… στο «Kύλησε ο τέντζερης»

Καμιά φορά είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πόσο στραβά μπορεί να πάει
ένα γεύμα, σε μια απλή ταβέρνα. Κυριακή μεσημέρι ήταν. Είχαμε βρεθεί με την
κουμπάρα μας και τον Κρητικό άνδρα της για να πάμε να φάμε μαζί. Θεώρησα καλή
ιδέα να κλείσω σε μια καινούργια κρητική ταβέρνα στα βόρεια προάστια, ονόματι
«Κύλησε ο τέντζερης».

H ταβέρνα στεγάζεται στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας στα Βριλήσσια, ακριβώς
απέναντι από το πάρκο της Αττικής Οδού. Ζέστη έκανε και έτσι, από το τηλέφωνο,
εξέφρασα την προτίμησή μας να καθήσουμε έξω. «Έχω ένα τραπέζι που έχει μείνει
και το πιάνει ο ήλιος μετά της 3», με ενημέρωσε η κυρία από το τηλέφωνο. Δεν
φανταζόμουν όμως ότι θα λειώναμε κάτω από έναν άσπλαχνο ήλιο, μιάμιση ώρα
παρακαλώ, καθώς περιμέναμε τα πρώτα πιάτα. Ίσως έπρεπε να πάρω χαμπάρι ότι η
προσοχή στη λεπτομέρεια έλειπε εδώ. Ακόμα και στα έντυπά τους, για παράδειγμα,
το όνομα του μαγαζιού το γράφουν με δυο διαφορετικούς τρόπους (Τέτζερης και
Τέντζερης). Σε κάποια φάση, αφού μας θυμηθήκαν και μας σερβίρισαν μια σαλάτα
και μια ενδιαφέρουσα τυροκαυτερή με καρύδια και σταφίδες, μας πήραν και τα
μισά πιάτα. Τα μισά πρώτα ήλθαν με τα κυρίως – οι μαραθόπιτες, μεγαλούτσικες
και νόστιμες, άργησαν πολύ να φθάσουν στο τραπέζι, οι πατάτες οι τηγανητές δεν
έφθασαν ποτέ. H ταλαιπωρία, η ζέστη και ο θυμός θάμπωσαν ό,τι καλό σκεπτόμουν
για το ίδιο το φαγητό.

Το μενού, στην πρώτη όψη τουλάχιστον, φαίνεται μεγάλο, αλλά τα μισά δεν
υπάρχουν ή δεν υπήρχαν την Κυριακή το μεσημέρι που βρισκόμασταν εμείς εκεί.

Από αυτά που υπήρχαν δοκιμάσαμε ορισμένα στάνταρτ της κρητικής κουζίνας.
Ορισμένα σήματα κατατεθέντα της κουζίνας της ταβέρνας και ένα «ευγενικό»
ζυμαρικό, τύπου καρμπονάρα, για τη δύσκολη στο φαγητό κόρη μου.

Ο έλεγχος και οι βαθμοί: Ασφαλώς όλα πέρασαν τις «εξετάσεις», χωρίς να
μείνουμε με το «ουάου» στο στόμα! H αναμονή δηλητηρίαζε την όλη εμπειρία.

Οι μελιτζάνες στον φούρνο με τυρί και βασιλικό, χαρακτηριστικό φαγητό ταβέρνας
είτε στην Κρήτη βρίσκεσαι είτε στα Βριλήσσια, ήταν ΟΚ, ζουμερές και ευτυχώς
χορταστικές διότι ύστερα από αυτές δεν υπήρχε τίποτε άλλο βρώσιμο στον
ορίζοντα επί μία ώρα. H τυροκαυτερή με σταφίδες και καρύδια μού άρεσε. Το τυρί
ήταν δυνατό και ξινό, στην υφή μαλακό σαν αλοιφή, με τις δύο προσθήκες να
λειτουργούν θετικά, δίνοντας μια πινελιά ευχάριστη. Μας άρεσαν και οι
μαραθόπιτες, ήταν μεγάλες σαν πιάτα και τηγανητές, αλλά ελαφριές. Τα
ντολμαδάκια – ένα απλό αλλά καλό βαρόμετρο για κάθε κατηγορία της εστίασης
-εδώ παρουσίασαν ένα μικρό προβληματάκι (εκτός από το γεγονός ότι ήταν
τυλιγμένα με τα νεύρα προς τα έξω). Τα φύλλα φαίνεται δεν τα είχαν ζεματίσει
κι έτσι ήταν σκληρά. H σαλάτα με ρόκα και ντομάτα ήταν σωτήρια, καθώς
περιμέναμε το κυρίως φαγητό. Καλή, μια χαρά ήταν. Το μπιφτέκι – άλλο ένα
βαρόμετρο – εδώ ήταν καλό, ζουμερό, αλλά είχε έντονη τη γεύση του κάρβουνου.
Το κρέας με κάππαρη και ντομάτα ήταν καλούτσικο, λίγο στεγνό, αλλά ΟΚ. Οι
πατάτες τηγανητές, που συνόδευαν κάποια κυρίως πιάτα, ήταν νόστιμες. Εκεί
σταματήσαμε.

Ασφαλώς δεν περιμένει κανείς το σέρβις ενός καλού εστιατορίου σε μια ταβέρνα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει ο πελάτης να νιώθει εξόριστος σε μια…
Σιβηρία αναμονής. Εάν επέμενα να καθυστερήσω την εξόφληση του λογαριασμού, τι
θα έλεγαν;

«Κύλησε ο τέντζερης»: Βερνάρδου 2 & Αττικής 17, Βριλήσσια. Τηλ. 210-6840.320