Mαύρο, σαν καλιακούδα…

O τζόγος του μαύρου χρυσού για εκείνους που τον κατέχουν έχει σίγουρα κέρδη όσο και για τους λαθρέμπορους, τη νύφη όμως την πληρώνουμε οι απλοί καταναλωτές

Πετρέλαιο. Μαχαιριά στην καρδιά μας και μόνο το άκουσμα της λέξης. H τιμή του
στα ύψη, η οικονομία σε κρίση, διαφθορά και νοθεία, τα χρηματιστήρια αφορμές
για εμφράγματα και, λίγο πιο κάτω, στη χώρα παραγωγής του πολύτιμου υγρού οι
ιδιοκτήτες της γης που το παράγει ζουν τις χλιδάτες ζωές του ονείρου,
δουλεύοντας λίγο και καταναλώνοντας πολύ, γεμίζοντας το ρεζερβουάρ των Πόρσε
τους με 15 ευρώ και ζώντας σε «απλά» σπίτια των 500 τετραγωνικών. Ένα σκληρό
παραμύθι ειρωνείας για την αποθέωση του μαύρου χρυσού από τον πολιτισμό, ο
οποίος βασίζεται σε αυτόν, ήταν η εκπομπή «Φάκελοι» (Mega).

Με ρεπορτάζ τα οποία ακολούθησαν τους δρόμους της νοθείας, του
λαθρεμπορίου και της κρατικής αδυναμίας στη χώρα μας από τη μια και σαν
ειρωνική αντίθεση τους δρόμους της χλιδής των πετρελαιοπαραγωγών από την άλλη,
η εκπομπή παρουσίασε τις εικόνες του κόσμου του πετρελαίου. Και πρόσθεσε ακόμα
μία, «μυστική», εκείνη των πετρελαίων του Αιγαίου που σκοντάφτουν στη δύσκολη
σχέση με την Τουρκία. Τα ύδατα διεθνή, πρέπει να γίνουν μοιρασιές, τις οποίες
όμως μια ειρηνική συμβίωση θα έκανε ευκολότερες, αφού υπάρχει και αμερικανικό
ενδιαφέρον, δήλωσε ο γνωστός μας Μπερνς, προκαλώντας πλήθος σκέψεων σχετικά με
τις εξελίξεις στο παρόν και το μέλλον στην εξωτερική πολιτική ένθεν κακείθεν
του Αιγαίου.

Αυτό μας έλειπε, δήλωσε με σκεπτικισμό Τούρκος πρέσβης στον Αλέξη Παπαχελά,
εννοώντας τα κοιτάσματα που θα πρέπει να «μοιραστούν».

Αλλά από την άλλη τέτοιος πλούτος να πάει χαμένος; Ιδίως όταν έχει
προηγηθεί το ρεπορτάζ της Σοφίας Παπαϊωάννου στο Κουβέιτ, όπου ο πλούτος είναι
παραμυθένιος, όπου οι Πόρσε και τα πανάκριβα σπορ κάμπριο είναι τα μοναδικά
αυτοκίνητα στους δρόμους;

Χαμόγελα πικρά προκαλούσαν οι σκηνές από το χρηματιστήριο, όπου στους
κόκκινους καναπέδες ξαπλώνουν ράθυμα, με τις άσπρες κελεμπίες τους και τα
κομπολόγια στο χέρι, οι ζάπλουτοι Κουβεϊτιανοί περιμένοντας να πλουτίσουν
περισσότερο, καθώς η τιμή του πετρελαίου ανεβαίνει τρέχοντας.

Στο City, την ίδια στιγμή, γραβατωμένοι, όρθιοι, πανικόβλητοι
χρηματιστές ζούσαν την υστερία αυτής της ανόδου. Στην οθόνη, για μία στιγμή,
οι δύο εικόνες δίπλα δίπλα αποκάλυπταν το αγεφύρωτο χάσμα νοοτροπιών που γεννά
η διαφορετική αίσθηση ασφάλειας: από τη μία η ασφάλεια της κατοχής του
πολύτιμου υγρού και από την άλλη η ανασφάλεια της πιθανής στέρησής του. Πονηρό
το χαμόγελο του υπευθύνου όλων των πετρελαίων του Κουβέιτ στον φακό όταν έλεγε
ότι η ανασφάλεια ανεβάζει την τιμή, καλύτερα να νομίζουν πως δεν θα υπάρχει
πετρέλαιο, ακόμη και αν υπάρχει πάρα πολύ.

Στη χώρα μας η εικόνα είναι ζοφερή – νοθεία, κερδοσκόποι. Την σκιαγράφησε το
ρεπορτάζ του Τάσου Τέλλογλου, χωρίς να παραλείψει να υπενθυμίσει τον
«ανένδοτο» που κήρυξε ο Πρωθυπουργός από την Έκθεση Θεσσαλονίκης στους
λαθρεμπόρους, με επιτομή τη φράση «κανείς δεν είναι πάνω από τους νόμους». Στο
Χημείο του Πολυτεχνείου όπου γίνονται έρευνες δειγμάτων και αποκαλύπτεται η
ευκολία της νοθείας, στο Πέραμα όπου σαπιοκάραβα κάνουν λαθρεμπόριο, στα
γκαράζ του Δήμου Αθηναίων όπου υπάλληλοι αποκάλυψαν τη νοθεία στα καύσιμα των
απορριμματοφόρων, δεν είναι όμως ο μόνος δημόσιος οργανισμός στον οποίο
διαπιστώνεται ότι τα πλοκάμια της κερδοσκοπίας είναι βαθιά χωμένα, η περίπτωση
του Νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ στη Θεσσαλονίκη είναι μία ακόμα, στα μυστικά «πλυντήρια»
πετρελαίου, όπου αποχρωματίζεται το νοθευμένο πετρέλαιο για να μοιάζει αγνό,
σε όλα αυτά πήγε με τον φακό τής εκπομπής ο δημοσιογράφος συνθέτοντας το παζλ
της εγκληματικής κερδοσκοπίας

Το «μαύρο χιούμορ» της πραγματικότητας

Πίσω από τις εικόνες διαβάσαμε την υστερία ενός πολιτισμού που
περιστρέφεται άγρια γύρω από την πρώτη ύλη του, το πετρέλαιο, με θύματα,
φυσικά, τους πολίτες, οι οποίοι το πληρώνουν είτε με χρήμα είτε με τη ζωή τους
στους πολέμους για αυτό. Και από αυτήν τη μοίρα δεν γλιτώνουν ούτε οι
ζάπλουτοι Κουβεϊτιανοί, οι οποίοι υφίστανται τις συνέπειες στην υγεία τους από
τους βομβαρδισμούς στο Ιράκ και τη φωτιά που έβαλε ο Σαντάμ στις
πετρελαιοπηγές. Το παραμύθι έχει σύννεφα. Και οι εικόνες της χλιδής των
ράθυμων Κουβεϊτιανών δίπλα σε εκείνες του εγχώριου λαθρεμπορίου ή σε εκείνες
των δυτικών χρηματιστηρίων έμοιαζαν να αποκαλύπτουν το «μαύρο χιούμορ» της πραγματικότητας.