Mπλουμ… στα προβλήματα

Όσο πιο μακρινό γίνεται το όνειρο των διακοπών τόσο πιο ακριβά πουλιέται από το τηλεοπτικό θέαμα

Δώρο διακοπές. H μία εκπομπή μετά την άλλη προσφέρει το νέο όνειρο. Την ανάσα
της ψυχής από τα βάρη του χειμώνα που προηγήθηκε και του επομένου, ο οποίος
ήδη διαγράφεται με τα πλέον ζοφερά χρώματα. Εκδρομές σαν παγίδα των ονείρων.
Γιατί οι ίδιες εκπομπές είναι που τα πνίγουν με ρεπορτάζ της ακρίβειας, του
σκοτεινού μέλλοντος, του αδιεξόδου, που το πολύ πολύ θα διασκεδαστεί με μια
συνέντευξη υπουργού, τον οποίο θα στριμώξει ο σταρ παρουσιαστής.

Τι σας πνίγει; Το μικρό μεροκάματο; Τα λίγα ευρουδάκια που θα
προστεθούν στην έτσι κι αλλιώς σύνταξη της πείνας; Εμείς εδώ θα δώσουμε τη
μάχη για τα 20 ή 30, άντε για τους τυχερούς 100, ευρώ. Θα τα πάρετε και
ησυχάστε. Είμαστε στο πλευρό σας.

Και τι άλλο θέλετε; Διακοπούλες; Ένα τριήμερο ή μια βδομαδούλα; Εμείς (Αυτιάς,
Μονεμβασίτης και λοιποί πρωινάδες). Ένας από τους πιστούς μας τηλεθεατές, που
μας βλέπει ανελλιπώς, θα ανταμειφθεί ως εκπρόσωπός σας. Για να σας έχουμε
ευχαριστημένους, εμείς που αναγνωρίζουμε το καθημερινό σας δράμα.

Τα «δωράκια» του είδους έχουν αρχίσει με τις πρώτες ζέστες. Συνοδεύουν τα
ρεπορτάζ της ακρίβειας, που σκιάζουν βαριά τον καλοκαιριάτικο ήλιο. Για να
προσποιηθούμε για λίγο πως όλα μπορούν να αλλάξουν, πως δεν τέλειωσε η εποχή
των ευκαιριών. Μήπως τηλεπαιχνίδια δεν προσφέρουν «ευκαιρίες» σε νέους, μήπως
τόσα ριάλιτι δεν άνοιξαν δρόμους; Ποιους; E, αυτούς που άνοιξαν, θέσεις σε
κάποιο πάνελ μεσημεριανάδικου, μερικές αρπαχτές σε εκδηλώσεις όπου πάνε
διάφοροι τηλεορασόπληκτοι να χαζέψουν από κοντά τους ριαλιτζίδες, τέτοιες
ευκαιρίες.

Μικρά όνειρα, μικροί καημοί, για μικροδιασημότητες, μικρούληδες, τοσοδούληδες
ήρωες για μια σεζόν, για λίγους μήνες, για μια ανάσα αυτά προσφέρονται.

Και το διακοποδώρο των πρωινών ενημερωτικών εκπομπών είναι η μεγίστη
προσφορά για να ξεμουδιάσουν τα οπίσθια από το βούλιαγμα στον καναπέ, ύστερα
από έναν ολόκληρο χειμώνα. Αλίμονο, όσο πιο σκληρή είναι η διάψευση του
ονείρου της προόδου τόσο πιο σύντομα, τόσο πιο μικρά γίνονται και τα όνειρα
και πιο σύντομη η πραγματοποίησή τους. H εξαίσια ταχύτητα του τηλεθεάματος
γλιτώνει από τον τρόμο του χρόνου. Και όμως, το όραμα αυτόν ακριβώς χρειάζεται
για να απλωθεί, να απαιτήσει, να γεμίσει τις ψυχές και να διεκδικούν με
αξιοπρέπεια.

Μάθαμε όμως στη μέθη της πρόσκαιρης παντοδυναμίας που προσφέρει η εκμηδένιση
του χρόνου. Αυτό δεν είναι που χρειάζεται ο βουλιαγμένος στη μιζέρια
μισθοσυντήρητος; Να αισθανθεί για λίγο παντοδύναμος. Και το τηλεοπτικό θέαμα
του κάνει τη χάρη. Τον κάνει επίκεντρο του σόου του, αυτόν με τη μιζέρια του.

Το ένα μετά το άλλο τα ρεπορτάζ για τα βερεσέδια. Στο περίπτερο της
γειτονιάς, στο μπακάλικο, στον φούρναρη. Αίφνης, ανακάλυψε τη φτώχεια η
τηλεόραση των ψευδοευκαιριών και την προβάλλει σαν θέαμα που συνδυάζει τρόμο –
για το μέλλον – και ψευδονοσταλγία των εποχών που η Αθήνα είχε χωματόδρομους
και γλάστρες.

Τηλεθεατές-μηρυκαστικά της ζωής τους

Ρεπορτάζ σαν ξόρκια μιας κατάστασης που ανταποκρίνεται μεν στην
πραγματικότητα, αλλά τη μηρυκάζουν ράθυμα. Μαζί τους και οι τηλεθεατές
γίνονται μηρυκαστικά των ίδιων τους των προβλημάτων.

Τι έχουμε; Ακρίβεια, ανεργία, μικρούς μισθούς από τη μια και από την άλλη
μια μεγάλη αγορά που διψάει για καταναλωτές. Αφού δεν μπορούμε να τονώσουμε
την κατανάλωση προϊόντων, ας τονώσουμε την κατανάλωση τηλεοπτικού αέρα
κοπανιστού, όπου οι καταναλωτές θα έχουν ως θέαμα τους εαυτούς τους, θέαμα
καθησυχαστικό, εκτονωτικό.

Αλίμονο! Όσοι ζουν με βερεσέ το γνωρίζουν, περιττό να το ξαναδούν. Ουδείς
περιμένει τη λύση από τις πρωινάδικες εκπομπές τής επανάστασης του καναπέ.
Κάθε άλλο. Το δυστύχημα είναι ότι όλα αυτά παρουσιάζονται ως πίεση για λύση,
όταν δεν είναι παρά αναπαραγωγή του προβλήματος ως θέαμα.

Στη θέση του θα ήταν προτιμότερο εκείνο το θέαμα που κρατά τη σκέψη ανοιχτή
στο πραγματικό όνειρο, στους νέους δρόμους, στις νέες εποχές, στις νέες
συντροφικότητες, στις ενώσεις πολιτών, στην αντίσταση στο κύμα της ταπείνωσης
και της μιζέριας.