ANAΛΩΣIMA Ο κυρ Aντώνης

Δυο νότες μουσικής πέφτουν σαν σταγόνες παρηγοριάς μέσα στον υπόγειο σταθμό,
ανάμεσα στους κουρασμένους επιβάτες. Δύο νότες, τρεις, μαντεύω την εισαγωγή
του «κυρ Αντώνη» του Χατζιδάκι. Να είναι αυτό ή με ξεγελά το μουσικό αυτί μου;
Ακολουθεί πιο γενναιόδωρη η συγχορδία, αυτό είναι, μας το χαρίζει το Μετρό
μεσημεριάτικα, βάλσαμο στα κουρασμένα κορμιά μας. Ευχαριστούμε, ω εταιρεία. Σε
αυτή τη γραμμή που όλοι μπερδεύουν τον Άγιο Αντώνιο με τον Άγιο Δημήτριο και
παίρνουν λάθος κατεύθυνση, λες και δεν τους φτάνει η ταλαιπωρία της μέρας,
χρειάζεται μια ηθική ενίσχυση. Λίγες νότες δροσερές κι αγαπημένες. Αξιωθήκαμε
κι εμείς έναν Μότσαρτ κάποτε, σαν να ήμασταν πρίγκιπες της Βιέννης, έναν
μουσικό παιχνιδιάρη, έναν ιδιοφυή σχολιαστή, που έστερξε να γράψει τραγουδάκια
εμπορικά, για το σινεμά και για κάθε χρήση, βρήκε το κουράγιο και τον χρόνο.
Με τα όνειρά του, στην αυλή του, για πάντα ο κυρ Αντώνης θα μας καλωσορίζει.
Αυλές που δεν προλάβαμε να ζήσουμε μας χαϊδεύουν τα αυτιά χωρίς νοσταλγία, με
μια υπόσχεση μόνο, ότι υπάρχει τρόπος να αντέχεις, να ξεφεύγεις, να ανασάνεις,
να ανατρέπεις έστω και στην καρδιά σου μόνο ό,τι σου φαίνεται αβάσταχτο. Μια
στροφή προλαβαίνω να ακούσω από το μεγάφωνο, μέχρι να καταφτάσει ο συρμός με
τη σβηστήρα των ήχων – μια στροφή που αρκεί για εσωτερική ενυδάτωση. Να πώς θα
θυμάμαι τους σταθμούς. Βόρεια πάει ο κυρ Αντώνης με την αυλή του και τα όνειρά
του, κατά Περιστέρι μεριά, από ‘κεί που φυσάει ο δροσερός άνεμος όταν το
αποφασίσει, η ευεργετική πνοή ενός εμπορικού, λέει, τραγουδιού, που κατορθώνει
ακόμα και τώρα που δεν υπάρχουν πια αυλές να κάνει τα φύλλα των δέντρων να
θροΐζουν.