ANAΛΩΣIMA Tι χρωστάνε τα δελφίνια;

Ο Ισαάκ Ασίμοφ είχε φανταστεί στο μέλλον τα ρομπότ να κυριαρχούν μεν, αλλά να
υπακούουν στους βασικούς νόμους των κατασκευαστών τους. Νόμος πρώτος: Ένα
ρομπότ δεν σκοτώνει ποτέ άνθρωπο! Αυτό ήταν το νόημα της ύπαρξής τους και
ταυτοχρόνως η αδυναμία τους. Οι άνθρωποι, ακόμα και στην επιστημονική
φαντασία, αισθάνονταν ότι ανήκουν στο ίδιο είδος, πράγμα που το ξεπέρασαν οι
εκπαιδευτές δελφινιών του αμερικανικού στρατού. Τα δελφίνια, που μάθανε ωραία
και καλά να κάνουν διάφορες δουλειές με τις νάρκες και τα υποβρύχια, έχουν
επίσης εκπαιδευτεί να ξεχωρίζουν τρομοκράτες – και πώς διάολο τους ξεχωρίζουν,
υποβρυχίως; – και να επιτίθενται. Όλα αυτά αποκαλύφθηκαν επειδή μετά τον
τυφώνα Κατρίνα μερικά δελφίνια έπαθαν αμνησία, πήραν τα τοξικά τους όπλα και
ξαμολήθηκαν ελεύθερα στον ωκεανό, κι όποιον πάρει ο Χάρος. Θα περίμενε κανείς
με τα τόσο ηθικοπλαστικά που απασχολούν τους Αμερικανούς τον τελευταίο καιρό
να τεθεί ηθικό ζήτημα για το ξεπέρασμα αυτό των ορίων του είδους, την ανάθεση
σε δελφίνια να σκοτώνουν ανθρώπους! Μπορεί οι ιδιώτες να εκπαιδεύουν τα σκυλιά
τους να επιτίθενται σε κλέφτες, αλλά να το κάνει ο στρατός της υπερδύναμης,
κάπως αλλάζει το πράγμα. Τρομερά ηθικά διλήμματα τίθενται, έτσι δεν είναι;
Αλλά η όλη ιστορία αντιμετωπίζεται μάλλον από τη σκοπιά της ζωοφιλίας, και οι
τόσο ανήσυχοι για τις εκτρώσεις ας πούμε πουριτανοί, ουδόλως αντιδρούν. Στην
πραγματικότητα το ξέρουμε ότι έτσι είναι οι ηθικολόγοι, νοιάζονται πάντα για
την ηθική των άλλων, των γυναικών κατά προτίμηση, ενδιαφέρονται μόνο να
απαγορεύουν τις απολαύσεις των γειτόνων τους, όχι να αναζητήσουν ηθική σε
κρατικές πράξεις. Αλλά δεν θα άξιζε μία αγωγή σε δικαστήριο ανθρωπίνων
δικαιωμάτων, ας πούμε, ή ακόμα και δικαιωμάτων των ζώων; Τι χρωστάνε τα
δελφίνια να μολύνουν την ψυχή τους – και τη θάλασσα – με τις ανθρώπινες
διαφορές;