Φωνή καρφωμένη στην καρδιά…

Μια ωραία φωνή. Το ήξερα. Την άκουγα. Χρόνια τραγουδούσε. Αλλά μια νύχτα ήταν
που την «ανακάλυψα». Χειμώνας ’79 – ’80, φαντάρος στον Τίρναβο, με τη στολή –
δεν επιτρεπόταν ακόμα τα πολιτικά -, στην καμπίνα μιας νταλίκας που είχα
καβαλήσει με οτοστόπ στη γέφυρα του Πηνειού, από Λάρισα, όπου την είχα «κάνει»
σκαστός επειδή απαγορευόταν κι ήθελα να δω την επιθεώρηση του «Θεσσαλικού» –
το τελευταίο λεωφορείο έφευγε στις οκτώμισι κι έπρεπε να γυρίσω στο
στρατόπεδο. Ο νταλικέρης που σταμάτησε είχε στο κασετόφωνο μια κασέτα της.
Καινούργια. Τραγουδούσε «Πέφτ’ η Μαδρίτη…» σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου –
μια διασκευή από το βασικό θέμα της μουσικής για τα «Απαγορευμένα παιχνίδια»
του Ρενέ Κλεμάν – δεν είναι ούτε από τα καλύτερα ούτε από τα πιο ακουσμένα
τραγούδια της. Την ένιωσα τη φωνή της σαν να χάιδευα βελούδο. Σε θέρμαινε μέσα
στην παγωνιά. Από τη νύχτα εκείνη, η φωνή αυτή μου καρφώθηκε στην καρδιά. Και
δεν ξεκαρφώθηκε. Ποτέ. Κι ούτε θα ξεκαρφωθεί. Στέλιος Καζαντζίδης, Γρηγόρης
Μπιθικώτσης, τώρα Βίκυ Μοσχολιού – ο ένας μετά τον άλλο… Μου λείπουν. Και
δεν έχω ούτε τον Γεραμάνη πια να μου πει καμιά κουβέντα γι’ αυτούς… Οι φωνές
τους όμως εδώ είναι. Είπαμε: καρφωμένες στην καρδιά. Βίκυ Μοσχολιού, καλό
κατευόδιο.