Tοπία… και με στίχο

Δεν φτύνεις τα κουκούτσια από καρπούζι που τρως στο Ίντερνετ, ούτε νιώθεις το
χνούδι στα δάκτυλα από γιαρμά που πήρες με email. Τουλάχιστον όμως δεν σε
τσιμπάνε κουνούπια από την οθόνη.

«Another Day On Earth» Brian Eno (Ryko/ Eros)

Μουσική για αεροδρόμια; «Ναι, αλλά με στίχους από τον πίνακα αφίξεων», θα έλεγε ο Μπράιαν Ίνο στη νέα του φιλοσοφία

Τα πράγματα άλλαξαν. H πρόκληση τώρα δεν είναι να κάνεις μαγκιές με τον
υπολογιστή και να γράφεις μουσική χαλαρά αραγμένος στο μαξιλαράκι της
τεχνολογίας. Το θέμα είναι: μπορείς να γράψεις τραγούδι; Αυτή είναι η
πραγματική πρόκληση σήμερα. Το λέει και το υπογράφει ο ίδιος ο Μπράιαν Ίνο,
από τους πρώτους και καλύτερους που είχαν την τεχνολογία στην εργαλειοθήκη
τους. Ο Ίνο ήταν που διατυμπάνιζε πως θεωρεί τη μουσική κομμάτι του
περιβάλλοντος, χωρίς όμως ποτέ στ’ αλήθεια να κόψει τις άριστες σχέσεις του με
το τραγούδι – κάντε κλικ εδώ στις συνεργασίες του με U2, Talking Heads και
Ντέιβιντ Μπάουι επίσης, όπου κατέθεσε αστραφτερές εμπνεύσεις.

Θα μπορούσε λοιπόν και στη δισκογραφική επιστροφή του να κάνει ό,τι κάνει
καλύτερα από όλους – να ζωγραφίζει τα μουσικά του τοπία – αλλά κάνει κάτι
ακόμη καλύτερο: Γράφει τραγούδια, παλιά του τέχνη και για χρόνια στην άκρη –
ποιος ξεχνά όμως το «Wrong Way Up», τη συνεργασία του με τον Τζον Κέιλ! «Είναι
πολύ εύκολο – λέει ο ”μάστορας” – να γράψεις μουσική σήμερα, οι στίχοι όμως
είναι το τελευταίο πολύ δύσκολο πρόβλημα που έχεις να λύσεις. Πιστεύω πως οι
στίχοι πρέπει ουσιαστικά να παρακινήσουν ένα συγκεκριμένο κομμάτι του μυαλού
σου σε ένα είδος ερευνητικής δραστηριότητας, έτσι που το μυαλό σου να θέλει να
σου αποκαλύψει μερικά προκλητικά στοιχεία σχετικά με το τι θέλει να πει το
τραγούδι». Ο Ίνο τα λέει αυτά! Ο Μπράιαν Ίνο! (την ώρα που μερικοί από τους
«πρωτοπόρους» συνεχίζουν να πατάνε τα ίδια και τα ίδια κουμπιά). Εκείνος – μην
ξεχνιόμαστε – άφησε τους Roxy Music επειδή έπιασε τον εαυτό του στη διάρκεια
μιας συναυλίας τους να σκέφτεται τα ρούχα που είχε για πλύσιμο. Πόσες
πιθανότητες δηλαδή θα είχε να «βολευτεί» τώρα;

Στο «Another Day On Earth» προκαλεί τον εαυτό του και φτιάχνει (με τα ίδια
υλικά) τραγούδια-λεζάντες του καλοκαιριού. Ο Ίνο σε ρόλο «κρούνερ» (caught
between), γητευτή και τραγουδοποιού της παλιάς σχολής (this και how many
worlds), ο Ίνο σε ετοιμότητα. Πάλι θα αφήσει στα ίχνη του και θα σημαδέψει το
τοπίο. Και τα πιο όμορφα σημάδια γίνονται στην άμμο.

