«Eιρήνη» με χορούς και με τραγούδια

Με λουκ Αϊνστάιν ο Τρυγαίος – Θύμιος Καρακατσάνης, στην αριστοφανική «Ειρήνη»

H ορχήστρα περικυκλωμένη από προβολείς εδάφους, με τους οποίους συχνά ο
Λευτέρης Παυλόπουλος φώτιζε από κάτω την παράσταση, και από μικρούς, ξύλινους,
πλακέ καβαλάρηδες, καβάλα στα άλογά τους: πρώτη ιδέα που έπαιρνε ο θεατής από
την «Ειρήνη» του Γιάννη Ιορδανίδη και του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος –
την πέμπτη παράσταση του φετινού Φεστιβάλ Επιδαύρου.

Πάνω από 6.000 άτομα μαζεύτηκαν την πρώτη βραδιά. Ένα πατάρι στρογγυλό,
στημένο στο βάθος της ορχήστρας, με υψωμένους πάνω του τρεις ξύλινους
κεκλιμένους «πύργους», που παρέπεμπαν στους «Δίδυμους» της Νέας Υόρκης, ήταν
το βασικό σκηνικό του Γιώργου Σουγλίδη.

Οι δύο Οικιακοί Βοηθοί (Κώστας Χαλκιάς και Τάκης Παπαματθαίου) πρόβαλαν
φουριόζοι – μπονέ μάγειρου, επίσημες μαύρες ζακέτες, καρό κλοουνίστικα
παντελόνια, ο ένας με μια τεράστια κουτάλα στο χέρι -, αγανακτισμένοι από την
επίπονη και δυσώδη δουλειά που τους έχει αναθέσει το αφεντικό τους, ο
αμπελουργός Τρυγαίος: να σκατοταΐζουν έναν κοπροφάγο μπούρμπουλα για να
γιγαντωθεί και να μπορέσει εκείνος να τον καβαλήσει ώστε να ανεβεί στον ουρανό
και να ζητήσει από τον Δία να ξαναφέρει την Ειρήνη στην πατρίδα του.

Οι Γείτονες που εμφανίζονται για μια στιγμή «στα παράθυρά τους», που τα
κουβαλούσαν πάνω τους – ολόκληρο το κούφωμα, με τα παντζούρια του και με
γλαστρούλες στο περβάζι! – ήταν ο πρώτος αιφνιδιασμός και το πρώτο πηγαίο
γέλιο για το κοινό.

Ο «αριστοφανέστατος» Τρυγαίος – Θύμιος Καρακατσάνης, με μαλλί γκρίζο,
ορθωμένο α λα Αϊνστάιν, παντελόνι με γκριζογάλαζες ρίγες και ομπρελίνο που
στηριζόταν στη μέση του, θα προβάλλει καβάλα στο επίσης προσαρμοσμένο πάνω του
καταπράσινο σκαθάρι, με τις αιωρούμενες κεραίες και τα κατακόκκινα μάτια.
Φτάνοντας στον ουρανό θα ανοίξει, για να ξεκαβαλήσει από τον μπούρμπουλα, ένα
πορτάκι στα πλευρά του και θα βάλει «συναγερμό»- δεύτερος αιφνιδιασμός και
ομαδικό γέλιο από το κοίλον.

Ο ένας από τους «πύργους» θα ανοίξει αργά και, με φόντο ουρανό με
συννεφάκια α λα Μαγκρίτ, θα εμφανιστεί ασημένιος από κορυφής μέχρις ονύχων ο
Ερμής – Γιώργος Γαλίτης, για να δώσει στον Τρυγαίο τις πρώτες πληροφορίες: ο
Δίας και οι λοιποί θεοί, μπουχτισμένοι από τους πολέμους στους οποίους
επιδίδονται οι Έλληνες, έχουν μετακομίσει αφήνοντας φύλακα μόνο τον ίδιο και
εγκαταλείποντας τις «βίλες τους» στον Πόλεμο, που έχει φυλακίσει την Ειρήνη σε
βαθιά σπηλιά.

Ο δεύτερος «πύργος» θα ανοίξει (κατακόκκινο φόντο) για τον Πόλεμο –
Δημήτρη Καμπερίδη με τα έξι χέρια, τα προσαρμοσμένα στη μέση του τύμπανα και
τα λοφία – σαν από ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Ο νεανικότατος Χορός με τα μπλουτζινένια κοστούμια του θα τα δώσει όλα,
χορογραφημένος από τον Ισίδωρο Σιδέρη στη μουσική του Γιώργου Χριστιανάκη.

Συμπαράσταση στον Τρυγαίο και απελευθερώνουν την Ειρήνη τραβώντας με τα
– φανταστικά – σκοινιά τον βράχο που φράζει τη σπηλιά – φυλακή της. Ανοίγουν
οι καταπακτές του παταριού, καπνοί, εμφανίζονται οι συνοδοί της, η Οπώρα,
βουτηγμένη στα χρώματα του φαντεζί κοστουμιού της και η «ασπρόμαυρη» Θεωρία, –
άνδρες ηθοποιοί, αλλά η Ειρήνη είναι αόρατη. Ορατή μόνο μια μεγάλη, λευκή,
γλυπτή φτερούγα που τελετουργικά θα καρφώσουν πάνω στο σκηνικό.

Στο δεύτερο μέρος, πανηγύρι. Και τα παράσιτα και οι σπεκουλαδόροι του
πολέμου θα αρχίσουν να παρελαύνουν: ο μάντης Ιεροκλής – Κώστας Σαντάς που θα
βγάλει από την τσέπη του ένα φλιτζάνι για να «πει τον καφέ» στον Τρυγαίο, η
πεντάδα των Εμπόρων Όπλων, οι γιοι των πολεμοκάπηλων Λάμαχου και Κλεώνυμου –
λυκόπουλο ο ένας, ναυτοπρόσκοπος ο άλλος – που επιμένουν σε τραγούδια
«εθνικοπατριωτικά», αλλά παίρνουν πόδι… Και η παράσταση θα κλείσει με τον
γάμο Τρυγαίου και Οπώρας. Ειρηνικό «happy end»; Στο βάθος ακούγονται οι
κλαγγές του πολέμου…

«Απ’ τη σουφ(β)λιά κουφάθηκα»…

Ο Θύμιος Καρακατσάνης, «επαυξάνοντας» την «πιπεράτη» καινούργια
μετάφραση του K. X. Μύρη – «αχ, εδώ, εδώ, μια σουφ(β)λιά. Απ’ τη σουφ(β)λιά
κουφάθηκα», θα πει μεταξύ άλλων – και με τους ευφάνταστους αυτοσχεδιασμούς,
παρά τα κενά μνήμης που είχε στο κείμενο, θα κλέψει την παράσταση και το
χειροκρότημα, που ήταν εξαιρετικά θερμό για όλους – ηθοποιούς και συντελεστές.

Έκπληξη εσχάτη της παράστασης ο Σκωτσέζος, «πολιτογραφημένος» Έλληνας
πια, ενδυματολόγος Κένι ΜακΛέλαν, που τα κοστούμια του ενθουσίασαν τους
πάντες: θα χαιρετίσει φορώντας κιλτ, «κλείσιμο ματιού» στη μακρινή πατρίδα του.