Οι έρωτες ενός σπορτκάστερ

Δεν νιώθει να τον «κυνηγάει» η ταμπέλα του ωραίου. «Με ανακουφίζει. Δεν προσπαθώ για κάτι τέτοιο. Μια φορά ένας σκηνοθέτης μού είπε ότι είμαι αυτοκαταστροφικός με την εικόνα μου», λέει ο Αλέξης Γεωργούλης. Στη φωτογραφία σε σκηνή από το σίριαλ «Κινούμενη άμμος» με την Ιωάννα Παππά

Διάφορες σκέψεις τριγυρνούσαν στο μυαλό του Αλέξη Γεωργούλη. Κι εκείνος, όπως
ο μουσικός – εξηγεί – αυτά που έχει στο μυαλό τα κάνει μουσική πατώντας τα
πλήκτρα του πιάνου, κάπως έτσι ξεκίνησε το γράψιμο. «Ήθελα κατ’ αρχήν να μάθω
να γράφω με τυφλό σύστημα. Πήρα τον υπολογιστή και του ‘δωσα να καταλάβει. Μου
άρεσε η διαδικασία. Αυτά δηλαδή που σκεφτόμουν, πατώντας τα πλήκτρα γέμιζαν
την οθόνη του κομπιούτερ».

H σειρά «Κινούμενη άμμος» που θα δούμε από τον Οκτώβριο στον Alpha δεν είναι η
πρώτη συγγραφική του απόπειρα. Έχει ήδη στο συρτάρι το σενάριο για μια μεγάλου
μήκους ταινία, ωστόσο προτίμησε να κάνει το πρώτο σεναριακό βήμα του μέσα από
τη μικρή οθόνη διότι το υλικό μπορεί να δουλευτεί πιο εύκολα, όπως λέει. Στην
απόπειρά του αυτή έχει συνεργάτη μία φίλη του, τη Σόνια Μηλιώνη. Τον ρωτώ, με
αφορμή δημοσιεύματα που τους θέλουν να είναι ζευγάρι, αν ισχύει κάτι τέτοιο.
Εκείνος γελάει. «Μη βρεθεί γυναίκα πλάι μου, πάει, την έχουν βγάλει την είδηση
ότι είναι μαζί μου ή είμαι μαζί της. Όχι, είμαστε φίλοι και γράφουμε παρέα».

Ο χρόνος τον πιέζει και οι διακοπές φαντάζουν πολυτέλεια. Ωστόσο θα ξεφύγει
για λίγο σ’ ένα απόμερο σημείο κάπου στην Εύβοια αλλά «παρέα με τον φορητό
υπολογιστή μου. Διότι αν και είχαμε ήδη γράψει κείμενα για τέσσερα επεισόδια,
στην πορεία θελήσαμε να κάνουμε διορθώσεις και βελτιώσεις και τελικώς τα
ξαναγράφουμε από την αρχή». Στην ερώτησή μου αν θα συνεχίσει και στο θέατρο
παράλληλα με την τηλεόραση, η απάντηση ήταν αρνητική.

Γιατί; Αισθάνεστε κουρασμένος με τον ίδιο ρόλο για μια σεζόν;

«Δεν είναι εκεί το θέμα. Αλλά πόσο σε εμπνέει ο ρόλος. Να σε εμπνέει δηλαδή με
τέτοιον τρόπο ώστε να μπορείς να τον αποχωριστείς. Έπειτα έρχεται η διάρκεια
και η κούραση που προκαλείται από την επανάληψη σε βάθος χρόνου. Υπήρξαν φορές
που ο Αρμάνδος στο “H Μαργαρίτα Γκοτιέ ταξιδεύει” με εξοντώνε. Δεν άφηνε ίχνος
ενέργειας».

Ποιο είναι το «ζουμί» του σίριαλ;

«Ότι οι άνδρες θέλουν να ηρεμήσουν, να χαλαρώσουν, να αράξουν αλλά οι γυναίκες
λυσσάνε για καριέρα».

Έχοντας δοκιμάσει παίξιμο και γράψιμο, τι σας ταιριάζει καλύτερα;

«Το γράψιμο είναι στη φαντασία, στο μυαλό. Το παίξιμο είναι επίσης στο μυαλό,
αλλά γίνεται πράξη. Το ένα είναι χαρτί και μελάνι και το άλλο αισθήσεις. Κι
εδώ είναι η μεγάλη διαφορά με το θέατρο. Διότι το θέατρο έχει ζωντάνια. Μια
σχέση αμφίδρομη. Οι χτύποι της καρδιάς του ηθοποιού μπλέκονται με εκείνους της
καρδιάς του θεατή και ό,τι γεννιέται είναι από δύο. Όταν συμβαίνει αυτό τότε ο
ηθοποιός προτιμάει το θέατρο. Είναι καλύτερο και από Θεία Κοινωνία».

Από τη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών Θεσσαλονίκης βρέθηκε στην αντίστοιχη της
Αθήνας – «γιατί η Θεσσαλονίκη δεν αντέχεται, είναι ξελογιάστρα» – αν και θα
ήθελε να πάει στη Μαθηματική Σχολή, για να καταλήξει στο θέατρο. Σε ησυχία δεν
καθόταν. «M’ αρέσει πολύ η έρευνα και το άγνωστο δημιουργεί την αίσθηση του
φόβου. Μπαίνω στον πειρασμό κι επειδή είμαι παρορμητικός με κερδίζει και με
παρασύρει».

«Με φοβίζουν οι ανήθικες κριτικές»

Τον φοβίζουν οι κριτικές, τα σχόλια με αφορμή τη νέα ιδιότητα, του
σεναριογράφου; «Με φοβίζουν οι ανήθικες κριτικές. Μάλλον μ’ εκνευρίζουν. Θέλω
τις κριτικές, καλές ή κακές. Στις κακές προσπαθώ να δω πού έχουν δίκιο. Ακόμα
και στις ύπουλες ψάχνω να βρω από ποιο σημείο πιάστηκε εκείνος που την έκανε
ώστε να το διορθώσω. Οι κριτικές δεν θα με πτοήσουν, θα κοιτάξω αυτό που κάνω
να το κάνω καλύτερο».

Έχετε ανασφάλειες;

«Έχω αλλά τις στέλνω στον κόσμο της διαίσθησης. Απλώς αφουγκράζομαι».

Και ενεργείτε με γνώμονα τη διαίσθηση;

«Όχι, τη λογική πού τη βάζεις; Πάντα υπάρχουν εξισορροπιστικές δυνάμεις.
Έχουμε τα μαθηματικά, έχουμε και τα θρησκευτικά. Και τα δύο συμπίπτουν σ’ αυτό
που δεχόμαστε χωρίς αποδείξεις. Στα μαθηματικά είναι το αξίωμα, στη θρησκεία
είναι το δόγμα. Υπάρχει το συναίσθημα της λογικής και η λογική του
συναισθήματος».

Το δικό σας αξίωμα;

«Εκεί που πάω, μακριά, υπάρχει φως. Υπάρχει στόχος. Δεν στοχεύω αυτό, αλλά
προς αυτό».