«The Understanding» Royksopp (Emi)

Κύμα καύσωνα – ας κάνουμε λοιπόν την προσφορά μας. Σαν ψεκαστήρας σε μοδάτο
καφέ πάνω από ζαλισμένα κεφάλια, εμφανίζεται στη μέση του καλοκαιριού το
«Understanding» των Νορβηγών Royksopp οι οποίοι μάς υποχρέωσαν να θυμόμαστε
πώς γράφεται το όνομά τους από το προηγούμενο – «Melody Am» – άλμπουμ τους.
Και από το πιο αφηρημένο σκηνικό κινούνται προς το no-man’s land τοπίο, όπου η
ηλεκτρονική μουσική συναντά τα τραγούδια (ναι, κατά Ίνο μεριά), δηλαδή
εισιτήριο για το επόμενο ταξίδι με διαφορετικό προορισμό (γιατί ακόμη και οι
διακοπές θέλουν τις διακοπές τους). Το «βλέπω» μπροστά μου. Τoυς καινούργιους
Royksopp με την άμμο πάνω να γδέρνει την επιφάνεια του CD, σταγόνες αντηλιακού
να γυαλίζουν, ώς και σουσάμι από τα κουλουράκια της παραλίας. H μουσική που
μας αρέσει θα ταλαιπωρείται μαζί μας – τι να την κάνεις στα ράφια εντελώς ακίνητη;

«Ruby Blue» Roisin Murphy (Echo)

Με βλέμμα μεταξύ απόγνωσης, απειλής και αυτοσυγκέντρωσης για δύσκολο νούμερο
που απαιτεί το ένα πόδι στον αέρα και διόλου συνηθισμένα φωνητικά, η
κοκκινομάλλα Μέρφι προστάζει – άκουσέ το ξανά και ξανά και ξανά. Και ώς αυτή
τη στιγμή (που άκουσα το «ruby blue» ξανά και ξανά) δεν έχω αποφασίσει αν με
τα τραγούδια αυτά η πρώην των Moloko κυρία και ο ειδικός των ηλεκτρονικών
Μάθιου Χέρμπερτ βάζουν τον πήχυ της ποπ πιο ψηλά ή κάνουν βόλτες αμέριμνα
γύρω. Αυτή η φωνή όμως που τη μια ψιθυρίζει γλυκά και την άλλη σού βάζει τις
φωνές, σε κρατάει δεμένο στη θέση σου να μην πας παρακάτω. Κάποιες στιγμές
νικάει η μελωδία, άλλες πέφτει υπέρ πατρίδος και στυλ. Το σίγουρο είναι πως
δεν θα κολλήσεις με τη μία, ούτε θα ψάχνεις την έξοδο κινδύνου επειγόντως.

Στη σέντρα οι ελπίδες

«F Communications, Megasoft Office 2005» V/Α

Με τα αυτιά τεντωμένα πάντα για τα νεώτερα της F Communications, της
«ανεξάρτητης» που ίδρυσαν πριν από δέκα χρόνια οι Λορέν Γκαρνιέ και Έρικ
Μοράν. Το νέο επεισόδιο έρχεται από τη σειρά Megasoft Office (το πρώτο της
βγήκε το 1997) με μουσικές που αλλιώς δεν θα κυκλοφορούσαν. Γιατί – λένε οι
άνθρωποι της F Com – κάθε μέρα φτάνουν στα εργαστήριά τους 3 με 10 δείγματα
και επειδή ακόμη και οι «ανεξάρτητες» έχουν να κάνουν με οικονομικά, αδυνατούν
να κυκλοφορήσουν όλα όσα τους αρέσουν. Ιδού λοιπόν μια ιδέα, να «κατεβάσουν»
την εντεκάδα με τις ελπίδες (κάποιοι από αυτούς μπορεί κιόλας να κάνουν
καριέρα), με πρώτο κομμάτι τη συνεργασία του Alexkid με τον τζαζίστα Πάολο
Φρεζού και τον Μπι Τζέι Κόουλ, ηχογραφημένο λάιβ, στο φεστιβάλ Factory στο
Παρίσι. Να πω περισσότερα; τζαζ και φανκ και ελεκτρόνικα και λάουντζ με «F»
αισθητική. Ναι, δηλαδή.