ANAΛΩΣIMA Δεκαπενταύγουστος

H ημέρα ξεκίνησε ξεστή, κατά το μεσημεράκι όμως άρχισε να σηκώνεται αέρας. Τα
σήκωσε όλα καθώς ετοιμαζόταν το πανηγύρι, τραπεζομάντιλα, πάκα χαρτοπετσέτες,
πλαστικά πιάτα, ποτήρια, γέμισαν τα φαγητά πευκοβελόνες. Το πρόγραμμα που είχε
τόσο προσεκτικά ετοιμαστεί, φαινόταν ξαφνικά αδύνατον να πραγματοποιηθεί με
εκείνο το μελτέμι. Και η διάθεση που ήταν ήδη βαριά, χάλασε περισσότερο, καθώς
άλλοι έτρεχαν να συμμαζέψουν και άλλοι σκέπτονταν πόσο ακόμα θα έπρεπε να
καθυστερήσει το ταξίδι τους. Άξιζε τόσος κόπος; άρχισαν όλοι να σκέπτονται.
Πάντα αναστατωμένη αυτή η γιορτή, ξεμαλλιασμένη, αλλιώς να την κανονίζουν και
αλλιώς να έρχεται, απρόθυμη, απρόβλεπτη, φευγάτη. Γι’ αλλού ξεκινά και αλλού
βρίσκεται, μπερδεμένη μέσα στην επιστροφή των εκδρομέων, μελαγχολική με τις
ευχές για καλό χειμώνα, ανυπότακτη. Στο απόγειο του καλοκαιριού, ενώ θα έπρεπε
να είναι γαλήνια και ικανοποιημένη από τους καρπούς των δένδρων και των κόπων
και των διακοπών, να απολαμβάνει την πληρότητα, να κοιμάται στη σκιά του
μεσημεριού, να τραγουδά ρομαντικά στο φως του φεγγαριού, να δροσίζεται στη
θάλασσα και να δοξάζει τον ήλιο, εκείνη ανάβει φωτιές, ξεσηκώνει μελτέμια,
προκαλεί ταραχές, λες και θέλει να τιμωρήσει όσους ξεκουράστηκαν, να δείξει τα
όρια της επιείκειας του καιρού. Είναι μυστήριο, τι είδους σκοτεινή πλευρά
κρύβει η τόσο φωτεινή αυγουστιάτικη ημέρα. Να είναι άραγε κάποια αρχαία θεά
που γιόρταζε κάποτε, από εκείνες τις μητέρες-σύμβολα γονιμότητας, και
ταράζεται και θυμώνει που την έχουμε ξεχάσει, ή να είναι απλώς η μοίρα των
ανθρώπινων προσδοκιών, που ακριβώς τη στιγμή που πάνε να πραγματωθούν, να
ολοκληρωθούν, τότε είναι που δείχνουν πόσο εύθραυστες και απατηλές και άστοχες είναι;