ANAΛΩΣIMA Bοήθεια στους παραμυθάδες

Στον τάφο του, ο Άντερσεν μπορεί να αρχίσει να βήχει. Πού είναι εκείνη η
λατρεία για τις αγριόπαπιες, τα παραμύθια με τα αποδημητικά πουλιά, τα ταξίδια
στις θερμές νότιες χώρες, οι νοσταλγικές επιστροφές; Τα σύμβολα της
ελευθερίας, τα όμορφα κοπάδια που ζηλεύαμε, που θαυμάζαμε, που ονειρευόμασταν
να ατενίσουμε μονάχα, έχουν γίνει φορείς της θανατηφόρου γρίπης. Αυτά που δεν
καταλαβαίνουν από σύνορα, που δεν χρειάζονται διαβατήρια, τα διαβατάρικα, τα
άπιαστα, τα φευγάτα. Οι αιώνιοι δραπέτες, οι περαστικοί από τις χώρες των
θαυμάτων, που δεν μας χρειάζονταν, που δεν μας καταδέχονταν, που είχαν
πάντα… κάτι από αλλού στα φτερά τους, στα χρώματά τους και που, όπου κι αν
βρίσκονταν, ήταν εξωτικά. Με τις χρυσές ανταύγειες, τις ασημοπράσινες
μεταμορφώσεις, με τη βουβή χάρη, τη βιαστική, την ξένη, την ακατανόητη. Αυτά
τα πεντάμορφα πουλιά μεταφέρουν τον θάνατο στις άχαρες κοτούλες των ανθρώπων.
Τα σύμβολα της ελευθερίας οδηγούν στο σφαγείο τούς εκ γενετής αιχμαλώτους.
Συγγενικά τους είδη, ταπεινά εκ προορισμού. Φρικιαστικό κουβάρι γίνονται τα
κοτόπουλα της αφθονίας, αλλά η γρίπη πετάει ελεύθερη, με τα ωραία, τα μεγάλα,
τα αληθινά. Όταν περνούν οι γερανοί, οι πελαργοί και άλλα – φλαμίνγκος,
αγριόπαπιες, κύκνοι -, να μη σηκώνουμε το βλέμμα, να μη δακρύζουμε· να φοράμε
μάσκα και να το βάζουμε στα πόδια! Μα η λέξη άνθρωπος, το «άνω θρώσκω», δε
βγαίνει από το «κοιτάω ψηλά», τα πουλιά, που πετάνε μακριά; Θα κοιτάμε χαμηλά
και φοβισμένα; Θα αλλάξουμε τον ορισμό μας, το βλέμμα μας, τις παρομοιώσεις
μας, τα ιδανικά μας, τα παραμύθια μας; Γρήγορα να βρεθούν τα φάρμακα για αυτήν
τη γρίπη, κινδυνεύει ο κόσμος των συμβόλων και των παραμυθιών από σοβαρές
παρενέργειες.