PIΠEΣ Ψυχραιμία

KAI όμως, αν ο Αρχιεπίσκοπος είχε την ψυχραιμία να δει τα πράγματα
χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες, πρώτος αυτός θα ζητούσε τον χωρισμό της Εκκλησίας
από το Κράτος. Γιατί όπως ο ίδιος λέει – κι έχει δίκιο – η δύναμη της
Εκκλησίας είναι η απήχησή της στους πολίτες. Και η Εκκλησία έχει κάθε λόγο να
θέλει να απελευθερωθεί αυτή η δύναμη.

AN από κάτι κινδυνεύει, δεν είναι από τη μετατροπή της σε Νομικό
Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, αλλά από τον γραφειοκρατικό της εκφυλισμό. Και
δυστυχώς τα σημάδια πληθαίνουν πως πολλοί ιερωμένοι μπερδεύουν τον πνευματικό
με τον κοσμικό τους ρόλο, αποκτούν συμπεριφορές και νοοτροπία κρατικού
λειτουργού, υποκύπτουν όλο και πιο πολύ στους πειρασμούς της εξουσίας. H
πρόσφατη κρίση που συντάραξε την Ιεραρχία ασφαλώς δεν είναι άσχετη με τα
φαινόμενα αυτά.

ΓΙΑ την Εκκλησία λοιπόν, ένα φιλικό διαζύγιο με το Κράτος θα μπορούσε
να λειτουργήσει ως καταλύτης ανανέωσης που θα της επιτρέψει να κερδίσει ξανά
την εμπιστοσύνη όσων πιστών έχουν απομακρυνθεί – ιδιαίτερα των νέων. Αντ’
αυτών ο κ. Χριστόδουλος προτιμά να ανακαλύπτει φανταστικούς κινδύνους, όπως
την αποκαθήλωση των ιερών συμβόλων και την υπονόμευση της βάπτισης!

ΟΣΟ για τους πολίτες, πιστούς ή όχι, χριστιανούς ή αλλόδοξους, αποτελεί
ασφαλώς στοιχειώδες ατομικό δικαίωμα να διεκδικούν τον διαχωρισμό Εκκλησίας
και Κράτους. Γιατί οι πολίτες μπορεί να είναι είτε θρήσκοι είτε άθρησκοι. H
Πολιτεία όμως, αντιθέτως από ό,τι πιστεύει η Ιερά Σύνοδος, δεν είναι ούτε
θρήσκα ούτε και άθρησκη. Είναι απλώς Πολιτεία!