Δρόμοι

Εμείς ανακαλύψαμε…

… τον δέκατο πλανήτη – και αργά ή γρήγορα θα πάμε εκεί – αλλά ο ΠΖ τον είχε
ήδη εγκαταλείψει από χρόνια. Έπαιρνε όρκο, αλλά κανείς δεν τον πίστευε, όταν
έλεγε: «Είμαι από άλλο πλανήτη». Ο ΠΖ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον πλανήτη
όπου είχε γεννηθεί, επειδή εκεί κόντευε να του στρίψει. Ο κόσμος του έμοιαζε
πολύ με τον δικό μας. Ήταν κατοικημένος από πρωτεύοντα δίποδα, που έμοιαζαν
πολύ με τους ανθρώπους εδώ: πότε ανόητοι και πότε σοφοί, πότε φθονεροί και
πότε ανοιχτόκαρδοι. Ήταν οργανωμένοι σε πολιτείες και σε χώρες, που άλλοτε
πολεμούσαν μεταξύ τους και άλλοτε συνεργάζονταν. Δύσκολα θα ξεχώριζε κανείς
τον πλανήτη του από τον πλανήτη Γη, αν δεν υπήρχε ένα πράγμα: τα καπέλα.

Οι κάτοικοι…

… εκείνου του πλανήτη, εξηγεί ο ΠΖ, είχαν μανία με τα καπέλα. Όλοι σχεδόν
φορούσαν κάθε λογής καπέλα. Ήταν κάτι σαν ταυτότητα. Καθένας έβλεπε παράξενο
το καπέλο που φορούσε ο άλλος και ούτε που του περνούσε η σκέψη να το
ανταλλάξει με το δικό του. Γίνονταν τελετές για τα παιδιά όπου τους παρέδιδαν
επίσημα τα καπέλα τους και τα έστελναν σε ειδικά σχολεία όπου τους δίδασκαν
την ιστορία και τη σημασία των καπέλων τους. Υπήρχαν και κάποιοι σε εκείνον
τον πλανήτη, λίγοι, μια μειοψηφία – δεν χρειάζεται να πούμε εδώ πως ο ΠΖ ήταν
ένας από αυτούς – που το έβρισκαν ανόητο να φορούν καπέλο. Αυτό στις πιο
πολιτισμένες χώρες γινόταν ανεκτό – αν και σε άλλες, όποιος δεν φορούσε καπέλο
μπορούσε να χάσει το κεφάλι του γι’ αυτό. Τι ήταν όμως εκείνο που έκανε τον ΠΖ
να πάρει των ομματιών του και να μετακομίσει χιλιάδες έτη φωτός από τον δικό
του πλανήτη;

Οι άνθρωποι…

… εκεί πίστευαν σε κάτι πολύ παράδοξο: πίστευαν πως η συνείδησή τους και η
σκέψη τους κατοικούσαν μέσα στα καπέλα τους. Έτσι είχαν αποκτήσει παράξενες
συνήθειες. Έβρισκαν δειλούς τους στρατιώτες που έβγαζαν τα καπέλα τους,
ψήφιζαν τους πολιτικούς που φορούσαν τα πιο φανταχτερά καπέλα και θεωρούσαν
την ερωτική πράξη κάτι βρώμικο, επειδή για να την κάνεις έπρεπε να βγάλεις το
καπέλο σου. Όλοι μιλούσαν για τα καπέλα τους και τα θεωρούσαν πολύ καλό
πράγμα. Ο ΠΖ ήταν έξυπνος άνθρωπος. Έβρισκε ανόητη την ιδέα πως η συνείδηση
και η σκέψη μπορούσαν να κατοικοεδρεύουν μέσα σε ένα καπέλο και ήξερε καλά πως
οι ασκεπείς άνθρωποι μπορούσαν κάλλιστα να είναι το ίδιο καλοί και σοφοί με
τους καπελοφορεμένους. Το ποτήρι ξεχείλισε, όταν η κυβέρνηση της χώρας των
Σκούφων άρχισε να υποδαυλίζει πόλεμο εναντίον της χώρας του Τσαντόρ,
επικαλούμενη «βαθιές φιλοσοφικές διαφορές».

Ο ΠΖ…

… – που σήμερα πια έχει αλλάξει το όνομά του σε ΠΖ Μάγιερς – στρίμωξε την
οικογένειά του μέσα σε ένα διαστημόπλοιο και όπου φύγει-φύγει. Έτσι αποφάσισε
να εγκατασταθούν στη Γη, όπου η κατάσταση είναι «εντελώς διαφορετική».