοχλητικό να γνωρίζουμε ότι αυτά τα φαινόμενα υπήρξαν και στο παρελθόν και
οδήγησαν εκεί όπου οδήγησαν, το παρελθόν αυτό μεταπλάθεται σύμφωνα με τις
ανάγκες των νέων διαθέσεων».

Κρίσεις αναθεωρητισμού

«Ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ έχασε όλες τις δίκες που προκάλεσε στη βάση ακλόνητων πειστηρίων που κατέθεσαν επιφανείς ιστορικοί. Βγήκε όμως πιο θρασύς από αυτήν τη διαδικασία», επισημαίνει ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης

Οι όροι «αναθεωρητισμός» ή «αρνητισμός» αναφέρονται στην άρνηση του
Ολοκαυτώματος. Ωστόσο ο Γιώργος Μαργαρίτης «εντάσσει» στο φαινόμενο και άλλες
θεωρίες και επιχειρήματα:

<Αναθεωρητική είναι η θεωρία ότι «ο κομμουνισμός υπήρξε το μεγαλύτερο
έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» («Μαύρη Βίβλος του κομμουνισμού», του
Κουρτουά).

<Το ελληνικό αντίστοιχο: εκατοντάδες άρθρα, βιβλία, συνέδρια, ομιλίες,
μαρτυρίες περιγράφουν με ακρίβεια το τι ήταν και τι έπραττε το δωσιλογικό
ελληνικό κράτος της Κατοχής και τα Τάγματα Ασφαλείας του. H αποκατάσταση των
Ταγμάτων Ασφαλείας στηρίζεται στην προφορική ιστορία, που, από ειδική τεχνική,
μεταπλάστηκε προς τούτο σε αυτόνομη επιστήμη. Και με το επιχείρημα ότι έγιναν
τέτοιοι επειδή τους «σκοτώσαν τη μάνα» – όπως οι ίδιοι λένε – οι
Ταγματασφαλίτες αθωώνονται.

<Σε όλους τους πολέμους ή τα κοινωνικά κινήματα, εμφανίζονται αναθεωρητικές
τάσεις. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα ComandoSupremo, λ.χ., τροφοδοτούμενη από
απόστρατους αξιωματικούς, ελάχιστοι Ιταλοί επιτέθηκαν στην Ελλάδα το 1940.

<Αναθεωρητικός είναι και ο «πόλεμος», στις ΗΠΑ, κατά της θεωρίας του
Δαρβίνου – η λογική του φυλετικού διαχωρισμού εισβάλλει στην επιστήμη.